Η υπερηφάνεια .....ένα πολυκέφαλο τέρας.Αγίου Δημητρίου Ροστώφ

Η υπερηφάνεια είναι ένα πολυκέφαλο τέρας, που κλείνει στα σπλάγχνα του όλα τα πάθη και όλες τις κακίες.

Αυτή γεννά τον θυμό, την κατάκρισι, τον φθόνο, τη μνησικακία, την υποκρισία, την ασπλαχνία, τη βλασφημία, την εξουδένωσι του πλησίον, την ισχυρογνωμοσύνη, την προπέτεια, την απείθεια στον νόμο του Θεού.

Στο τέλος μάλιστα οδηγεί στην πλήρη απιστία, στην αποστασία, στη συμμαχία με τους δαίμονες και στην παραφροσύνη.

Θέλεις με ειλικρίνεια να νικήσης την υπερηφάνεια, που μόνη αυτή φτάνει για να χάσης τη βασιλεία των ουρανών;

Να τι πρέπει να κάνης:

Ν' αγαπήσης τη σιωπή.

Να ζης στην αφάνεια, αποκρύπτοντας από τους ανθρώπους τα καλά έργα και τους πνευματικούς κόπους σου.

Να σηκώνης αγόγγυστα τους ελέγχους, τις ατιμίες, τις λοιδορίες και την περιφρόνησι των ανθρώπων, καθώς και τα παιδαγωγικά ραπίσματα του Θεού.

Να θυμάσαι τα πολλά σου αμαρτήματα και να συντρίβεσαι γι΄ αυτά.

Να μελετάς και να θαυμάζης τα υπερφυσικά κατορθώματα των αγίων του Θεού.

Να καλλιεργής την εσωτερική αυτομεμψία.

Ν' αποφεύγης τους επαίνους σαν τη φωτιά.

Τέλος, να κρατάς πάντοτε στον νου σου τη μνήμη του φοβερού δικαστηρίου του Κυρίου, εκεί που όλοι οι υπερήφανοι θα ταπεινωθούν οριστικά.

Πηγη: Από το βιβλίο, Πνευματικό Αλφάβητο.

 

Η ψυχή που γνωρίζει τον φόβο του Θεού, βαδίζει στον δρόμο της σωτηρίας.Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Το πρώτο δώρο

«Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου, σύνεσις δέ ἀγαθή πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτήν» (Ψαλμ. 110,10). Ο φόβος του Θεού δεν είναι τρόμος αλλά ιερός σεβασμός, ο οποίος φυτεύεται από τη χάρη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Είναι το πρώτο σημείο ότι το πνεύμα του ανθρώπου έχει αναζωπυρωθεί και ότι η θεία Χάρις επισκέφθηκε την καρδιά του.

Ο όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος μας διδάσκει ότι η πρώτη εκδήλωση της χάριτος είναι η αίσθηση του θείου φόβου. Αυτός δεν καταπιέζει, ούτε απομακρύνει, αλλά ελευθερώνει την ψυχή από την αδιαφορία και την αμαρτία, οδηγώντας την προς την αληθινή γνώση του Θεού. Χωρίς αυτόν, ο άνθρωπος ζει νομίζοντας ότι είναι αυτάρκης· με αυτόν όμως, μαθαίνει ότι όλα είναι δώρα του Θεού και ότι η ύπαρξή του θεμελιώνεται στο θείο έλεος.

Ο θείος φόβος είναι ο φύλακας της καρδιάς, η πύλη της μετάνοιας και η αρχή της πνευματικής ανόδου. Από εκεί ξεκινά η καλλιέργεια των αρετών, η διάκριση και η αληθινή σοφία. Όπως διδάσκει και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀρχή, ἡ ἐνδιάμεση καὶ τὸ τέλος τῆς ὁδοῦ· ὁ φόβος εἰσάγει εἰς τὴν ἀρετήν».

Ας φυλάξουμε μέσα μας αυτό το πρώτο δώρο της χάριτος, τον ιερό φόβο, για να αξιωθούμε να γευθούμε και τα επόμενα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Περί ψυχής και ελπίδος.

Εκείνοι που έχουν έργα καλά και πίστη στον Θεό, δεν μοιάζουν με τα νεκρά σώματα που είναι καλοφορεμένα και στολισμένα αλλά δεν έχουν αίσθηση του καλού. Αντίθετα, μοιάζουν με ζωντανούς ανθρώπους που φέρουν επάνω τους και την ψυχή και τη χάρη της ζωής. Τα καλά έργα στηρίζονται στην ελπίδα της ανάστασης και της αιώνιας σωτηρίας.

Αν όμως ο άνθρωπος δεν έχει έργα αγαθά, τότε η πίστη του μένει άκαρπη και νεκρή. Όπως το σώμα χωρίς ψυχή δεν μπορεί να ζήσει, έτσι και η πίστη χωρίς έργα δεν μπορεί να τον εισάγει στη Βασιλεία του Θεού. Ο ληστής πάνω στον σταυρό δικαιώθηκε όχι μόνο επειδή πίστεψε, αλλά γιατί μέσα σε λίγες στιγμές έδειξε μετάνοια και αγάπη προς τον Χριστό, υπέμεινε τον πόνο του σταυρού και εξομολογήθηκε την αλήθεια.

Ο Χριστός είναι η ζωή και η ανάσταση· όποιος κοινωνεί μαζί Του, δεν πεθαίνει. Ο ίδιος ο Κύριος απέστειλε άγγελο να επαινέσει τον Κορνήλιο για την προσευχή και την ελεημοσύνη του και τον κάλεσε στο φως της αλήθειας. Γιατί η αρετή δεν μένει ποτέ χωρίς μισθό.

Όπως το σπίτι δεν στέκεται χωρίς θεμέλια, έτσι και η ψυχή δεν μπορεί να σταθεί χωρίς έργα αρετής και πίστη. Αν ο άνθρωπος ζει μόνο για την απόλαυση, μοιάζει με οικία γεμάτη πολυτέλεια αλλά χωρίς θεμέλιο, που με τον καιρό γκρεμίζεται. Όπως το σώμα έχει ανάγκη από τροφή, έτσι και η ψυχή έχει ανάγκη από τα πνευματικά αγαθά.

Ο Θεός μάς έδωσε διπλά δώρα: δύο μάτια, δύο αυτιά, δύο χέρια, δύο πόδια, ώστε να έχουμε πληρότητα στα σωματικά. Μα πιο πολύ μάς έδωσε ψυχή, που είναι η πραγματική δύναμη της ζωής. Αυτή είναι που καθορίζει το πώς θα ζήσουμε. Αν η ψυχή γεμίσει φιλαργυρία, φιληδονία και φιλοδοξία, τότε δεν ελευθερώνεται. Μένει σκλάβα των παθών. Αν όμως την καλλιεργήσουμε με λόγους Θεού, τότε γίνεται γη καρποφόρα που φυτεύει και φέρνει βλαστάρια αρετής.

Όπως η γη δεν μπορεί να δώσει καρπό αν δεν ποτιστεί, έτσι και η ψυχή, αν δεν ποτιστεί με το νερό της διδασκαλίας και της μνήμης του θανάτου, μένει ξερή. Και όπως το σώμα, όταν το καταπονεί αρρώστια, δέχεται θεραπεία με κόπο και πόνο, έτσι και η ψυχή, αν δεν δοκιμαστεί από θλίψεις και παιδεία, δεν καθαρίζεται από τα πάθη της.

Γι’ αυτό πρέπει να υπομένουμε τα δεινά της ζωής όχι σαν βάρος αλλά σαν θεραπεία. Γιατί ο πόνος γίνεται για την ψυχή ό,τι το φάρμακο για το σώμα. Και όποιος πονά και παιδαγωγείται από τον Θεό, αυτός ανακαινίζεται και φωτίζεται από την ελπίδα των μελλόντων αγαθών.

Οι περισσότεροι άνθρωποι φροντίζουν με ζήλο για τον καλλωπισμό του σώματος, ξοδεύοντας περιουσίες και δυνάμεις. Μα η ψυχή τους μένει φτωχή, γυμνή από λόγους Θεού και γεμάτη από κάθε κακό. Κι όμως, το σώμα όσο και να το στολίζουμε, μένει φθαρτό και πρόσκαιρο. Η ψυχή όμως είναι αθάνατη και μέλλει να σταθεί ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού.

Εκεί, είτε δικαιοσύνη κάναμε είτε αδικία, είτε καλό έργο είτε κακό, θα το βρούμε μπροστά μας. Τίποτε δεν μένει κρυφό. Και τότε, η ψυχή δεν θα μπορέσει να προφασιστεί ούτε πλούτη ούτε δόξες, γιατί όλα θα χαθούν. Θα απομείνει γυμνή, φανερώνοντας μόνο τις πράξεις της.

Αν η ψυχή έχει ασκηθεί σε έργα αγαθά και δοκιμαστεί με υπομονή, τότε θα σταθεί με παρρησία. Αν όμως αγαπήσει τα πρόσκαιρα και υποδουλωθεί στα πάθη, τότε θα ντραπεί μπροστά στον Κριτή. Γι’ αυτό ας φροντίζουμε, όσο είμαστε σε αυτή τη ζωή, να καθαρίζουμε την ψυχή με μετάνοια, να την τρέφουμε με λόγους Θεού και να την καλλιεργούμε με τα έργα της αρετής.

Γιατί τότε, όταν θα φανερωθεί ο Χριστός, θα σταθούμε με χαρά και όχι με φόβο, με ελπίδα και όχι με ντροπή. Και η ψυχή μας, ελεύθερη και φωτεινή, θα απολαύσει τα αγαθά της αιώνιας βασιλείας.

Αμήν.

Του Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

"Μαργαρίτες"

•

Η ψυχή είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο.

Ποτέ δέν ἐγκαταλείπει ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο...

Ποτὲ δὲν ἐγκαταλείπει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ἐπειδὴ συνέβη ἁπλῶς ὁ λογισμός του προσωρινὰ νὰ ἔχει παρασυρθεῖ ἀπὸ κάποια αἰτία καὶ νὰ ἔχει ἐκτραπεῖ ἀπό τόν ὀρθό δρόμο.

Ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει τὸν ἄνθρωπο μόνον ὅταν ἡ διάνοιά του ἐμμείνει στὴν ἐκτροπή.

Διότι δεν κρίνει οὔτε παιδεύει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ἀπό μία ἀκούσια κίνηση τοῦ λογισμοῦ του πρὸς τὸ κακό, ἐπειδὴ παρασύρθηκε πρὸς αὐτό, ἔστω καὶ ἂν ἀκόμη προσωρινά συγκατατέθηκε σὲ αὐτὴν τὴν κίνηση. Καὶ ἄν, ἐκείνη τὴν ὥρα τῆς πτώσεως, ἐμεῖς ἀνανήψομε καὶ μετανοήσομε καὶ ἔλθομε σὲ κατάνυξη, τότε δὲν θὰ μᾶς ζητήσει λόγο ὁ Θεὸς γι᾿ αὐτό μας τὸ πλημμέλημα.

Θὰ μᾶς ζητήσει, ὅμως, λόγο γιὰ ἐκεῖνο τὸ πλημμέλημα ποὺ συνετελέσθηκε ὅταν ἡ διάνοια ὄχι μόνο κατὰ ἀλήθειαν καὶ ξεκάθαρα ἐξέκλινε πρὸς τὸ πάθος καὶ ἔκανε συγκατάθεση καὶ ἡ προαίρεσή της στράφηκε πρὸς τὴν ἱκανοποίησή του ἐπειδὴ τὸ θεώρησε πρέπον καὶ ὠφέλιμο γι᾿ αὐτήν, ἀλλὰ καὶ ὅταν δὲν διέκρινε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἦταν ἀντίθετο μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δὲν ἔπρεπε σὲ καμία περίπτωση νὰ συναινέσει.

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

 

Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε..

Κάποιος μοναχός της μονής του Σάρωφ κυριεύθηκε από μελαγχολία. Μια φορά μάλιστα που ένιωσε να φθάνη στην απόγνωση ζήτησε τη συμπαράσταση ενός αδελφού.

Βγήκαν και οι δύο έξω από την μονή μετά τον εσπερινό και άρχισαν να περπατούν στον κήπο και να παρηγορούνται με την συζήτηση. Πλησίασαν τον σταύλο της μονής. Εκεί κοντά άρχιζε το δρομάκι που οδηγούσε στην πηγή του οσίου Σεραφείμ.

Ο άρρωστος αδελφός θέλησε να αλλάξει κατεύθυνση, για να μή συναντηθεί με τον στάρετς σε αυτήν την ψυχική κατάσταση.

Πριν όμως προφθάσουν να απομακρυνθούν, τον βλέπουν να έρχεται προς το μέρος τους.

Οι δυό μοναχοί έπεσαν με σεβασμό στα πόδια του. Εκείνος τους ευλόγησε και τους μίλησε με ασυνήθιστη καλωσύνη σαν στοργικός πατέρας.

Κατόπιν άρχισε να ψάλλη ένα τρ
οπάριο της ενάτης ωδής του μικρού παρακλητικού κανόνος της Θεοτόκου, που ψάλλεται σε κάθε θλίψη και δοκιμασία:

»Χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα».

Ύστερα χτύπησε το πόδι του στην γη και είπε:

-Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανέστησε τον Αδάμ!

Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!

Η ψυχική κατάσταση του στάρετς μεταδόθηκε στην ψυχή των αδελφών. Ζωογονημένοι τώρα με την χαρά του, επέστρεψαν στη μονή ειρηνικοί!

Από τον βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρωφ

 

Ελεημοσύνη δε σημαίνει απλά το να δίνεις χρήματα.

Ο Ιησούς Χριστός λέει: «Παντί τω αιτούντί σοι δίδου».

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να ευεργετούμε και να ελεούμε όλους, χωρίς να διακρίνουμε τους ανθρώπους από την κατάστασή τους, το κοινωνικό παρελθόν τους ή τη θρησκεία τους. Πρέπει να δίνουμε την ελεημοσύνη μας στον καθένα που την έχει πραγματικά ανάγκη.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει πως πρέπει να είμαστε σπλαχνικοί προς τους φτωχούς και εκείνους που είναι δυστυχισμένοι από οποιαδήποτε αιτία.

Σαν άνθρωποι πρέπει να δίνουμε την ελεημοσύνη μας στους άλλους ανθρώπους, οποία κι αν είναι η αιτία που τους κάνει να ζητιανεύουν, είτε είναι χήρες και ορφανά είτε εξορίστηκαν από την πατρίδα τους, είτε υποφέρουν από την αυταρχικότητα των κυβερνώντων είτε από τη σκληρότητα των προϊσταμένων, είτε από την απανθρωπιά των φοροεισπρακτόρων είτε από την απληστία των εχθρών, είτε από την αρπαγή της περιουσίας τους είτε από την απώλεια που είχαν λόγω ναυαγίου.

Όλοι τους έχουν δικαίωμα και μερίδιο στη συμπάθειά μας.

Κοιτάζουν με προσμονή τα χέρια σου, όπως κοιτάζουμε όλοι μας τα χέρια του Θεού όταν ζητάμε κάτι. Είναι πολύ καλύτερα ν’ ανοίξει κανείς το χέρι του σε κάποιον ανάξιο, παρά να στερήσει την ελεημοσύνη του από εκείνον που την έχει ανάγκη, από φόβο να μην απατηθεί.

Πρέπει να βοηθάμε τους ανθρώπους όχι από ματαιοδοξία ή από έπαρση κι αλαζονεία, όχι από την επιθυμία μας να μας ευχαριστούν και να μας ευγνωμονούν οι ευεργετούμενοι ή για να λάβουμε ανταπόδοση, αλλά με ανιδιοτέλεια, για να ευχαριστήσουμε το Θεό, αλλά κι από αγάπη για τον πλησίον μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει πως η ελεημοσύνη που μολύνθηκε από την αρρώστια της ματαιοδοξίας δεν είναι πια ελεημοσύνη, αλλά κομπασμός και σκληροκαρδία. Γιατί όταν δίνεις με υπερηφάνεια είναι σα να διασύρεις δημόσια τον αδελφό σου.

Τι κάνουν οι Νετανιάχου, Ρούμπιο κάτω από το αλ Ακσά; ....θέλει και ρώτημα;

σχόλιο ιστολογίου Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος:όσο και να φαίνεται παράδοξο και μεσαιωνικό σε κάποιους οι σιωνιστές μαζί με τα τσιράκια τους αμερικανό-σιωνιστές ετοιμάζουν με σταθερά βήματα τον τρίτο Ναό του Σολομώντα όπου θα ενθρονιστεί ο λεγόμενος ¨μεσσίας¨ τους ο οποίος δεν είναι άλλος από τον αντίχριστο.

Διαβάστε τι γραφει :  opening ceremony of the pilgrimage road -δηλαδή-

τελετή εγκαινίων του δρόμου προσκυνήματος...

ποιόν θα προσκυνήσουν το γράψαμε πιο πάνω.

Τι κάνουν οι Νετανιάχου, Ρούμπιο κάτω από το αλ Ακσά; θεμελιώνουν τον Τρίτο Ναό; ή εγκαινιάζουν την κατεδάφιση του Αλ Ακσά όπως διατείνονται Παλαιστινιακά μέσα; Τα ερείπια του Ναού του Σολομώντα λέγεται ότι είναι υπό το τέμενος Αλ Ακσά..

”Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ συμμετείχε στην κατεδάφιση του Τζαμιού Αλ-Άκσα, συνοδευόμενος από τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου και τη σύζυγό του Σάρα. Συμμετείχε επίσης στην εκσκαφή της σήραγγας που θα οδηγήσει στην κατάρρευση του Τζαμιού Αλ-Άκσα.” Παλαιστινιακό μέσο.. Gaza Now.

وزير الخارجية الامريكي يشارك في هدم المسجد الأقصى المبارك برفقة مجرم الحرب نتنياهو وزوجته سارة .. حيث شارك في حفر النفق الذي سيؤدي الى انهيار وسقوط المسجد الأقصى من الأسفل. pic.twitter.com/uz7moiHLby

— غزة الآن – Gaza Now (@nowgnna) September 16, 2025

Ο Νετανιάχου και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο δήλωσαν ότι το Ισραήλ θα κατέχει την Ιερουσαλήμ για πάντα.

Χθες, βρέθηκαν σε μια «συμβολική» παράνομη σήραγγα κάτω από το Τζαμί Αλ-Άκσα, ισχυριζόμενοι ότι κάποτε ήταν η τοποθεσία του Ναού τους. Και μετείχαν σε παράξενο τελετουργικό. Mαζί και οι σύζυγοι όπως η Σάρα.. Μοιάζει με τελετουργικό με τα σφυριά ιερό σύμβολο της μασονίας αφού θεωρείται ότι είναι ένα από τα όργανα ”μαρτυρίου” του Χιράμ του αρχιτέκτονα του Ναού του Σολομώντα.

Μέχρι τώρα μας έλεγαν ότι στα τούνελ είναι οι τρομοκράτες. Αυτοί τα ονομάζουν …στοές..

Η Ιερά Μονή Εσφιγμένου ξανά στο στόχαστρο.

Η σελίδα «Φίλοι Ιεράς Μονής Εσφιγμένου» καταγγέλλει και συμπαρίσταται στους γνήσιους πατέρες της Εσφιγμένου

Η Ιερά Μονή Εσφιγμένου ξανά στο στόχαστρο. Το Άγιον Όρος κινδυνεύει με εκκοσμίκευση και εμπορευματοποίηση.

Ειδικό σκαπτικό μηχάνημα, μετά από εντολή της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους, πήγε στην περιοχή προς τα σύνορα και εδάφη της Ιεράς Μονής Χιλιαδαρίου, στο μέρος το ονομαζόμενο Καραούλι από την πλευρά Νέα Ρόδα Χαλκιδικής, παραμονή, τη νύχτα της 14ης Αυγούστου κατά το πάτριο εορτολόγιο, την ώρα που τελείτο η ιερά αγρυπνία για την Κοίμηση και Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εκεί διαπράχθηκε πράξη πρωτοφανής και απάνθρωπη εις βάρος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου: το μηχάνημα άνοιξε τρεις μεγάλες χαράδρες φρεάτια στον μοναδικό δρόμο πρόσβασης της Μονής. Οι χαράδρες αυτές είναι τόσο βαθιές που καθιστούν αδύνατη όχι μόνο τη διέλευση οχημάτων, αλλά ακόμη και πεζών.

Το γεγονός είναι αδιάψευστο. Φωτογραφικά ντοκουμέντα καταγράφουν τους ανοιγμένους λάκκους, ενώ μαρτυρίες κοσμικών που περπάτησαν με τους μοναχούς, ανάμεσά τους και ασθενείς με καρδιακά προβλήματα, αποδεικνύουν την εξουθενωτική ταλαιπωρία. Οι συνέπειες είναι εγκληματικές. Η Μονή στερείται τροφίμων, φαρμάκων και ειδών πρώτης ανάγκης. Οι πατέρες δεν έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη. Τα πυροσβεστικά οχήματα δεν μπορούν να προσεγγίσουν τη Μονή, ενώ η χώρα ολόκληρη δοκιμάζεται από πυρκαγιές. Ο αποκλεισμός αυτός ισοδυναμεί με καταδίκη εκατό και πλέον μοναχών σε πείνα και θάνατο, με απάνθρωπη μεταχείριση, προσβολή θρησκευτικής ελευθερίας και άμεσο κίνδυνο καταστροφής μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς.

Βαρύτατες ευθύνες φέρει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως,

«Ο Ωχρός Θάνατος των Σαρακηνών».Ο Χριστιανός ηγέτης που λείπει σήμερα από την ανθρωπότητα

Νικηφόρος Φωκάς: Ο «Λευκός Θάνατος» του Ισλάμ – Ο Χριστιανός ηγέτης που λείπει σήμερα από την ανθρωπότητα

 

Ο Νικηφόρος Φωκάς γεννήθηκε περί το 912 στην Καππαδοκία και ήταν γόνος της φημισμένης οικογένειας των Φωκάδων, πολλά μέλη της οποίας κατέλαβαν υψηλά αξιώματα στην αυτοκρατορία και αναδείχθηκαν στον στρατιωτικό αλλά και πολιτικό τομέα.

Ο παππούς του ονομαζόταν και αυτός Νικηφόρος και είχε ηγηθεί των ρωμαϊκών δυνάμεων στην Ιταλία και την Σικελία επί Βασιλείου Α’. 

Έχοντας κάνει βίωμα στη ζωή του τη λέξη πειθαρχεία πρωταρχικό μέλημά του είναι να ενταχθεί στον Αυτοκρατορικό στρατό.

Εντάχθηκε λοιπόν και το 945 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Z’ ο Πορφυρογέννητος του ανέθεσε τη διοίκηση του Ανατολικού Θέματος, που βρισκόταν υπό την απειλή των Αράβων. 

Ήταν οι…. κύριοι αντίπαλοι του, τους οποίους κατατρόπωσε σε σειρά μαχών για να κερδίσει τον χαρακτηρισμό «Ο Ωχρός Θάνατος των Σαρακηνών».

Το έτος 959 μ.Χ. κάθεται στο θρόνο ο Ρωμανός Β’, γιος του Κωνσταντίνου Ζ’ του Πορφυρογέννητου, στεφθείς αυτοκράτωρ υπό του πατρός του το 945 μ.Χ. σε παιδική ηλικία.

Αναγνωρίζοντας τις ικανότητες του Νικηφόρου Φωκά είχε αποφασίσει να τον προάγει ώστε να διοικήσει τις στρατιές της Αυτοκρατορίας στα εδάφη που είχε χάσει τους προηγούμενους αιώνες. 

Παρόλα αυτά η Αυλή του Αυτοκράτορα είχε αρκετά άτομα που τον «συμβούλευαν» να μην τον εμπιστεύεται φυσικά επειδή τον φθονούσαν…

Η εμπιστοσύνη την οποία έτρεφε ο αυτοκράτορας, τελικός κριτής, για το πρόσωπο του παρακοιμώμενού του, τον έπεισε να συγκατανεύσει και να διορίσει «αυτοκράτορα στρατηγό της προς τους Κρήτας μάχης» τον Νικηφόρο Φωκά.

Πατερικό Ανθολόγιο...Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Ενοικηση Θεού σημαίνει να εγκαταστήσει ο άνθρωπος μέσα του το Θεό έχοντας τον συνεχώς στη μνήμη του. Έτσι γινόμαστε ναός του Θεού.

Όποιος έφτασε να γνωρίσει τις αδυναμίες του, έφτασε στην τέλεια ταπείνωση.

Εκείνο που οδηγεί τα χαρίσματα του Θεού προς τον άνθρωπο, είναι η καρδιά του, που κατευθύνεται στην αδιάλειπτη ευχαριστία του Θεού.

Εκείνο που οδηγεί τους πειρασμούς προς την ψυχή, είναι ο γογγυσμος, που κινείται πάντοτε μέσα στην καρδιά.

Ο Θεός βαστάζει και υπομένει όλες τις αδυναμίες μας όμως δεν υπομένει τον άνθρωπο που όλη την ώρα γογγυζει αλλά τον παιδεύει για να τον διορθώσει.

Το στόμα και η καρδιά, που σε κάθε περίσταση ευχαριστεί το Θεό, δέχεται την ευλογία του Θεού και τη θεία Χάρη.

Η φωτιά που άναψε στα ξηρά ξύλα, δύσκολα θα σβήσει και η θέρμη του Θεού, που ανάβει στην καρδιά του ανθρώπου που απαρνήθηκε τον κόσμο, είναι πιο δυνατή από τη φωτιά, και ποτέ δεν θα σβήσει.

Όταν η δύναμη του κρασιού περάσει στα μέλη του ανθρώπου, κάνει το νου να ξεχάσει την πραγματικότητα.

Έτσι και με τη μνήμη του Θεού. Όταν δηλ. η μνήμη του Θεού κυριαρχήσει στην ψυχή, χάνεται κάθε μάταιη ενθύμηση από την καρδιά.

 

Ο φόβος του Θεού, ασφάλεια της ψυχής...Οσίος Εφραίμ ο Σύρος

Αλίμονο στον άδικο, στον φιλήδονο και στον υπερήφανο, διότι έρχεται ώρα που η πείρα θα δείξει την αλήθεια. Όταν τους κυριεύσει η θλίψη του Άδη και το πνιγηρό βάρος του θανάτου, τότε θα καταλάβουν πως όλα τα πρόσκαιρα είναι μάταια και ότι τίποτε δεν είναι ανώτερο από τον φόβο του Θεού. Ο φόβος αυτός δεν είναι τρόμος που συντρίβει, αλλά δέος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μετάνοια. Είναι η αρχή της σοφίας, η φρουρά των αισθήσεων, η ασφάλεια της ψυχής.

Η Αγία Γραφή διακηρύσσει πως «ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου» και οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι όποιος φυλάει τον φόβο του Θεού φυλάει και την ψυχή του από τις παγίδες του πονηρού. Ο υπερήφανος, ο άδικος και ο φιλήδονος βαδίζουν δρόμο που οδηγεί στη φθορά, όμως η χάρη του Θεού μπορεί να τους επαναφέρει, εάν ταπεινωθούν και ζητήσουν έλεος. Η πικρή εμπειρία του θανάτου γίνεται διδάσκαλος, αλλά μακάριος είναι όποιος προνοήσει νωρίτερα και ζήσει με συναίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Η αληθινή ελευθερία της ψυχής δεν βρίσκεται στην ικανοποίηση των παθών ούτε στην αλαζονεία, αλλά στη χαρά της υπακοής στο θείο θέλημα. Ο φόβος του Θεού γεννά ειρήνη, καθαρότητα και την προσδοκία της αιώνιας ζωής, εκεί όπου δεν υπάρχει θλίψη ούτε στεναγμός, αλλά μόνο το ανέσπερο φως της Βασιλείας.

Η αληθινή σωτηρία κρύβεται στον φόβο του Θεού και στη μετάνοια, διότι μόνο έτσι η ψυχή γλιτώνει από την πλάνη της αμαρτίας.

Αφιερώνεται σε όλους εκείνους που αναζητούν τη σωτηρία μέσα στον κόσμο των θλίψεων, για να θυμηθούν πως ο φόβος του Θεού είναι πηγή σοφίας και ζωή αιώνια.

Μακάρι να πορευόμαστε όλοι με ταπείνωση και δέος ενώπιον του Κυρίου.

Σε κάθε θλίψη να θυμάσαι: ο φόβος του Θεού είναι η ασφάλεια της ψυχής.

Η καθαρή καρδιά, θρόνος του Θεού..Όσιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Ο λόγος του Κυρίου βρίσκει την πλήρη ερμηνεία του στα λόγια του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος μας διδάσκει ότι η καθαρή καρδιά είναι ο αληθινός θρόνος του Θεού. Όπου κατοικεί ο Θεός, εκεί υπάρχει το πλήρωμα της χαράς και της μακαριότητος. Εκεί δεν χωρά η φθορά, ούτε η ματαιότητα, αλλά η ειρήνη και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Πλανώνται οι άνθρωποι που νομίζουν πως η ευτυχία βρίσκεται έξω από την ψυχή τους, στα πλούτη, στη δόξα, στις απολαύσεις και στα ταξίδια. Όλα αυτά έχουν ως κατάληξη την πίκρα και την απογοήτευση, γιατί είναι οικοδομήματα επάνω σε σαλευόμενο έδαφος, που καταρρέουν γρήγορα σαν να τα συντρίβει σεισμός. Η αληθινή ευτυχία δεν αναζητείται στα εξωτερικά, αλλά στο βάθος της καρδιάς, εκεί όπου ο άνθρωπος συναντά τον Θεό.

Όταν ο άνθρωπος καθαρίσει την ψυχή του από τα πάθη, τη φιλαυτία και την κενοδοξία, τότε η καρδιά του γίνεται δεκτική της θείας Χάριτος. Τότε εκπληρώνεται ο λόγος του Θεού: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονται μοὶ λαός» (Β΄ Κορ. 6,16). Και τότε τίποτε δεν του λείπει, γιατί έχει μέσα του τον ίδιο τον Θεό, το μέγιστο Αγαθό.

Ας εξετάσουμε λοιπόν την καρδιά μας και ας δούμε την πνευματική της κατάσταση. Όχι για να απελπιστούμε, αλλά για να ταπεινωθούμε, να μετανοήσουμε και να καλέσουμε τον Χριστό να κατοικήσει μέσα μας. Διότι μόνο τότε η ύπαρξή μας γεμίζει με το φως της αιωνίου ζωής.

Ας ζητούμε καθημερινά να γινόμαστε ναοί του Αγίου Πνεύματος, για να γευθούμε την αληθινή μακαριότητα που δεν αλλοιώνεται, γιατί είναι η ίδια η παρουσία του Θεού στην καρδιά μας.

Όσιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που βρίσκει την ευτυχία στην καθαρή καρδιά του, εκεί όπου αναπαύεται ο Θεός.

Η μέγιστη τιμή.

Αυτή είναι η μέγιστη τιμή: Να είσαι αληθινός Χριστιανός, δηλαδή Άγιος.

Γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος:

Σου λέγει ο Κύριος, όπως είπε στον Ματθαίο: <<Ακολούθησε με>> (Ματθ. Θ' 9).

Εσύ λοιπόν, εκεί που καταδιώκεις με προθυμία τον πολυπόθητο Κύριον σου, αν στον δρόμον σου σκοντάψεις το πόδι σου στην πέτρα (Ψαλμ.90,12) κανενός πάθους και πέσεις απροσδόκητα στην αμαρτία ή και πολλές φορές, επειδή υπάρχουν λασπώδη μέρη, γλύστρησες χωρίς να το θέλεις και έπεσες, όσες φορές τύχη να πέσεις και να βασανίσεις το σώμα σου, τόσες φορές σήκω επάνω και τρέξε πίσω από τον Κύριον σου μέχρις ότου Τον φτάσεις.

Έτσι παρουσιάστηκα μπροστά Σου στον ναόν της διάνοιας, να δω τη δύναμη και τη δόξα Σου, πού με σώζουν και στο όνομά Σου, Κύριε, θα υψώσω τα χέρια μου να προσευχηθώ και θα είσακουσθώ, και θα αισθάνομαι σαν να χόρτασα λιπαρά και παχειά φαγητά, και θα χαρούν τα χείλη μου να Σου ψάλλουν ( Ψαλμ.62,3-6).

Γιατί θεωρώ σπουδαίο πράγμα το ότι αξιώθηκα να ονομασθώ Χριστιανός, όπως μου λέγει ο Κύριος, μέσω του προφήτου Ησαΐα:

Είναι μεγάλη σου τιμή να ονομασθείς παιδί Μου. ( Ησ.49,6).

 

Στην πλάνη λοιπόν υπάρχουν τα τρία αυτά πάθη: απιστία, πονηρία και ραθυμία. Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης

Στην πλάνη λοιπόν υπάρχουν τα τρία αυτά πάθη: απιστία, πονηρία και ραθυμία. Αυτά γεννούν και υποστηρίζουν το ένα το άλλο.

Η απιστία δηλαδή, είναι δάσκαλος της πονηρίας, η πονηρία είναι σύντροφός της ραθυμίας, της οποίας σύμβολο είναι η οκνηρία ή αντιστρόφως, η ραθυμία γεννά την πονηρία.

Η πονηρία είναι μητέρα της απιστίας. Γιατί κάθε πονηρός είναι άπιστος, και όποιος δεν πιστεύει, δεν έχει φόβο Θεού.

Από την απιστία τώρα, γεννιέται η ραθυμία, η μητέρα της καταφρονήσεως, από την οποία αμελείται κάθε καλό και διαπράττεται κάθε κακό.

Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης

Ο λόγος αυτός του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτη αποκαλύπτει με απλότητα και σοφία τον φαύλο κύκλο που πνίγει την ψυχή. Η απιστία αφαιρεί από τον άνθρωπο την εμπιστοσύνη στον Θεό και ανοίγει δρόμο στην πονηρία. Η πονηρία, με τη σειρά της, σκοτίζει την καρδιά, οδηγώντας σε ραθυμία, δηλαδή στην αμέλεια των πνευματικών. Και η ραθυμία, σαν μητέρα της καταφρονήσεως, κάνει τον άνθρωπο να αδιαφορεί για κάθε αγαθό έργο και να γίνεται υποχείριο κάθε κακού.

Γι’ αυτό η Εκκλησία μας καλεί σε εγρήγορση και μετάνοια. Να αντισταθούμε στην απιστία με ζωντανή πίστη, στην πονηρία με καθαρότητα καρδιάς, και στη ραθυμία με προθυμία για προσευχή και αγάπη. Ο φόβος του Θεού δεν είναι τρόμος, αλλά αρχή σοφίας και δρόμος προς την αληθινή ελευθερία.

Η διδασκαλία αυτή μάς δείχνει πως τα πάθη δεν είναι αυτόνομα αλλά αλληλένδετα. Η νίκη σε ένα οδηγεί σε νίκη και στα άλλα, ενώ η παράδοση στο ένα ανοίγει τις πύλες και στα υπόλοιπα. Όποιος λοιπόν θέλει να βαδίσει στο φως, οφείλει να μένει σταθερός στην πίστη, εργατικός στην αρετή και άγρυπνος στην ψυχή.

Αφιερώνεται σε όσους αγωνίζονται κατά της πλάνης και ζητούν τη δύναμη του Θεού για να κρατήσουν καθαρή την καρδιά τους.

Η αμέλεια ανοίγει την πόρτα σε κάθε κακό, ενώ η πίστη φυλάει τον άνθρωπο στο φως.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΗΦΩΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΝΗΣ

Προσευχόταν πάλι μιά μέρα, ὅταν ὁ νοῦς του πῆγε στό θάνατό του καί στήν ἀναχώρησή του γιά τήν ἄλλη ζωή. Κι ἐνῶ συλλογιζόταν ἐκείνη τή μεγάλη καί φοβερή ὥρα, ἔπεσε σέ ἔκσταση.

Βλέπει τότε μιά μεγάλη θάλασσα, ὅπου κολυμποῦσαν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι.

Ὅλοι ἔδειχναν πώς ἀγωνίζονταν νά φτάσουν σέ κάποια ἀκτή, πού βρισκόταν ἀπέναντι, ἀρκετά μακριά.

Μερικοί ὅμως, καθώς κολυμποῦσαν, σήκωναν στούς ὤμους τους τεράστια φορτία –πέτρες, λάσπη, ξύλα, στάχτη, μπακίρι, χρυσάφι..., ὅλα τά ὑλικά τοῦ κόσμου. Οἱ πιό πολλοί ἀπ’ αὐτούς- ἀλίμονο! –πνίγονταν κάτω ἀπ’ τό βάρος τοῦ φορτίου τους. Ἄλλοι πάλι σήκωναν μικρά φορτία, κολυμπώντας ὅμως μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Κι ἐνῶ οἱ ταλαίπωροι βούλιαζαν, πρόσθεταν συνέχεια βάρος στό φορτίο τους, ὥσπου πνίγονταν κι αὐτοί!

Ἡ θάλασσα ἦταν φουρτουνιασμένη. Κι ὁλόγυρά της βασίλευε σκοτάδι πηχτό. Παγωνιά καί φόβος παντοῦ.

Ἀρκετοί κολυμβητές δέν εἶχαν φορτία. Ὁρισμένοι προχωροῦσαν σταθερά πρός τήν ἀκτή, περνώντας ἄνετα μέσ’ ἀπό τά κύματα. Ἄλλοι ὅμως, ἐκεῖ πού κολυμποῦσαν, ἔκαναν ξαφνικά ἕνα μακροβούτι, καί χάνονταν γιά πάντα μέσα στή θανάσιμη ἀγκαλιά τοῦ βυθοῦ.

Μερικοί περπατοῦσαν πάνω στό νερό σάν σέ στέρεο ἔδαφος. Μά τό πιό θαυμαστό ἦταν, ὅτι κάποιοι εἶχαν φωτεινά φτερά. Μ’ αὐτά πετοῦσαν πάνω ἀπό τή θάλασσα κι ἔφταναν γοργά στήν ἀκτή.

Ἀπ’ αὐτούς πού κολυμποῦσαν, οἱ περισσότεροι σταματοῦσαν πότε- πότε, γιατί, καθώς φαίνεται, κουράζονταν.

Πολλοί, ἐνῶ κινδύνευαν νά πνιγοῦν ἀπό τό βάρος τοῦ φορτίου τους, μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Ἀντίθετα, κάποιοι βαρυφορτωμένοι, θέλοντας νά σωθοῦν, τά πετοῦσαν λίγα-λίγα ἀπό πάνω τους, καί ξαλαφρωμένοι κολυμποῦσαν γρήγορα πρός τήν ἀκτή. Ὅσα ὅμως πετοῦσαν ἐκεῖνοι, τά μάζευαν ἄλλοι, πού ἔρχονταν ἀπό πίσω.

Θλιβερό θέαμα.....

Ἕνας ἔσπρωχνε τόν μπροστινό του. Ἄλλος ἔπνιγε τό διπλανό του. Καί οἱ περισσότεροι, ἐνῶ εἶχαν τή δυνατότητα νά μποῦν σέ πλοῖα, προτιμοῦσαν νά θαλασσοπνίγονται σφιχταγκαλιασμένοι μέ τά φορτία τους...

Μέ βαρειά τήν καρδιά παρακολουθοῦσε ὁ ἅγιος τό ὄραμα.

-Τί θέλουν νά ποῦν ἄραγε ὅλα τοῦτα; μουρμούρισε.

Καί ἄκουσε φωνή, πού τοῦ ἐξήγησε:

-Θάλασσα εἶναι ὁ κόσμος. Καί κολυμβητές οἱ ἄνθρωποι.Τό πέρασμα ἀπό τήν μιάν ἀκτή στήν ἄλλη σημαίνει τήν παρούσα ζωή. Καί οἱ διάφοροι τρόποι τοῦ περάσματος φανερώνουν τό πόσο εἶναι κάθε ἄνθρωπος δεμένος μέ τήν ὕλη καί μέ τίς βιοτικές μέριμνες.

Ὅποιος λοιπόν θέλει νά φτάσει μέ ἀσφάλεια στήν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἄς ξέρει πώς πρέπει νά πετάξει ἀπό πάνω του κάθε μάταιο φορτίο καί ν’ ἀναγεννηθεῖ πνευματικά.

Ἀλλιῶς, ἄν προσπαθήσει νά περάσει τή θάλασσα τῆς ζωῆς αὐτῆς φορτωμένος μέ τήν ὕλη καί τή ματαιότητα, ἀργά ἤ γρήγορα θά βρεθεῖ στό βυθό τοῦ ἅδη...