– ′′Όπως βλέπεις έχω πολλή δουλειά. Εσύ τι λες; Σε τι δουλεύεις;”….

Μια μέρα κάποιος ανέβηκε σε ένα βουνό όπου ένας ερημίτης είχε βρει καταφύγιο, και τον ρώτησε..

– ′′Τι κάνεις σε τέτοια μοναξιά;”

Ο ερημίτης απάντησε:

– ′′Έχω πολλή δουλειά να κάνω.”

– ′′Και πώς βρίσκεις τόση δουλειά; … Δεν βλέπω τίποτα εδώ…”

– ′′Πρέπει να εκπαιδεύσω δύο γεράκια και δύο αετούς, να ηρεμήσω δύο λαγούς, να πειθαρχήσω ένα φίδι, να παρακινήσω ένα γαϊδούρι και να δαμάσω ένα λιοντάρι

– ′′Και πού είναι; … Δεν μπορώ να τα δω…”

– ”Τα έχω μέσα.”

– ′′Τα γεράκια πέφτουν σε ό, τι μου παρουσιάζεται, είτε καλό είτε κακό, πρέπει να τα εκπαιδεύσω να κάθονται σε καλά πράγματα. Είναι τα μάτια μου.”

– ′′Οι δύο αετοί με τα νύχια τους πονάνε και καταστρέφουν, πρέπει να τους μάθω να μην κάνουν κακό. Είναι τα χέρια μου.”

– ′′Οι λαγοί θέλουν να πάνε όπου θέλουν, ξεφεύγουν από δύσκολες καταστάσεις, πρέπει να τους διδάξω να μένουν ήρεμοι ακόμα κι αν υπάρχουν βάσανα ή εμπόδια. Είναι τα πόδια μου.”

– ”Ο γάιδαρος είναι πάντα κουρασμένος, είναι πεισματάρης, πολύ συχνά δεν θέλει να κουβαλήσει το βάρος του. Είναι το σώμα μου.”

– ′′Το πιο δύσκολο να δαμάσεις είναι το φίδι. Ακόμα κι αν είναι κλεισμένο σε ένα ανθεκτικό κλουβί, είναι πάντα έτοιμο να δαγκώσει και να δηλητηριάσει οποιονδήποτε είναι κοντά του. Πρέπει να το πειθαρχήσω. Είναι η γλώσσα μου.”

– ′′Έχω και λιοντάρι. Ωχ… είναι περήφανος, ματαιόδοξος, νομίζει ότι είναι βασιλιάς. Πρέπει να το δαμάσω. Είναι ο εγωισμός μου.”

– ′′Όπως βλέπεις έχω πολλή δουλειά. Εσύ τι λες; Σε τι δουλεύεις;”….

 

Στην "Ψυχωφελεστατη Βίβλο" βρίσκουμε την ακόλουθη ερωταπόκριση του Αγίου Ιωάννου, για το θέμα της Θείας Κοινωνίας:

Ερώτηση-

Κάποιος φιλοχριστος ερώτησε τον Γέροντα εάν πρέπει να πολύασχολείται κανείς με τα περί Θείων Μυστηρίων και αν προσέρχεται σ' αυτά ο αμαρτωλός, κατακρίνεται ως ανάξιος.

Απόκριση-

Όταν πλησιάζεις στην Ωραία Πύλη, για να δεχθείς το σώμα και το αίμα του Χριστού, πρόσεχε να πιστεύεις αδίσταχτα ότι είναι αληθινά το σώμα και το αίμα του Χριστού. Για το πώς γίνεται αυτό, μη πολυασχολείσαι, αλλά να πιστεύεις σ' Εκείνον που είπε: "Λάβετε φάγετε, τούτο γάρ μου εστί το σώμα και το αίμα".

Και αυτά μας τα έδωσε για την άφεση των αμαρτιών μας.

Αυτός, που πιστεύει έτσι, ελπίζουμε ότι δεν κατακρίνετε.

Εκείνος όμως, που δεν πιστεύει, έχει ήδη την κατάκριση.

Μη εμποδίσεις λοιπόν τον εαυτό σου να προσέλθει στη Θεία Μετάληψη, κρίνοντας τον ως αμαρτωλόν, αλλά έχε την πίστη ότι ο αμαρτωλός που προσέρχεται στον Σωτήρα αξιώνεται να λάβει άφεση αμαρτιών.

Καθώς βρίσκουμε και στην Αγία Γραφή εκείνους, που προσήλθαν με πίστη στο Χριστόν και άκουσαν τη θεία φωνή, που τους είπε:

αφήνονται οι πολλές σου αμαρτίες.

Εάν ήταν άξιος να προσέλθει στον Κύριον, δεν θα είχε αμαρτίες.

Επειδή όμως ήταν αμαρτωλός και χρεώστης, έλαβε την συγχώρεση των οφειλομένων.

Και άκουσε ακόμα τον ίδιο τον Κύριον που λέγει: "δεν ήρθα να σώσω τους δίκαιους αλλά τους αμαρτωλούς".

Και πάλι:

"δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι".

Να θεωρείς λοιπόν τον εαυτό σου αμαρτωλόν και άρρωστον και να προσέρχεσαι, με την Θεία Μετάληψη, σ' Εκείνον, που μπορεί να σώσει τον χαμένον.

 

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΟΡΦΑΝΩΝ

 

Ὁ ξανθὸς ἐπισκέπτης

Ἡ χρονιὰ τοῦ 1943, ὃπως ὅλες οἱ χρονιὲς τῆς μαύρης Κατοχῆς, ἦταν φρικτή· πεῖνα, ἀρρώστεια καὶ δυστυχία ἐμάστιζαν τὸν τόπο.

Ὅ,τι καλὸ εἶχε ὁ τόπος, τὸ ἔπαιρναν οἱ Γερμανοί· καὶ ὅ,τι ἄφηναν ἐκεῖνοι, τὸ ἄρπαζαν οἱ ῾Ιταλοὶ καὶ οἱ Βούλγαροι.

Μέσα στὴ γενικὴ αὐτὴ δυστυχἴα ὁ Θοδωρἀκης καὶ ἡ Φανὴ ἦσαν ὀρφανὰ ἀπὸ πατέρατὸν˙ἐσκότωσαν οἱ Γερμανοὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ 1943, γιατί τὸν ἔπιασαν - ἔλεγαν - σὲ μιὰ σιδηροδρομική γέφυρα μὲ χειροβομβίδες. ῎Ετσι ἔμειναν τὰ δύο παιδιὰ μόνα στὸν κόσμο μὲ τὴ μητέρα των, μόνα καὶ ἀπροστάτευτα.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κυρα-Ἄννα δὲν ἐλύγισε. Ἔκρυψε στὰ κατάβαθα τῆς καρδιᾶς τὸν πόνο της καί ἄρχισε νὰ ξενοδουλεύῃ, γιὰ νὰ ζήσῃ τὰ παιδάκια της. Καὶ πάλι δὲν ἐπρόφθανε μὲ τὴ μεγάλη ἀκρίβεια, ποὺ ἔδερνε τότε τὴν ῾Ελλάδα.

Καί σὰν νὰ μὴ ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἔπεσε καὶ στὸ κρεβάτι μὲ τὰ μεγάλα κρύα τοῦ Δεκεμβρίου. Ἐπέρασε βέβαια τὸ κακό, ἀλλ’ ἦρθαν τὰ Χριστούγεννα καὶ ἀκόμη ἀδύνατη δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἐργασθῇ. Γι῾ αὐτὸ ἡ παραμονὴ τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων ηὗρε τὸ πτωχικὸ σπιτάκι - ἕνα δωμάτιο ὃλο ὅλο - ἔρημο ἀπὸ πατέρα, ἀπροστάτευτο ἀπὸ μητέρα, ἄδειο ἀπ’ ὅ,τι φέρνει τὴ χαρά.

Τὰ δύο παιδιὰ - 10 χρόνων τὸ ἀγόρι, 8 ἡ κορούλα - ἔκαναν τὴν προσευχούλα των καὶ ἐκοιμήθηκαν νηστικά, γιατί τὸ λίγο ψωμάκι τοῦ δελτίου τὸ εἶχαν φάγει ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα. Ποιός ξέρει τί ἀχνιστὰ ψωμιὰ νὰ ἔβλεπαν τὰ καημένα στὸν ὓπνο των!

Ἡ ἄμοιρη μητέρα ἄναψε τὸ καντήλι, ἐγονάτισε κάτω ἀπὸ τὰ εἰκονίσματα καί παρεκάλεσε τὴν Παναγία καὶ τὸ θεῖο παιδάκι της, τὸν μικρὸ Χριστούλη, νὰ λυπηθοῦν τὰ ὁρφανά.

Πῶς ἦρθαν τὰ ἐφετεινὰ Χριστούγεννα! χωρίς τὸν ἄνδρα της, χωρὶς ψωμάκι, χωρίς ζεστὸ φαγάκι γιὰ τὰ παιδιά της!... Δάκρυα ἐπλημμύρισαν τὰ μάτια τῆς πονεμένης μητέρας, ποὺ ἐξέσπασαν σὲ θρῆνο.

Τι ήταν το αστέρι της Βηθλεέμ; Αγιου Ιωαννου Χρυσοστόμου

Θαυμαστά και παράδοξα πράγματα! Στην Ιουδαία -όπου προϋπήρχαν οι προφήτες, οι πατριάρχες, οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης- το μήνυμα για τη γέννηση του Υιού του Θεού το έφεραν οι ειδωλολάτρες, οι μάγοι εξ Ανατολών!

Εκαναν μακρινό ταξίδι γιά να τον δούν και να τον προσκυνήσουν και περιπλανόμενοι ρωτούν... «Πού έστιν ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων;».
Γι αυτό ακριβώς κρύφτηκε και το αστέρι, ώστε χάνοντας τόν οδηγό τους οι μάγοι να αναγκαστούν να ρωτήσουν τους Ιουδαίους και μ' αυτόν τον τρόπο να τους κινήσουν κι εκείνους σε αναζήτηση του νεογέννητου Μεσσία.
Το ότι γεννήθηκε πρόσωπο υψηλό και επίσημο το ήξεραν καλά κι ήταν σίγουροι, διότι τους το μήνυσε τ' αστέρι. Ο Θεός δεν τους έστειλε προφήτη, διότι δεν θα τον παραδέχονταν ούτε με τις Γραφές μπορούσε να τους μιλήσει, διότι δεν τις γνώριζαν. Τους έστειλε, λοιπόν, ένα σημάδι γνώριμο και προσιτό σ' αυτούς.
Το αστέρι των μάγων δεν ήταν απ' αυτά που βλέπουμε στο στερέωμα του ουρανού τις νυχτερινές ώρες. Ηταν κάποια λογική κι αόρατη δύναμη, ένας άγγελος, πού πήρε το σχήμα του άστρου.
Πώς είμαστε σίγουροι γι αυτό; Μας το αποδεικνύει η πορεία του Δεν πηγαίνει απ τήν ανατολή στη δύση αλλά από βορρά προς νότο, εφόσον η Παλαιστίνη βρίσκεται στα νότια της Περσίας.
Διακρίνεται επίσης κατά την ημέρα, πράγμα αφύσικο για αστέρι. Χάνεται στην περιοχή των Ιεροσολύμων και ξαναεμφανίζεται όταν βγαίνουν οι μάγοι απ αυτή.
Ακόμη κι όταν τους οδήγησε στη φάτνη, δεν φαίνεται σ αυτούς απ τον ουρανό, αλλά σταματάει εκεί ακριβώς όπου ήταν το παιδί, πάνω απ τό κεφάλι του. Αν ήταν απλώς ένα αστέρι, δεν θα μπορούσε να δείξει έναν τόσο περιορισμένο χώρο.
Ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι λόγω του υπερβολικού ύψους δεν είναι δυνατόν ένα αστέρι να προσδιορίσει ούτε τον τόπο μιάς ολόκληρης πόλης πόσο μάλλον ένα ελάχιστο σημείο μέσα σ' αυτή.
Αυτό όμως τό άστρο του νεογέννητου βασιλιά έδειξε τον μικρό τόπο της φάτνης κι αφού με ασφάλεια οδήγησε τους μάγους κοντά του, απομακρύνθηκε κι αυτό δεν είναι γνώρισμα κοινού αστεριού.
αγ.Ιω. Χρυσοστόμου, Ομιλία στο ναό του απ. Παύλου 5 ΡG 63,507-508
( Ελεύθερη απόδοση Β.Σ.)

 

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος, Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου καὶ Προεόρτια τῶν Γενεθλίων τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. (20 Δεκεμβρίου)

Τῆ Κ' (20η) τοῦ μηνός Δεκεμβρίου μνῆμη, τοῦ Ἁγίου Ἰερομάρτυρος ΙΓΝΑΤΙΟΥ τοῦ Θεοφόρου καί Προεόρτια τῶν Γενεθλίων τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν.

ΑΘΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΦΟΡΟΥ

Όταν  βασίλευε ο Τραϊανός, επίσκοπος στην Αντιόχεια ήταν ο Ιγνάτιος ο Θεοφόρος (αυτός που φέρει μέσα του τον Θεό). Λένε κάποιοι ότι τον Ιγνάτιο τον πήρε στα άγια χέρια του ο Δεσπότης Χριστός, όταν ήταν ακόμη μικρό βρέφος, κατά την ώρα της διδασκαλίας του.  Σε μια στιγμή, ενώ δίδασκε στα Ιεροσόλυμα, είπε στον λαό:
- Όποιος δεν ταπεινώνει τον εαυτό του σαν αυτό το μικρό παιδί, δεν μπορεί να μπει στην βασιλεία των Ουρανών και όποιος υποδεχτεί ένα απ’ αυτά τα παιδιά στο όνομά μου, εμένα δέχεται.

Αυτά λέγοντας ο Δεσπότης Χριστός μίλησε για την μελλοντική προκοπή  και  πρόοδο του παιδιού, φανερώνοντας ξεκάθαρα την αποστολική του διδασκαλία.

Αυτός, λοιπόν, ο θείος Ιγνάτιος, μαζί με τον Πολύκαρπο, έγινε μαθητής του ευαγγελιστή Ιωάννη. Αργότερα, ο Πολύκαρπος, για τον μεγάλο ζήλο και την αγάπη που έδειξε στον Χριστό, έγινε επίσκοπος Σμύρνης. Ό Ιγνάτιος, χειροτονήθηκε ιερέας από τους ιερούς Αποστόλους, ψηφίστηκε επίσκοπος Αντιοχείας. Από τους αποστόλους έμαθε πολλά που έπρεπε να γνωρίζουν οι ιερείς και μαζί τους κόπιασε πολύ, βασανίστηκε να κηρύττει το λόγο της πίστης και κακοπάθησε ο ζηλωτής των αποστόλων, διδάσκοντας τα  έθνη. Και, τέλος, γενόμενος διάκονος των μυστηρίων του Χρίστου, παραδόθηκε στ' άγρια θηρία και μαρτύρησε με πρωτοφανή αγριότητα, όπως θα γράψουμε παρακάτω.

Μετά την νίκη κατά των Ταρτάρων ο Τραϊανός φούσκωσε από υπερηφάνεια. Έτσι, άρχισε χειρότερο πόλεμο κατά των Χριστιανών, για να τους αναγκάσει να προσκυνήσουν τους θεούς του, επειδή νόμισε ότι αυτοί τον βοήθησαν στην νίκη του κατά των Ταρτάρων. Έστειλε λοιπόν, σ’ όλα τα  κάστρα προσταγές ότι όσοι χριστιανοί δεν θελήσουν να θυσιάσουν στα είδωλα να τους βασανίζουν πρώτα σκληρά και κατόπιν να τους θανατώνουν χωρίς έλεος.

Ο Τραϊανός βρισκόταν στην Αντιόχεια και ετοίμαζε πόλεμο κατά των Περσών και μερικοί του μίλησαν για τον Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, ο όποιος δίδασκε τους ανθρώπους να προσκυνούν κάποιον νέο Θεό που πέθανε πάνω στον Σταυρό και την τρίτη μέρα αναστήθηκε. Επίσης, να φυλάνε παρθενία και να μισούν κάθε απόλαυση και καλοπέραση της ζωής. Και το χειρότερο απ' όλα να καταφρονούν τους θεούς και τις διαταγές των αρχόντων.

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο Τραϊανός, θύμωσε τοσο  πολύ που δεν μπόρεσε να κρύψει την οργή του. Ποιος τάχα ήταν αυτός ο επίσκοπος που αψηφούσε τις διαταγές του; Ποιός ήταν αυτός ο επίσκοπος που όχι μόνο δεν προσκυνούσε τους θεούς του, αλλά παρακινούσε των άλλους ν’  ασεβούν; Θάνατος σ' αυτόν τον επίσκοπο. Αυτοί οι λογισμοί του, έπρεπε να πραγματοποιηθούν αμέσως. Γι’ αυτό πρόσταξε άγρια τους ακολούθους του:

-    Φέρτε τον αμέσως στο θέατρο. 

Ό Ιγνάτιος, όταν παρουσιάστηκε μπροστά του, δεν  φαντάστηκε ότι θ’ αντιμετώπιζε έναν τόσο σκληρό και απάνθρωπο βασιλιά.
 

-    Συ είσαι ο Θεοφόρος εκείνος Ιγνάτιος -του λέει ο Τραϊανός με άγριο ύφος- που καταφρονείς τα  προστάγματά μας, διαστρέφεις με την διδασκαλία σου τους Αντιοχείς και παρακινείς τους ανθρώπους να σέβονται τον Χριστό και το χειρότερο να καταφρονούν τους θεούς μας, αναιδέστατε.

Νόμισε ο βασιλιάς πώς έχει μπροστά του ένα στρατιώτη και τον διατάζει να εκτελέσει μια διαταγή του. Όμως η απάντηση του θαρραλέου επισκόπου ήρθε σαν κεραυνός στο κεφάλι του.

-    Αλίμονο! πώς ονομάζεις θεούς τα  άψυχα είδωλα; Ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Ιησούς Χριστός, ο μονογενής Υιός του Θεού, ο όποιος δημιούργησε όλο τον κόσμο· αν τον γνώριζες βασιλιά, θα σου στερέωνε το θρόνο της βασιλείας σου και το στέμμα. 

Τέτοια κεραυνοβόλα απάντηση δεν την περίμενε ο Τραϊανός. Γι' αυτό απαντάει στον Άγιο: