Άνθρωπο ψάχνω ...Χριστιανόν αναζητώ..

Αυτοαποκαλούνται άνθρωποι, όμως δεν είναι άνθρωποι. Έτσι φώναζε ο Διογένης, περιπλανώμενος με το λυχνάρι του μέσα στο φως της ημέρας, αναζητώντας κάτι που είχε ήδη χαθεί από τις καρδιές. Και δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα, ελάχιστα έχουν αλλάξει.

Αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί, όμως δεν είναι Χριστιανοί. Έτσι ομολογεί και ο Μοναχός Ραβδούχος, βλέποντας πως το όνομα έμεινε, μα η ζωή χάθηκε.

Και τότε γεννήθηκε μέσα μου ο λογισμός. Να γίνω εγώ αυτό που αναζητώ.

Γιατί ο Χριστός δεν μας κάλεσε σε ταυτότητα, αλλά σε σταυρό. Δεν είπε «ονομαστείτε μαθητές», αλλά «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Ο Χριστιανός δεν φαίνεται από τα λόγια, αλλά από τη θυσία. Από την υπακοή. Από την ταπείνωση. Από τη συγχώρηση.

Ο Κύριος λέγει καθαρά: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις». Και αλλού: «Ο μη αγαπών με, τους λόγους μου ου τηρεί». Δεν υπάρχει Χριστιανισμός χωρίς τήρηση εντολών. Δεν υπάρχει πίστη χωρίς έργα. Δεν υπάρχει φως χωρίς μετάνοια.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει πως δεν ωφελεί να σταυροκοπιέται το σώμα όταν η καρδιά παραμένει αμετανόητη. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι η ταπείνωση είναι η στολή της θεότητας. Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας μαρτυρεί πως ήρθε καιρός που οι άνθρωποι θα χάσουν τη λογική τους και θα λένε τρελό όποιον δεν τους μοιάζει.

Ζούμε αυτόν τον καιρό.

Ζούμε εποχή που η εξωτερική ευσέβεια περισσεύει, αλλά η εσωτερική συντριβή σπανίζει. Που μιλούμε για Θεό, αλλά δεν ανεχόμαστε τον αδελφό. Που κοινωνούμε, αλλά δεν συγχωρούμε. Που ζητούμε θαύματα, αλλά αποφεύγουμε τον αγώνα.

Κι όμως, η Εκκλησία δεν κουράστηκε ποτέ να επαναλαμβάνει το ίδιο ήσυχο κάλεσμα: μετάνοια. Να πέσει ο άνθρωπος στα γόνατα και να πει «ήμαρτον». Να πάψει να δικαιολογεί τον εαυτό του με προφάσεις εν αμαρτίαις. Να μην επικαλείται σχολεία, δουλειές, ανάγκες, κόπωση, για να παραβιάζει τις εντολές. Να μην πιέζει τον πνευματικό του πατέρα με διπλωματίες. Να μην μετατρέπει την πνευματική ζωή σε διαπραγμάτευση.

Ο Αββάς Ζωσιμάς λέγει πως χρειάζεται να αντέξει κανείς λίγο τον αδελφό του όταν είναι θυμωμένος ή πληγωμένος, γιατί μετά θα συνέλθει και θα είναι έτοιμος ακόμη και τη ζωή του να δώσει. Εκεί φαίνεται ο άνθρωπος. Εκεί γεννιέται ο Χριστιανός.

Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να ψάχνεις με λυχνάρι. Χρειάζεται να ανάψεις το καντήλι της καρδιάς σου.

Η πνευματική αντανάκλαση αυτού του λόγου είναι σιωπηλή και βαθιά. Όσο ζητάς ανθρώπους, λείπεις εσύ. Όσο αναζητάς Χριστιανούς, σε περιμένει ο Χριστός να γίνεις ένας από αυτούς. Όσο δείχνεις τους άλλους, χάνεις τον εαυτό σου. Κι όσο ταπεινώνεσαι, τόσο σε πλησιάζει η Χάρη.

Δεν σώζει το πλήθος. Σώζει η προσωπική μετάνοια. Δεν αγιάζει το όνομα. Αγιάζει ο αγώνας.

Κι έτσι, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή νύχτα του κόσμου, γεννιέται μια απόφαση:

Να γίνω αυτός που αναζητώ.

Όχι τέλειος. Μετανοημένος. Όχι κριτής. Μαθητής. Όχι φωνή. Προσευχή.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού του ζώντος, Ποιμήν και Αμνέ ο αιρων την αμαρτία του κόσμου,ελέησόν με τον αμαρτωλό. Δίδαξέ με να αγαπώ χωρίς όρους, να συγχωρώ χωρίς μνήμη κακού, να σιωπώ όταν με αδικούν και να δοξάζω όταν με παιδεύεις. Χάρισέ μου καρδιά συντετριμμένη, νου φωτισμένο και βίο ταπεινό. Μη μου επιτρέψεις να φορώ το όνομά Σου χωρίς να ζω το Ευαγγέλιό Σου. Αξίωσέ με να γίνω άνθρωπος αληθινός και Χριστιανός κατά χάριν. Αμήν.

Σιωπηλή αναζήτηση μέσα στο φως της μετάνοιας.