Κάπου σέ ένα χωριό, ένα αγοράκι έβαλε ζεστά ρούχα καί είπε στόν πατέρα του:
- Μπαμπά, είμαι έτοιμος.
Ό πατέρας του, ό Ιερέας είπε: ′′ Είσαι έτοιμος γιέ μου?"
- Μπαμπά, ήρθε ή ώρα νά βγούμε έξω να μιλησουμε στόν κόσμο για τό λόγο Τού Θεου.
Ό Ιερέας απάντησε: ′′ Γιε μου, έξω έχει πολύ κρύο καί βρέχει."!
Τό παιδί κοίταξε έκπληκτο τόν πατέρα του καί είπε: ′′ Μά μπαμπά, οί άνθρωποι πρέπει νά μάθουν γιά Τόν Θεό ακόμα καί τίς βροχερές καί κρύες μέρες ".
Ό μπαμπάς απάντησε:
′′ Γιέ μου, δέν θά βγώ αυτή τή φορά ". Έχει πολύ κρύο.
Σέ απελπισία, τό παιδί είπε, ′′ Μπαμπά, μπορώ νά πάω μόνος μου; Σέ παρακαλώ, πολυ"
Ό πατέρας του περίμενε λίγο καί μετά είπε:
′′ Γιέ μου, μπορείς νά φύγεις.
Ορίστε τά βιβλια καί νά προσέχεις στό δρομο.
- Σέ ευχαριστώ μπαμπά!
Καί τότε βγήκε ό μικρος στή βροχή μονος.
Τό παιδί περπατησε σέ όλους τούς δρόμους τού χωριού, μοιράζοντας τά βιβλια στούς ανθρώπους πού συνάντησε.
Μετά από 2 ώρες περπάτημα στή βροχή καί τό κρύο μέ τό τελευταίο βιβλιο στό χέρι σταμάτησε σέ μιά γωνία γιά νά δεί ποιός άλλος υπήρχε εκεί νά δώσει τό τελευταίο.
Αλλά οι δρόμοι ήταν εντελώς έρημοι.
Μετά γύρισε στό πρώτο σπίτι πού είδε, πήγε στήν εξώπορτα, χτύπησε αρκετές φορές καί περίμενε, αλλά...
Αφού δέν απαντούσε κανείς, γύρισε νά φύγει, αλλά κάτι τόν σταμάτησε. Τό αγόρι γύρισε πρός τήν πόρτα καί άρχισε νά χτυπά δυνατά τήν πόρτα. Συνέχισε νά περιμένει.
Επιτέλους άνοιξε ή πόρτα ελαφρώς.
Βγήκε μιά κυρία μέ ένα πολύ θλιμενο βλέμμα καί ρώτησε:
′′ Τί μπορώ νά κάνω γιά σένα, γιέ μου;
Μέ φωτεινά μάτια καί ένα όμορφο χαμόγελο, το παιδί είπε:
