Το σπίτι δεν το κρατούν οι τοίχοι.

Χωρίς τον Χριστό, ένα σπίτι μπορεί να είναι γεμάτο από πράγματα και συγχρόνως άδειο από ειρήνη. Μπορεί να έχει γερά θεμέλια, όμορφα δωμάτια, ασφάλεια και άνεση, αλλά να μη βρίσκει ανάπαυση ούτε μία καρδιά μέσα του.

Οι άνθρωποι οικοδομούν το σπίτι με πέτρες, κόπο και χρήματα. Το σπιτικό, όμως, οικοδομείται με προσευχή, συγχώρηση, υπομονή και Χάρη Θεού.

«Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες» — Ψαλμός 126, 1.

Ο ψαλμικός λόγος δεν ακυρώνει τον ανθρώπινο κόπο. Τον τοποθετεί στη σωστή του θέση. Ο άνθρωπος εργάζεται, φροντίζει, σχεδιάζει και αγωνίζεται, αλλά γνωρίζει ταπεινά ότι χωρίς την ευλογία του Θεού ο κόπος του δεν μπορεί να γεννήσει την αληθινή ειρήνη.

Η ευλογία δεν είναι μια όμορφη λέξη που λέγεται στα εγκαίνια και ύστερα ξεχνιέται. Δεν είναι φυλαχτό ούτε διακόσμηση. Είναι η ζωντανή παρουσία του Θεού μέσα στην καθημερινότητα· στο πρωινό σταύρωμα, στην κοινή προσευχή, στο «συγχώρεσέ με», στη σιωπή που σταματά έναν άδικο λόγο, στην ταπείνωση που δεν επιμένει να νικήσει τον άλλον.

Δεν αρκεί να υπάρχει μια ιερή εικόνα στον τοίχο, όταν η κατάκριση βρίσκεται στα χείλη. Δεν αρκεί να καίει το καντήλι, όταν μέσα στις καρδιές καίει ο θυμός. Δεν αρκεί να ζητούμε από τον Θεό να προστατεύει το σπίτι μας, όταν εμείς με τον εγωισμό μας πληγώνουμε εκείνους που μας εμπιστεύθηκε.

Ο γάμος δεν είναι απλώς μια ανθρώπινη συμφωνία συμβιώσεως. Είναι ιερό Μυστήριο, κοινός δρόμος προς τον Χριστό και καθημερινός αγώνας εναντίον του εγωισμού. Ο άνδρας καλείται να αγαπά με θυσιαστικό φρόνημα, κατά το παράδειγμα της αγάπης του Χριστού προς την Εκκλησία, και οι δύο σύζυγοι να μαθαίνουν να υποτάσσουν το προσωπικό τους θέλημα στο θέλημα του Θεού, με αμοιβαία τιμή, διάκριση και μετάνοια, κατά το νόημα της προς Εφεσίους Επιστολής 5, 21–33.

Τα στέφανα του Μυστηρίου δεν υπόσχονται έναν δρόμο χωρίς δοκιμασίες. Φανερώνουν έναν κοινό αγώνα, στον οποίο κανείς δεν σώζει μόνο τον εαυτό του και κανείς δεν εγκαταλείπει τον άλλον στην πρώτη θύελλα.

Κατά το πνεύμα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όταν υπάρχει ομόνοια μεταξύ των συζύγων, ωφελούνται τα παιδιά και ευτακτεί ολόκληρος ο οίκος· όταν, όμως, κυριαρχεί η διχόνοια, όλα αναστατώνονται.

Τα παιδιά δεν διδάσκονται την πίστη μόνο από όσα ακούν. Τη μαθαίνουν από όσα βλέπουν. Από έναν πατέρα που συγκρατεί τον θυμό του. Από μια μητέρα που δεν καλλιεργεί την πικρία. Από δύο γονείς που μπορούν να χαμηλώσουν τον εγωισμό τους και να πουν ο ένας στον άλλον: «Έσφαλα· συγχώρεσέ με».

Εκείνη η ταπεινή συγγνώμη μπορεί να διδάξει περισσότερα από πολλούς λόγους. Διότι το παιδί που βλέπει τους γονείς του να μετανοούν, μαθαίνει ότι η μετάνοια δεν είναι ντροπή, αλλά επιστροφή στην αλήθεια.

Ένα χριστιανικό σπίτι δεν είναι σπίτι χωρίς θλίψεις, ασθένειες, στερήσεις ή διαφωνίες. Είναι σπίτι που, όταν έρθει η θύελλα, δεν απομακρύνεται από τον Χριστό. Στηρίζεται στην πέτρα της εφαρμογής του λόγου Του, όπως διδάσκει ο Κύριος στην παραβολή του φρονίμου οικοδόμου — Ματθαίος 7, 24–25.

Η οικογένεια δεν υποκαθιστά την Εκκλησία ούτε γίνεται αυτάρκης πνευματικός χώρος. Ζει μέσα στην Εκκλησία, στην ενοριακή σύναξη, στην εξομολόγηση, στη μετάνοια και στη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία με κατάλληλη προετοιμασία και εκκλησιαστική καθοδήγηση. Από το Άγιο Ποτήριο αντλεί δύναμη για να επιστρέψει στο σπίτι και να συνεχίσει τον αγώνα της αγάπης.

Πριν ζητήσουμε, λοιπόν, από τον Θεό μεγαλύτερο σπίτι, ας Του ζητήσουμε πλατύτερη καρδιά. Πριν ζητήσουμε περισσότερα αγαθά, ας ζητήσουμε περισσότερη μετάνοια. Πριν κατηγορήσουμε εκείνον που ζει δίπλα μας, ας σταθούμε για λίγο ενώπιον του Χριστού και ας εξετάσουμε τη δική μας ψυχή.

Ας προσευχηθούμε σήμερα για κάθε οικογένεια που δοκιμάζεται, για κάθε σύζυγο που υπομένει, για κάθε παιδί που μεγαλώνει ανάμεσα σε πληγές και για κάθε σπίτι που έχασε την ειρήνη του.

Διότι το σπίτι το χτίζουν τα ανθρώπινα χέρια· το αληθινό σπιτικό, όμως, το στερεώνει μόνο ο Χριστός.