Eλπίδα στὸν Θεὸ .

Το σημεῖο ποὺ δείχνει ὅτι ἔχει κάποιος στηρίξει τὴν ἐλπίδα του στὸν Θεὸ εἶναι τὸ νὰ ἀπαλλαγῇ ἐντελῶς ἀπὸ κάθε λογισμὸ ποὺ ἀναφέρεται σὲ μέριμνες γιὰ τὶς σωματικὲς ἀπαιτήσεις καὶ ἀνάγκες καὶ τὸ νὰ μὴν κάνει λογισμοὺς αἰσιόδοξους στηριγμένους πάνω στὴν ἀπόκτηση καὶ κατοχὴ ἀγαθῶν ποὺ προορίζονται γιὰ τὴν ἐπίγεια διάρκεια τῆς ζωῆς του, διότι τότε ἡ ἐλπίδα του δὲν θὰ στηρίζεται στὸν Θεό, ἀλλὰ στὴν ἐπίγεια ζωή του.

Ἅγιος Βαρσανούφιος ὁ Μέγας

«Ἀπόκρισις φμγ΄»

Ο λόγος αυτός δεν είναι θεωρία ούτε υψηλή σκέψη για λίγους, αλλά καθρέφτης της καρδιάς κάθε ανθρώπου που θέλει να ζήσει με αλήθεια ενώπιον του Θεού. Η ελπίδα δεν αποδεικνύεται με λόγια ούτε με ευσεβείς προθέσεις, αλλά με το πού ακουμπά ο νους όταν έρχονται οι δυσκολίες και οι φόβοι. Όταν ο άνθρωπος μεριμνά διαρκώς για το αύριο, για την ασφάλεια, για τη συσσώρευση και τη διατήρηση των πρόσκαιρων, τότε η καρδιά του δένεται σιωπηλά με τη γη, ακόμη κι αν τα χείλη του επικαλούνται τον Θεό. Η μέριμνα αυτή δεν είναι απλώς πρακτική ανάγκη, αλλά γίνεται εσωτερική εξάρτηση που γεννά άγχος, ανασφάλεια και κρυφή δυσπιστία προς την πρόνοια του Θεού.

Η εκκλησιαστική εμπειρία διδάσκει ότι η αληθινή ελπίδα φέρνει ελευθερία. Δεν καταργεί τη φροντίδα του σώματος, αλλά αφαιρεί την τυραννία της αγωνίας. Ο άνθρωπος που ελπίζει στον Θεό εργάζεται, κοπιάζει και φροντίζει, χωρίς όμως να στηρίζει την ύπαρξή του σε αυτά. Ζει μέσα στον κόσμο, αλλά δεν στηρίζεται στον κόσμο. Έτσι η ψυχή μαθαίνει τη σιωπή, την απλότητα και τη βαθιά εμπιστοσύνη, εκεί όπου η καρδιά αναπαύεται όχι στα κεκτημένα, αλλά στη ζώσα παρουσία του Θεού.

Η Παράδοση της Εκκλησίας μαρτυρεί ότι όσο περισσότερο ο άνθρωπος αδειάζει από τους λογισμούς της αυτάρκειας, τόσο περισσότερο γεμίζει από ειρήνη. Τότε παύει να φοβάται την έλλειψη, γιατί γνωρίζει ότι ο Θεός γνωρίζει πριν από αυτόν τι του είναι αναγκαίο. Αυτή η γνώση δεν είναι διανοητική, αλλά καρδιακή, γεννημένη από την προσευχή, την υπακοή και τη δοκιμασία. Εκεί ωριμάζει η ελπίδα που δεν ντρέπεται, γιατί δεν στηρίζεται σε φθαρτά θεμέλια.

Το κείμενο αυτό καλεί σε έναν εσωτερικό έλεγχο χωρίς σκληρότητα και χωρίς αυταπάτη. Πού ακουμπά η ελπίδα μου όταν όλα κλονίζονται; Στον Θεό ή σε ό,τι μπορώ να κρατήσω; Η απάντηση δεν χρειάζεται να ειπωθεί, αρκεί να βιωθεί. Και τότε η ψυχή βρίσκει ανάπαυση, όχι γιατί τακτοποιήθηκαν όλα, αλλά γιατί παραδόθηκαν όλα στον Θεό.

Αφιερώνεται σε όσους αγωνίζονται μέσα στη μέριμνα του κόσμου, αλλά ποθούν να μάθουν τη λεπτή και αθόρυβη εμπιστοσύνη που γεννά ειρήνη και αληθινή ελευθερία.

Σιωπηλή εμπιστοσύνη εκεί όπου τελειώνουν οι ανθρώπινες βεβαιότητες και αρχίζει η πρόνοια του Θεού.