ΠΡΟΣΟΧΗ! Ο «πόλεμος» στην Τουρκία θα έχει θύματα.

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Τα γεγονότα στη γειτονική Τουρκία είναι πολύ ανησυχητικά και ενώ δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο, αφορούν και τις δύο χώρες.
Οι Τούρκοι μας έχουν συνηθίσει στη διάρκεια των ετών να εξάγουν τα προβλήματά τους και να
αποφορτίζουν την κατάσταση στο εσωτερικό, δημιουργώντας συνθήκες κρίσης με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι τούτη τη φορά δεν έχουν την παραμικρή ψευτοδικαιολογία για να προσπαθήσουν να μας αναμείξουν. Η κρίση έχει έντονα τα στοιχεία της εσωτερικής πολιτικής ίντριγκας και του θρησκευτικού μίσους μεταξύ δύο πρώην ισχυρών συμμάχων, του Ταγίπ Ερντογάν και του Φετουλάχ Γκιουλέν, οι οποίοι κατέληξαν να γίνουν μισητοί εχθροί, διότι και οι δύο στην πραγματικότητα κυριαρχούνται από ισλαμικό φανατισμό, ενώ ο πρώτος, ο σημερινός πρωθυπουργός, έχει κυριολεκτικά μεθύσει από το φαγοπότι της εξουσίας.

Τούτη η κρίση θα έχει θύματα, υπό την έννοια ότι η σύγκρουση είναι αδυσώπητη και δεν πρόκειται να τερματιστεί με μία αγκαλιά και τέσσερα σταυροφιλήματα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Ο Ερντογάν είναι ο πρωθυπουργός, αλλά, όπως αποδείχθηκε όλη την περασμένη εβδομάδα, ο Γκιουλέν είναι αυτός που μπορεί να ασκήσει έλεγχο επί της Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας. Σε συνδυασμό με τη δύναμη που του προσφέρουν τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο ιμάμης μπόρεσε να «κλείσει» στη γωνία τον Ερντογάν. Η αντίδραση του τελευταίου θα είναι όμοια με αυτήν του πληγωμένου λύκου, που αντεπιτίθεται μέχρι να ξεψυχήσει.
Ενώ στην Τουρκία διεξάγεται η μεγαλύτερη μάχη για την εξουσία μεταξύ των φανατικών θρησκευτικών φατριών της χώρας, στην Αθήνα και στη Λευκωσία πρέπει να κοιμούνται όρθιοι… Επιμένουν να εισέλθει η Κύπρος σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού τη στιγμή που μαίνεται ο πόλεμος Ερντογάν-Γκιουλέν και ενώ η Αγκυρα και το κατοχικό καθεστώς διαμηνύουν πως δεν πρόκειται να αποδεχθούν ποτέ τη μία κυριαρχία του νέου κράτους-φαντάσματος, που θα δημιουργηθεί με το νέο σχέδιο που ετοιμάζουν οι Βρετανοί σε συνεργασία με τους Τούρκους.
Πρέπει να τερματιστεί άμεσα κάθε προσπάθεια επανάληψης του «διαλόγου κωφών», διότι όποιος και αν επικρατήσει στην Τουρκία, δεν πρόκειται να διαπραγματευθεί κανένα σχέδιο που δεν παραδίδει την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της Αγκυρας…

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Παραπλάνηση, η βασική στρατηγική
Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι η απλούστερη μέθοδος εξασφάλισης της λειτουργίας ενός σιωπηλού όπλου και απόκτησης ελέγχου του κοινού είναι να το διατηρούν ασυντόνιστο και με άγνοια για τις βασικές αρχές του συστήματος από την μια, και συγχυσμένο, αποδιοργανωμένο, απογοητευμένο και διασπασμένο με πράγματα που δεν έχουν πραγματική σημασία, από την άλλη.

Αυτό επιτυγχάνεται ως εξής:

(1) Διαλύοντας το μυαλό τους, υπονομεύοντας την πνευματική δραστηριότητα τους, παρέχοντας μια χαμηλού επιπέδου δημόσια παιδεία (κρατώντας μόνο για την ελίτ την υψηλή γνώση) στα μαθηματικά, την λογική, τον σχεδιασμό συστημάτων και την οικονομία, και αποθαρρύνοντας την τεχνική δημιουργία.

(2) Κατευθύνοντας τα αισθήματα τους, αυξάνοντας την μαλθακότητά τους (την πνευματική και την φυσική) με:
(α) συνεχή βομβαρδισμό (πνευματικός και συναισθηματικός βιασμός) με σεξ, βία και τρομοκρατία στα Μέσα Ενημέρωσης -ειδικά την τηλεόραση και τις εφημερίδες.
(β) το να τους δίνουν -σε υπερβολή «σκουπίδια για πνευματική τροφή», στερώντας τους ταυτόχρονα αυτό που πραγματικά χρειάζονται.
(3) ξαναγράφοντας την Ιστορία και τους νόμους και υποβάλλοντας το κοινό σε αποκλίνουσα συμπεριφορά έτσι ώστε να μπορούν να μεταστρέψουν την σκέψη τους από τις πραγματικές τους ανάγκες σε πολυτελείς, μη απαραίτητες, προτεραιότητες.

Όλα αυτά αποτρέπουν τους πολίτες να ενδιαφερθούν και να ανακαλύψουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας του κοινωνικού αυτοματισμού. Ο γενικός κανόνας είναι ότι υπάρχει κέρδος από την σύγχυση: όσο περισσότερη σύγχυση υπάρχει, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος. Άρα, η καλύτερη μέθοδος είναι να δημιουργούνται προβλήματα και μετά να προσφέρονται έτοιμες λύσεις γι’ αυτά.

Ανακεφαλαίωση Παραπλάνησης

• Μέσα Ενημέρωσης: Απομακρύνετε την προσοχή του ενήλικου κοινού από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και στρέψτε την σε ανούσια ριάλιτυ.
• Σχολεία: Διατηρείστε ασχοιχείωτα τα νεαρά παιδιά σε τομείς όπως τα μαθηματικά, τα οικονομικά, το δίκαιο, την φιλοσοφία και την Ιστορία.
• Διασκέδαση: Κρατείστε σε πολύ χαμηλό επίπεδο την διασκέδαση του κοινού.
• Εργασία: Κρατείστε απασχολημένο συνεχώς το κοινό, χωρίς να του αφήνετε χρόνο να σκεφθεί.«Πίσω στην φάρμα με τα υπόλοιπα ζώα».

Για τη φιλαυτία, τη μητέρα όλων των κακών…

Του Αγίου Μαξίμου

Πρόσεχε τον εαυτό σου από τη μητέρα των κακών, τη φιλαυτία, που είναι η παράλογη αγάπη του σώματος.

Απ΄ αυτή γεννιούνται, μοιάζοντας εύλογοι, οι πρώτοι και εμπαθείς και γενικότατοι λογισμοί, δηλαδή της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας, που σχηματίζονται παίρνοντας αφορμή από τήν αναπόφευκτη τάχα ανάγκη του σώματος· κι απ΄ αυτούς πάλι γεννιέται όλος ο κατάλογος των κακών.

Είναι ανάγκη λοιπόν να προσέχουμε και να τήν πολεμούμε με μεγάλη νήψη. Και όταν αφανιστεί η φιλαυτία, αφανίζονται μαζί της όλα όσα γεννιούνται απ΄ αυτή.

Το πάθος της φιλαυτίας στον μεν μοναχό υποβάλλει να λυπάται το σώμα του και να του χορηγεί τροφή πέρα απ΄ όσο πρέπει –συγκαταβατικά δήθεν, για να μπορεί να κυβερνηθεί-, κι έτσι σιγά-σιγά παρασύρεται και πέφτει στο βάραθρο της φιληδονίας· στον κοσμικό, από το άλλο μέρος, υποβάλλει να φροντίζει πώς να ικανοποιεί τις επιθυμίες του.

Τη φιλαυτία αντιμάχονται η αγάπη και η εγκράτεια. Εκείνος πού έχει τη φιλαυτία, είναι φανερό ότι έχει όλα τα πάθη.

Κανένας δεν μίσησε τη σάρκα του, λέει ο απόστολος (Εφ. 5:29), αλλά τη σκληραγωγεί και τη χρησιμοποιεί ως δούλη (Α΄ Κορ. 9:27), μην παρέχοντάς της τίποτε άλλο παρά τροφές και ενδύματα (Α΄ Τιμ. 6:8), κι απ΄ αυτά όσα της χρειάζονται για να ζει. Μ΄ αυτόν τον τρόπο τήν αγαπάει κανείς απαθώς και τήν τρέφει σαν υπηρέτρια των θείων και τήν περιποιείται δίνοντάς της μόνο όσα θεραπεύουν τις ανάγκες της.

Όποιον αγαπάει κανείς, αυτόν βέβαια και περιποιείται πρόθυμα. Αν λοιπόν κανείς αγαπάει το Θεό, οπωσδήποτε κάνει πρόθυμα και εκείνα που Του αρέσουν. Αν αγαπάει τη σάρκα, κάνει εκείνα που τήν ευχαριστούν.

Στο Θεό αρέσουν η αγάπη, η σωφροσύνη, η θεωρία και η προσευχή. Στη σάρκα (αρέσουν) η γαστριμαργία, η ακολασία και όσα αυξάνουν αυτά τα (δύο) πάθη. Γι΄ αυτό «οι εν σαρκί όντες Θεώ αρέσαι ού δύνανται» (Ρωμ. 8:8), «οι δέ του Χριστού τήν σάρκα εσταύρωσαν σύν τοίς παθήμασι καί ταις επιθυμίαις» (Γαλ. 5:24).

Αν ο νους στραφεί προς το Θεό, έχει το σώμα δούλο του και δεν του παρέχει τίποτα παραπάνω απ΄ ό,τι χρειάζεται για να ζήσει. Αν όμως στραφεί προς τη σάρκα, υποδουλώνεται στα πάθη και φροντίζει πώς να ικανοποιεί πάντα τις (κακές) επιθυμίες της.

ΗΡΘΑΝ .......ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ!!!!

ΜΑΛΛΟΝ ΦΕΤΟΣ ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΕΦΤΑΣΑΝ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΠ ΟΤΙ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΑΝ !!!
ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΜΑΖΕΜΕΝΟ ...
............................................................................................................................................................
ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ <<ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ>>!!!
ΝΕΟΣ ΛΟΙΠΟΝ <<ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΕΛΓΙΟΥ >>Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ Ο Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ -ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ <<ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ>> ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ..

ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΤΕ [ΦΩΤΟ] ΕΙΧΕ ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΟΛΕΣ .

  

ΣΑΝ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΛΕΩ ΕΓΩ
ΞΕΦΤΙΛΕΣ.

Μυρίζουν λιβάνι τα γεμιστά;

Ξέρετε τώρα αυτές τις γυναικείες κουβέντες (του παλιού, καλού καιρού) "σήμερα μαγειρεύω 

Και μετά μπλέκουν μισογεμάτα λαδικά κουζίνας, ψίχουλα αμάζευτου τραπεζιού, προσευχές ειπωμένες -μυστικά- πάνω από τον αχνό της κατσαρόλας, δάκρυα "Χριστούλη μου χόρτασέ μας πίστη και δώσε ψωμάκι σ' αυτούς που το λιμάζουν" και ένα γλυκό χαμόγελο κεκοιμημένης γιαγιάς.

Ο Κύριος εμένα το σκουπίδι με αξίωσε να έχω αντίκρυ του σπιτιού μου μια τέτοια ψυχούλα που με αναπαύει με κουβέντες ανάκατες αθωότητα, αγιοσύνη, καθημερινότητα απαλών μεριμνών "θα βρέξει και έχω ρούχα απλωμένα" και συναξάρια αγίων και ευαγγελικά ρητά -όμορφα ταιριασμένα με την εισπήδηση στον λογισμό "άραγε θα φάνε τα παιδιά φακές; Απαπαπά...αλάδωτο πρέπει κανονικά."-

Σήμερα μου χτύπησε το παράθυρο, όμοια με τον τρόπο που χτυπούσαμε παλιά "σου έφερα λίγη πίτα". Ετούτη είχε φτιάξει γεμιστά και θυμήθηκε πως μου άρεσαν.

Με ένα ντροπαλό χαμόγελο (σαν παιδάκι που έφτιαξε γλυκό κρυφά απ' τη μάνα του και αναστάτωσε την κουζίνα) άπλωσε το χεράκι της και είπε: "Δεν ξέρω αν τα πέτυχα. Ίσως να θέλουν αλάτι".

Μια πιπεριά και μια ντομάτα σε ένα μικρό πιατελάκι, φουρφουριστό με ροζ λουλουδάκια....Όχι σε ψυχρό ταπεράκι αλλά σε κομμάτι σερβίτσιου, που λέει " σε νοιάζομαι σαν ακριβή φίλη και το φαγάκι είναι ευλογημένο και το κένωσα σε ακριβή πιατέλα!"
Μοσχομύρισε ο τόπος και πώς μου φάνηκε ότι από κοντά μύρισε λιβάνι......

Μυρίζουν λιβάνι τα γεμιστά; Ίσως αν έχεις αδειάσει τις ντομάτες ψάλλοντας και αν έχεις πει το "Κύριος ποιμαίνει με" (της αρέσει πολύ αυτός ο ψαλμός) στο τσιγάρισμα...

Άφησε και μια μπανάνα να την πάω στον εγγονό μου και έφυγε χαμογελώντας.  Νομίζω την πήραν στο κατόπιν άγγελοι, την ώρα που περνούσε τον πολυσύχναστο δρόμο, αλλά δεν ορκίζομαι κιόλας.
γεμιστά", που δεν ακριβώς πληροφορία αλλά συνάντηση ουσίας: "Μιλώ μαζί σου νόστιμα σαν το φαΐ μου, μας ευλόγησε με βρώση και σήμερα ο Μεγαλοδύναμος, έλα να πάρεις δυόσμο απ' την αυλή μου" και άλλα τέτοια που σημαίνουν τελικά "σ' αγαπώ φιλενάδα", "κι' εγώ, θα πάμε στην αγρυπνία;".

Ισλάμ και βία

Νίκος Χειλαδάκης

Είναι ιστορικό γεγονός ότι καμιά θρησκεία στον κόσμο δεν εξαπλώθηκε με πόλεμο και βία εκτός από την θρησκεία του Ισλάμ.
Τα τελευταία χρόνια όμως οι αλλεπάλληλες εκρήξεις βίας στον ισλαμικό κόσμο, με αποκορύφωμα φαινόμενα ακόμα και κανιβαλισμού, δείχνουν πως το πρόβλημα της ισλαμική βίας είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο θα μπορούσε να δείξει μια επιφανειακή εξέταση των αιτιών αυτού του φαινομένου. Το ζήτημα αξίζει ειδικής προσοχής και μελέτης για την  χώρα μας, που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει έρμαιο μιας απίθανης ισλαμικής εισβολής με εκατοντάδες χιλιάδες φανατισμένων μουσουλμάνων να λεηλατούν το ίδιο το κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας. Πράγματι αν δεν δώσουμε την απαραίτητη προσοχή, αυτά που βλέπουμε σήμερα θα είναι μόνο η αρχή. Βεβαία, δεν θα πρέπει και δεν μπορούμε να «τσουβαλιάσουμε» όλους τους μουσουλμάνους σε αυτό το «καλούπι» καθώς υπάρχουν και θετικά στοιχεία, ακόμα και θρησκευτικές ομάδες που αποκηρύσσουν την βία, δυστυχώς όμως βρίσκονται στο περιθώριο της ισλαμικής «θύελλας» που έχει ενσκήψει με όλες τις θλιβερές συνέπειες της.
Για να ερευνήσουμε καλύτερα αυτό το φαινόμενο της ισλαμικής βίας, το  πιο σωστό θα είναι να προσεγγίσουμε τους ίδιους τους μουσουλμάνους και να δούμε τις απόψεις τους. Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια αξιοπρόσεκτη κίνηση από τους λεγόμενους,«Έλληνες μουσουλμάνους» και μάλιστα διατηρούν και μια αξιόλογη ιστοσελίδα, την  «IslamforGreeks», με πλήθος γνώσεων, πληροφοριών και απόψεων για το Ισλάμ στην ελληνική γλώσσα.  Έτσι για πρώτη φορά χωρίς το βασικό εμπόδιο της γλώσσας και τόσο ξεκάθαρα γίνονται επιτέλους σαφή κάποια βασικά στοιχεία και αποκαλύπτονται κάποια ενδεικτικά πράγματα για την φύση του Ισλάμ, για το Κοράνι και γενικά για τους μουσουλμάνους, τα οποία επιβεβαιώνουν δυστυχώς όλα όσα είχα διαπιστώσει τα προηγούμενα χρόνια από προσωπική εμπειρία και από τις έρευνες που είχα κάνει για το τουρκικό Ισλάμ. Θα πάρουμε από την ιστοσελίδα αυτή ένα σημαντικό και συνάμα αποκαλυπτικό άρθρο με τον χαρακτηριστικο τιτλο,«Προτρεπει το Κορανι στη βια και στον πολεμο;». Το άρθρο αυτό  αναφέρετε στην βία όπως την αντιμετωπίζει το Κοράνι και θα το παρουσιάσουμε με τον εύλογο αντίλογο μας αποκαλύπτοντας έτσι την θεμελιώδη διάσταση  των απόψεων μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού. Δηλαδή, δεν θα κάνουμε για άλλη μια φορά βαθυστόχαστες αναλύσεις αλλά κάτι το πολύ απλό. Θα παραθέσουμε τις απόψεις του Ισλάμ και ακριβώς δίπλα τα δικά μας συμπεράσματα. Έτσι, με κόκκινα γράμματα θα παρουσιάσουμε  το μουσουλμανικό κείμενο και με μαύρα γράμματα τις δίκες μας παρεμβάσεις καθώς με αυτόν τον τρόπο  αποκαλύπτουμε  ατόφια την ισλαμική άποψη για την βία :
Προτρεπει το Κορανι στη βια και στον πολεμο;

Ο Φετουλάχ Γκιουλέν σπόνσορας του ΟΥ ΤΣΕ KA και των Αλβανών λαθρέμπορων ναρκωτικών

Νίκος Χειλαδάκης

Την εντυπωσιακή αποκάλυψη ότι μεγάλος ισλαμιστής ηγέτης Φετουλάχ Γκιουλέν, πνευματικός πατέρας του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ και του κόμματος του Ερντογάν, είναι ο μεγάλος σπόνσορας του αλβανικού ΟΥ ΤΣΕ KA  ενώ
με δικά του κεφάλαια δημιουργήθηκε το τεράστιο δίχτυο των Αλβανών λαθρέμπορων ναρκωτικών στην βαλκανική και σε προέκταση σε όλη την Ευρώπη, κάνει η τουρκική εφημερίδα Aydınlık, στο φύλο της 4/7/2013.
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της τουρκικής εφημερίδας, ο  WayneMadsen, πρώην υψηλόβαθμος πράκτορας της αμερικανικής NSA, αναφέρει σε απόρρητη αναφορά του για τις δραστηριότητες της Αλ Καιντα ότι ο γνωστός Τούρκος ισλαμιστής ηγέτης Φετουλάχ Γκιουλέν ήταν και εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος οικονομικός σπόνσορας του γνωστού αλβανικού Ου Τσε Κα  ενώ ήταν αυτός που στήριξε οικονομικά την ανεξαρτησία του Κοσσόβου. Παράλληλα, όπως αναφέρεται στη ίδια αναφορά, ο Γκουλέν έχει στηρίξει τα τεράστια κυκλώματα του αλβανικού λαθρεμπορίου ναρκωτικών που έχει απλωθεί σχεδόν σε όλη την Ευρώπη με εκατομμύρια δολάρια ετήσιο τζίρο. Δεν είναι άσχετο με την μεγάλη στήριξη του Γκουλέν προς το Κόσσοβο ότι όταν το 2008 ανακήρυξε επίσημα τη ανεξαρτησία του με προτροπή του ο Ερντογάν και η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που έσπευσε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσόβου. Επίσης πάλι με προτροπή του Γκιουλέν το καθεστώς των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου έσπευσε μετά την επικράτηση του να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσόβου.  Στην ίδια αναφορά επισημαίνεται και η άμεση ανάμειξη του Γκιουλέν στην πολυδιαφημιζόμενη madeinUSA «Αραβική Άνοιξη»   στηρίζοντας τα ισλαμιστικά κινήματα καθώς στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας υπέρ των ισλαμιστών
Αλλά για τον Γκιουλέν και για τον ρόλο του στα παγκόσμια ισλαμικά πράγματα έχουν γραφτεί κατά καιρούς στον ξένο τύπο εκτενή άρθρα. Τον έχουν αποκαλέσει «Απόστολο του Ισλάμ», «Μεσσία του Ισλάμ», Τούρκο Χομεϊνί», «Αναμορφωτή των Μουσουλμάνων». Απo το 2000 κυνηγημένος τότε από τους Τούρκους στρατηγούς ζει στις ΗΠΑ, όπου έχει τιμηθεί από πολλά αμερικανικά πανεπιστήμια.  Γεγονός είναι  απετέλεσε όμως  μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες των θρησκευτικών κινημάτων της Τουρκίας. Είχε τις δικές του θεωρίες για το Ισλάμ και είχε  υποστηρίξει στην εφημερίδα «Σάμπαχ», ότι το «Ισλάμ δεν εδραιώθηκε και δεν διαδόθηκε στην Τουρκία από τους Άραβες, αλλά κατά την 50η επέτειο του εορτασμού της μετάβασης του Μωάμεθ από την Μέκκα προς την Μεδίνα, (έτος εγίρας), χίλιες περίπου οικογένειες Τούρκων που ζούσαν στην κεντρική Ασία, ασπάστηκαν τον μουσουλμανισμό». Αυτή η θεωρεία είναι η απαρχή της τουρκικής  εκδοχής για την ισλαμική θρησκεία, σε αντιδιαστολή με την καθαρά αραβική.
Το μεγάλο του «όπλο» είναι τεράστιο δίχτυο ΜΜΕ και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Τουρκία και σε άλλες χώρες που δραστηριοποιούνται για την προβολή της ισλαμικής του προπαγάνδας.  Σύμφωνα με  δημοσιεύματα της εφημερίδα Μιλιέτ,   ο Γκιουλεν έχει υπό τον έλεγχο   σε 80 περιοχές της Τουρκίας : 45 βακούφια, (δηλαδή οικονομικά εκμεταλλεύσιμα ιδρύματα), 18 οίκους προσευχής, 89 ειδικά κατηχητικά σχολεία, 207 εμπορικές εταιρείες, 373 διδασκαλεία και 500 μαθητικές εστίες. Στο εξωτερικό υπό την διοίκηση των Φετουλαχτσιλάρ δραστηριοποιούνται 6 θρησκευτικά πανεπιστήμια, 236 Λύκεια, 2 δημοτικά σχολεία, 2 κέντρα διδασκαλίας τουρκικής γλώσσας, 6 προπαρασκευαστικά φροντιστήρια για το πανεπιστήμιο και 21 μαθητικές εστίες. Το τάγμα του Φετουλάχ   (εφημερίδα Χουριέτ),  εξέδιδε 14 περιοδικά με 300 χιλιάδες φύλλα, ελέγχει την εφημερίδα «Ζαμάν»,πρώτη σε κυκλοφορία στην Τουρκία,  δύο εθνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και τον δορυφορικό τηλεοπτικό σταθμό «Σαμάνγιολού ή STV».  Εκτός από τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, ο Γκιουλέν είχε δραστηριοποιηθεί στις δημοκρατίες της τέως Σοβιετικής ένωσης, στην Βουλγαρία, Αλβανία, Ρουμανία, Σκόπια, Κριμαία, Γεωργία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Πολλοί πολιτικοί παράγοντες των χωρών αυτών όπου είχαν ιδρυθεί τα σχολεία του Γκιουλέν, δεν είχαν κρύψει την ανησυχία τους, (όπως στην Βουλγαρία), και σχολίαζαν αρνητικά τις ενέργειες αυτές υποστηρίζοντας ότι πίσω από όλα αυτά κρύβονταν πολιτικές σκοπιμότητες και μια γενικότερη προσπάθεια αποσταθεροποίησης. Πολλά από τα ιδρύματα αυτά επιχορηγούνταν από Τούρκους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνταν από τον  Γκιουλέν.
Πάγια επιθυμία του είναι η άμεση δραστηριοποίηση του και στην Ελλάδα και μάλιστα έχει επανειλημμένα εκφραστεί υπέρ του ανοίγματος σχολής Ισλαμικών σπουδών στην Θεσσαλονίκη, (σίγουρα θα βρει ένθερμο συμπαραστάτη του τον τουρκολάγνο δήμαρχο της). Γι αυτό και η σύνδεση του με αλβανικούς εθνικιστικούς κύκλους αποκτά ιδιαίτερη διάσταση για την χώρα μας. Παράλληλα οι πληροφορίες αναφέρουν για οικονομική στήριξη εκ μέρους του Γκιουλέν στις τελευταίες προσπάθειες της Τουρκίας να δημιουργήσει μειονοτικό πρόβλημα στην Ρόδο και γενικότερα στα Δωδεκάνησα ενώ τα κεφάλαια του Γκιουλές εισρέουν για άνοιγμα εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην περιοχή τα οποία θα προπαγανδίζουν τις ισλαμιστικές του θέσεις.
Στην Τουρκία θεωρείται ότι είναι ο πνευματικός πατέρας του Ερντογάν και του Γκιούλ αλλά τον τελευταίο καιρό έχουν διαρραγεί οι σχέσεις τους καθώς κάποιες προθέσεις του Ερντογάν να αυτονομηθεί από την αμερικανική πολιτική στην περιοχή της Μέσης Ανατολής έχουν προκαλέσει την αντίδραση του Γκιουλέν που ακολουθεί φανερά φιλοαμερικανική στάση. Έτσι τα ΜΜΕ του Γκιουλέν έχουν κατηγορήσει τον Ερντογάν για αλαζονεία και έχουν ασκήσει έντονη κριτική κατά της κυβέρνησης του χωρίς όμως να προχωρήσουν σε ανοιχτή σύγκρουση μαζί του.

NΙΚΟΛΑΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Ιεράρχες ανάξιοι - Έρμαιο ποίμνιο

 Νίκος Χειλαδάκης

Ορθόδοξοι πολίτες που δεν θέλησαν να σφραγιστούν με το Άμκα, τους κόπηκε η σύνταξη. Ψηφίστηκε νομοσχέδιο που επιβάλει την δωρεά οργάνων σώματος αν δεν κάνεις υπεύθυνη δήλωση.
Στα σχολικά βιβλία ο ευτελισμός της Ορθοδοξίας διδάσκεται πλέον με ανοιχτό τρόπο ώστε οι νέοι μαθητές να γίνονται αγνωστικιστές και αρνητές της πίστεως ενώ το μάθημα των θρησκευτικών γίνεται μάθημα συγκριτικής θρησκειολογίας. Οι Έλληνες βουλιάζουν στην ανέχεια, στην ανεργία, οικογένειες διαλύονται και πολλοί νέοι αναγκάζονται σαν καινούργιο παιδομάζωμα να φεύγουν στο εξωτερικό και έπονται πολύ χειρότερα για μια χώρα που υποτίθεται ότι  είναι ο φάρος της ελληνικής παράδοσης και της ορθοδοξίας.
Σε όλα αυτά η εκκλησιαστική ιεραρχία είναι σκανδαλωδώς απούσα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Γνωστός ιεράρχης της βόρειας Ελλάδας που αρέσκεται να βγαίνει συχνά στα τουρκολαγνικά κανάλια και να κάνει δηλώσεις εντυπωσιασμού  επί παντός επιστητού, όταν του ζητήθηκε να συμπαρασταθεί σε μια κίνηση κατά της παρέλασης των ομοφυλοφίλων με διάφορες προφάσεις, (εν αμαρτία),  «εξαφανίστηκε» μην τυχόν και ενοχλήσει τον γνωστό τουρκολάγνο και ισλαμόφιλο δήμαρχο. Άλλος ιεράρχης πάλι της βορείου Ελλάδας θεώρησε σωστό να παραβρεθεί σε δημόσια εκδήλωση μουσουλμάνων δερβίσηδων επικροτώντας μια παραθρησκευτική τελετή που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, (αν είχε κάποια γνώση θα αντιλαμβάνονταν τι εννοώ), από τελετές  δαιμονιζόμενων. Άλλος ιεράρχης της κεντρικής Ελλάδας ο οποίος μάλιστα είχε και εκπομπή στην «αμαρτωλή» ΕΡΤ, είχε βγάλει εγκύκλιο που  παρακινούσε τους ιερείς της μητρόπολης του να μην χτυπούν τις καμπάνες γιατί… ενοχλούν τον κόσμο τις Κυριακές.  Άλλος ιεράρχης πάλι της κεντρικής Ελλάδας έχει σκανδαλίσει εμφανιζόμενος δημόσια χωρίς το ράσο δηλώνοντας πως πρέπει να καταργηθεί στους δημόσιους χώρους και έτσι η Ελλάδα να είναι μια καθαρά κοσμική χώρα. Άλλος ιεράρχης της Πελοποννήσου, γνωστός για τις δημοσιές παρεμβάσεις του υπέρ της παγκοσμιοποίησης, έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί με την άνευ ορών ένωση των εκκλησιών. Τέλος  γνωστός ιεράρχης του Πατριαρχείου έφτασε στο σκανδαλώδες σημείο να… φιλήσει δημόσια το χέρι του Πάπα.  
Και μέσα σε όλη αυτή την «θύελλα» ο αρχιερέας της χώρας του μνημονίου, της χώρας που αργοπεθαίνει καθώς έχει παραδοθεί η εθνική της κυριαρχία, αρέσκεται στο να βγαίνει φωτογραφίες αγκαλιά με όλους αυτούς τους «πολιτικούς εθνοσωτήρες» που έχουν καταστρέψει τα πάντα. Ο αρχιερέας αυτός ξέρει πολύ καλά την «σιωπή» ενώ γύρω του συσσωρεύονται ερείπια και σε λίγο καιρό οι εκκλησίες θα μείνουν χωρίς ιερείς, άλλωστε αυτό δεν επιδιώκουν όλοι αυτοί οι πολίτικοι του φίλοι ; Ο αρχιερέας αυτός κωφεύει σε όλες τις εκκλήσεις για να σταθεί στο ύψος του και να υπερασπιστεί το κάθε πλευρά διωκόμενο ποίμνιο του, ένα ποίμνιο σπαρασσόμενο, ένα ποίμνιο εγκαταλελειμμένο. Θα πρέπει να γνωρίζει πως στο Βυζάντιο, όπως μας αναφέρει ο Στήβεν Ράνσιμαν, αυτός ο κορυφαίας βυζαντινολόγος στο βιβλίο του Βυζαντινή Θεοκρατία, «Ο σεβασμός  για την θεϊκή εξουσία του Αυτοκράτορα ή του Πατριάρχη δεν εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να ξεσηκώνονται σε επανάσταση εναντίον ενός ανθρώπου που τον θωρούσαν ανάξιο για τέτοια θέση». Θα πρέπει να του θυμίσουμε αυτό που έγραψε το 1984 ο κορυφαίος ελληνορθόδοξος θεολόγος, Ιωάννης Ρωμανίδης, στο μεγαλειώδες έργο του, «Πατερική Θεολογία»  : «Η εκκλησία όμως όταν αντιμετωπίζει ανέντιμο αγώνα εναντίον της είναι υποχρεωμένη να αμυνθεί». Και εδώ να θυμηθούμε και τον Πάτερ Παΐσιο : «Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχει  η Ελλάδα μας, κάνει κακό λένε, πρέπει να την εξαφανίσουμε», και τέλος τον μεγάλο αυτό άγιο, τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο : «Την εξουσία δεν την φοβάται όποιος κάνει το καλό, αλλά όποιος κάνει το κακό». 
Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού και τίποτα δεν μπορεί να την εξοντώσει όσο και αν όλοι αυτοί το επιδιώκουν.  Οι σύγχρονοι όμως «Γραμματείς και Φαρισαίοι» είναι αυτοί που σήμερα την σταυρώνουν. Είναι αυτοί που έχουν αφήσει έρμαιο το ποίμνιο σε αυτή την μεγάλη ιστορική συμφορά,  βορρά κοράκων, εχθρών της Ορθοδοξίας και του ελληνισμού.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος.

Η ψυχρότητα στην Προσευχή

Του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός στην έπαρση. Όλα αυτά είναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να oφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση.

Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία. Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί…

Τί θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα-πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας, θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφ’ ενός να συγκεντρώνουμε το νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα. Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητος, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη.

Πώς θ’ αποκτήσουμε θερμότητα στην Προσευxή
Με αγώνα και υπομονή, μ’ αυτά τα δυο θα ζωντανέψει μέσα μας η φλογερή προσευχή. Απαιτούνται χρόνος και κόπος πολύς. Όμως, ας μη λιποψυχήσουμε, ας μην αποκάνουμε, ας μη βαρεθούμε. Η προσπάθειά μας, αν είναι συστηματική και επίμονη, θα στεφανωθεί οπωσδήποτε, αργά ή γρήγορα, με επιτυχία. Θα στεφανωθεί όχι χάρη σ’ εμάς, αλλά χάρη στο άπειρο έλεος του Θεού. Είναι καλό να συνηθίσει η γλώσσα σας την ευχή του Ιησού, το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, ή οποιαδήποτε άλλη σύντομη προσευχή με το νου συγκεντρωμένο στην καρδιά. Αγωνιστείτε να προξενήσετε στην καρδιά σας, ας το πω έτσι, μια μικρή πληγή. Ο συστηματικός κόπος σας σύντομα θα δημιουργήσει την πληγή αυτή. Και τότε ο Κύριος θα σας επιβραβεύσει με τη δική Του χαρισματική προσευχή.

Η βιασύνη στην προσευχή
Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας. Και είναι εύλογο. Γιατί υπακούτε στον εχθρό; Εκείνος είναι που σας παρακινεί: “Γρήγορα… πιο γρήγορα…”. Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό. Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε. Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας. Πρέπει να ριχθείτε σ’ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική. Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει, “Κάνε τούτο ή εκείνο”, εσείς να του αποκρίνεστε: “Ξέρω τί θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!“. Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή. Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική. Γι ‘ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη …

Πηγή: Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην πνευματική ζωή,Εκδ. ε΄,

Η αγνοία και η πλάνη

(Διδασκαλία από την Φιλοκαλία)

α. Αίτια της αγνοίας

Αιτία είναι το ταπεινό και γήινο φρόνημα του ανθρώπου, η βοσκηματώδης ζωή όπως θα μας έλεγε ο Μ. Βασίλειος. Έτσι ο νους δεν μπορεί να αντιληφθεί τις θεϊκές πραγματικότητες και καταστάσεις.

Έτσι η άγνοια είναι καρπός της αμαρτίας, της πτώσεως του ανθρώπου και της υποδουλώσεώς του στο θέλημα του, της απομακρύνσεώς του γενικά από τον Θεό. Όποιος ξέπεσε από τη θεϊκή αγάπη, μέσα του έχει ως κυρίαρχο τον νόμο της σάρκας.

Η κατάσταση αυτή δεν του επιτρέπει να φυλάξει οποιαδήποτε εντολή του Θεού. Και επειδή αντί για τις αρετές προτίμησε την φιλήδονη ζωή, τελικά, αντί για τη γνώση του Θεού επισύρει πάνω του την άγνοια του Θεού, τονίζει ο Άγιος Μάξιμος. Η αμέλειά μας να γνωρίσουμε τις δωρεές Του μας έφερε σε ραθυμία και αυτή μας παρέδωσε στη λησμοσύνη, από την οποία κυριάρχησε πάνω μας η άγνοια (Όσιος Μάρκος).

β. Συνέπειες

Η άγνοια χωρίζει την ψυχή από την ένωση της με τον Θεό. Κάνει ολόκληρο τον άνθρωπο παράλογο και αναίσθητο. Εκείνος που πέφτει στην άγνοια δεν γνωρίζει τα κρίματα του Θεού... Με αυτούς που τον ελέγχουν μαλώνει και όσους τον συγχωρούν τους θεωρεί ανόητους. Όταν γίνεται πλούσιος, φέρνεται αλαζονικά και όταν φτωχαίνει υποκρίνεται. Όταν καλοπερνάει, πέφτει σε διάφορες ασέλγειες και ακατονόμαστες πράξεις, και όταν κακοπερνάει, κλαίει την μοίρα του. Αν λοιπόν κανείς δεν αποκτήσει με τη χάρη του Θεού τη γνώση της αλήθειας και το φόβο του Θεού, όχι μόνον από τα πάθη του, αλλά και από όσα λυπηρά του συμβαίνουν τραυματίζεται βαρεία. Αυτές είναι μερικές από τις συνέπειες της άγνοιας στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου.

Ο Άγιος Μάξιμος μας λέει ότι η άγνοια φταίει για τη φιλαυτία και την τυραννία. Η άγνοια είναι αιτία της φιλοδοξίας και της φιλαργυρίας.
Ο όσιος Θεόδωρος ο Εδέσσης λέει χαρακτηριστικά: Επομένως πρέπει να φροντίσεις για το πρώτο αγαθό, να αποκτήσεις ορθή ιδέα για τα όντα και κατόπιν να δώσεις φτερά στη βούληση, για να πετάξεις προς το πρώτο αγαθό, να καταφρονήσεις όλα τα παρόντα και να πληροφορηθείς για τη μεγάλη τους ματαιότητα.

γ. Η αγνοία και η πλάνη

Η άγνοια ευθύνεται και για την πλάνη και για την αίρεση.

Η άγνοια γεννά την οίηση και αυτή την πλάνη. Μπορούμε να πούμε ότι η άγνοια ισοδυναμεί με την πλάνη. Την άγνοια εκμεταλλεύεται ο πλανών την οικουμένην διάβολος. Ο διάβολος είναι εισηγητής και συνεργός όχι μόνο στην δημιουργία της άγνοιας, αλλά και της πλάνης με οποιαδήποτε μορφή και αν εμφανίζεται αυτή στο χώρο της πνευματικής ζωής.

Η μεγάλη αντίπαλος της αλήθειας, αυτή πού τραβά σήμερα τους ανθρώπους στην απώλεια, είναι η πλάνη. Εξαιτίας της κυριάρχησε στις ψυχές των ράθυμων η σκοτεινή άγνοια και τους αποξένωσε από τον Θεό. Αυτοί δεν αναγνωρίζουν ως Θεό τον Χριστό, ο όποιος μας αναγέννησε και μας φώτισε, ή Τον πιστεύουν και Τον αναγνωρίζουν απλώς και μόνο στα λόγια και όχι στην πράξη. Πιστεύουν ότι μόνο στους παλιούς φανερωνόταν ο Θεός, όχι όμως και σε εμάς. Νομίζουν πως οι μαρτυρίες της Γραφής περί Θεού δεν αφορούν αυτούς, αλλ' άλλους η εκείνους που τις έγραψαν και βλασφημούν την περί Θεού διδασκαλία, αφού απαρνούνται την αληθινή και με επίγνωση ευσέβεια.

Τις Γραφές τις διαβάζουν σωματικά μόνο, για να μη πω Ιουδαϊκά, και απαρνούνται την δυνατότητα της εδώ αναστάσεως του ανθρώπου μέσω της ψυχής, επιθυμώντας να κατοικούν στον τάφο της αγνωσίας. Στην πλάνη λοιπόν υπάρχουν τα τρία αυτά πάθη: απιστία, πονηρία και ραθυμία. Αυτά γεννούν και υποστηρίζουν το ένα το άλλο. Η απιστία δηλαδή είναι δάσκαλος της πονηρίας, η πονηρία είναι σύντροφος της ραθυμίας, της οποίας σύμβολο είναι η οκνηρία. Η αντιστρόφως η ραθυμία γεννά την πονηρία, όπως είπε ο Κύριος: Πονηρέ δούλε και οκνηρέ. Η πονηρία είναι μητέρα της απιστίας.

Γιατί κάθε πονηρός είναι άπιστος, και όποιος δεν πιστεύει, δεν έχει φόβο Θεού. Από την απιστία τώρα, γεννιέται η ραθυμία, η μητέρα της καταφρονήσεως, από την οποία αμελείται κάθε καλό και διαπράττεται κάθε κακό.

δ. Θεραπεία

Την άγνοια, πολέμησε την με την φωτισμένη γνώση, με την οποία η ψυχή ξαναξυπνάει και διώχνει από πάνω της το σκοτάδι της άγνοιας.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ακολουθώντας τη γνήσια ορθόδοξη παράδοση, θεωρεί απαραίτητη την παρουσία του Γέροντα, του Πνευματικού, που θα οδηγήσει τον άλλον στον ασφαλή δρόμο της σωτηρίας, Ει τις θέλει απαλλαγήναι τούτου, μη πιστευέτω τω εδίω λογισμώ, αλλ' ερωτάτω γέροντα....

Η άρσις της άγνοιας είναι χάρισμα του Θεού. Δίνεται σε όσους αγωνίζονται και προσπαθούν. Ο Θεός βλέποντας την προσπάθεια που καταβάλλει ο άνθρωπος, του αφαιρεί το σύννεφο πού καλύπτει το νου του και δεν μπορεί να βλέπει καθαρά, του αφαιρεί δηλαδή την άγνοια και του χαρίζει τη γνώση του εαυτού του, την γνώση των μυστηρίων και της αληθείας του.

 

Γιατί οι ευσεβείς και οι φτωχοί αδικούνται;

    Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί  άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

    Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό.

Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.

    Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

    Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: « Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.
 
   Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θολή του Θεού γίνονται, αλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου  που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

   Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

   Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι αυτό κάθε άνθρωπος  πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

   Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό. 

   ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Η Αποστολή του ανθρώπου εις την επίγειον ζωήν

Ο Μέγας Βασίλειος μιλώντας για την μέλλουσα Κρίση λέγει ότι «Ευτυχισμένη είναι η ψυχή, η οποία νύκτα και ημέρα δεν έχει άλλη μέριμνα παρά πως κατά την μεγάλη ημέρα κατά την οποία όλη η κτίση θα σταθεί μπροστά στον Κριτή, για να αποδώσει λόγο περί των έργων της, θα μπορέσει και αυτή εύκολα να ενεργήσει τον απολογισμό του βίου της.
Γιατί, όποιος έχει ενώπιον των ματιών του εκείνη την ημέρα και την ώρα και πάντοτε μελετά την απολογία του μπροστά στο δικαστήριο, που δεν μπορεί να πλανηθεί, αυτός ή καθόλου ή ελάχιστα θα αμαρτήσει, γιατί το να αμαρτάνει κανείς προέρχεται από την απουσία του φόβου του Θεού από εμάς.
Σε όσους δε, είναι ζωηρή η αναμονή των απειλουμένων τιμωριών, ο ενοικών σε αυτούς φόβος δεν θα τους δώσει ευκαιρία να περιπέσουν σε απρόσεκτες πράξεις ή σκέψεις»
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σχετικά με την παρουσία του Κυρίου στην ζωή μας τονίζει: «Αν δεν μπορούμε να βλέπουμε τον Κύριο και με τους οφθαλμούς του σώματος, μπορούμε όμως να Τον βλέπουμε διαρκώς με τα μάτια της διανοίας, αν είμαστε σε πνευματική εγρήγορση. Μπορούμε μάλιστα όχι απλώς να Τον βλέπουμε αλλά και να καρπωνόμαστε μεγάλα αγαθά. Διότι αυτή η θέα είναι αναίρεση κάθε αμαρτίας, καθαίρεση κάθε πονηρού πράγματος, απομάκρυνση κάθε κακού. Αυτή η θέα είναι ποιητική κάθε αρετής, γεννητική καθαρότητος και απαθείας, παρεκτική αιωνίου ζωής και ατελείωτης βασιλείας».

Το Super Deal τών Χριστουγέννων

Ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν ένα μεγάλο παζάρι, συμφωνία, ανταλλαγή. Ανταλλάσσουμε το Χριστό με εικόνες, αγαθά, δώρα, ρεβεγιόν, διακοπές, ξεκούραση, ταξίδια, βόλτες, ταινίες, τραγούδια και ό,τι άλλο το καταναλωτικό μυαλό μας σκέφτεται. Η Εκκλησία μπορεί να φωνάζει ότι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν έχουν νόημα, ωστόσο περισσότερο βλέπουμε το Χριστό της φάτνης ή τραγουδάμε το Χριστό της Άγιας Νύχτας και ελάχιστα ζούμε το Χριστό της πίστης, το Χριστό ως Σωτήρα μας.

Αναρωτιέμαι τι σημαίνει Χριστός – Σωτήρας. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που το ψάχνουμε. Για να υπάρξει Σωτήρας, χρειάζεται να θέλουμε να σωθούμε από κάτι και να διαλέξουμε Κάποιον που να μας σώσει. Η Εκκλησία λέει ότι έχουμε ανάγκη να σωθούμε από το θάνατο, το κακό, την αμαρτία. Τίποτε από αυτά δεν βλέπω να αγγίζει τη ζωή μας.

Ο θάνατος για μας τους νέους είναι πολύ μακριά ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Άλλωστε, έχουμε όνειρα, θέλουμε να χαρούμε τη ζωή μας, μας φτάνουν τα βάσανα του σχολείου, του Πανεπιστημίου, των σχέσεων που έχουμε και μας ταλαιπωρούν διότι δε μας δίνουν και κανένα ουσιαστικό νόημα ή αυτών που θα θέλαμε να έχουμε, αλλά κανείς δε μας δίνει σημασία.

Το κακό είναι σχετικό. Ξέρουμε ότι το έχουν οι μεγάλοι, όταν καταστρέφουν το περιβάλλον, όταν κάνουν πολέμους, όταν λένε ψέματα, όταν δε ρωτάνε τη γνώμη μας, όταν είναι υποκριτές. Εμείς, άλλωστε, ικανοποιούμε τις επιθυμίες μας και όλοι όσοι μιλούν για μας, η τηλεόραση, η διαφήμιση, οι φίλοι μας, θεωρούν ότι είναι δικαίωμά μας και καλά κάνουμε. Όσο για τους γονείς μας, αυτοί μας δίνουν χρήματα για να μη μας λείψει τίποτα και μας αγοράζουν ό,τι η καταναλωτική μας κοινωνία προσφέρει, για να μη αισθανόμαστε μειονεκτικά.

Η αμαρτία είναι παλιομοδίτικη αντίληψη περί ηθικής. Άλλωστε, το βλέπουμε στην τηλεόραση και το ακούμε από κάποιους καθηγητές μας ότι αυτοί που μιλούν για ηθική, δηλαδή οι παπάδες, είναι χειρότεροι υποκριτές από όλους. Ας αφήσουν τα πλούσια άμφιά τους και ας δώσουν χρήματα στους φτωχούς πρώτα και μετά ας έρθουν να μας μιλήσουν για αμαρτία. Άλλωστε, «ουδείς αναμάρτητος» και έχουμε χρόνο γι’ αυτά, αν έχουν κάποια αξία.

Από τι να σωθούμε λοιπόν, που δεν μας λείπει τίποτα;

Σωτήρες υπάρχουν σήμερα πολλοί. Είναι οι ωραίες ιδέες, είναι οι ήρωες των περιπετειών στον κινηματογράφο, είναι ο φίλος που θα με βοηθήσει να αντιγράψω στο μάθημα που δεν ξέρω, είναι εκείνος που θα μ’ ακούσει στο καρδιοχτύπι μου ή όταν γευτώ το πούλημα από τον «δικό» μου ή τον «κολλητό» μου, αυτός που θα δώσει κέφι στη ζωή μου με το τραγούδι του, την ομορφιά του, που θα με κάνει μέλος στο fan club του, είναι ο πρόεδρος που θα κάνει τη μεγάλη μεταγραφή και η ομαδάρα θα πατήσει τους εχθρούς.

Άρα, γιατί να επιλέξω να με σώσει ο Χριστός;

Μ’ αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως και οι γιορτές γενικά. Με κάνουν να αισθάνομαι πιο πολλή αγάπη, να θέλω να βοηθήσω ένα φτωχό, με φέρνουν πιο κοντά στους γονείς, τ’ αδέρφια, τους φίλους μου, μοιράζομαι δώρα, καταναλώνω. Ξεχνώ το μέσα μου κενό. Ξεχνώ όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που με κάνουν να μελαγχολώ ή να φοβάμαι. Έστω και για λίγο. Μπορώ να επιδείξω τα ρούχα μου, τα αρώματά μου, την διάθεσή μου, τη μάσκα που κρύβει το αληθινό μου πρόσωπο. Γι’ αυτό και λυπάμαι όταν ξαναγυρίζω στο πρόγραμμα, στη ρουτίνα, όταν το δέντρο ξεστολίζεται κι όταν οι μάσκες ξαναμπαίνουν στο κουτί μαζί με τα φώτα και τα στολίδια.

Τελικά, μάλλον κάτι μου λείπει.

Αυτά τα Χριστούγεννα του 2013

Το έχω κάτι σαν εσωτερικό τάμα... Πάντα όταν πλησιάζουν αυτές οι ημέρες - η αρχή ή το τέλος - της ανθρώπινης φύσης του Χριστού μας να γράφω κάτι. Ακόμη κι αν έχω πολύ καιρό να γράψω...

Η αλήθεια είναι πως... δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια. Ήμουν καλό παιδί φέτος; Ήμουν κακό παιδί φέτος; Άραγε ο Μέγας Βασίλειος θα μου φέρει κι εμένα ένα δώρο; Κι άραγε... ποιος είναι πιο αρμόδιος να μου το φέρει αυτό το δώρο; Ο Μέγας Βασίλειος ή ο Χριστός; Κι αν ο Χριστός μου το έφερε ήδη και μάλιστα όχι μία αλλά πολλαπλάσιες φορές; Τότε τι μπορώ να περιμένω για το επόμενο έτος;

Αν το δούμε, βέβαια, από την άλλη όψη, εγώ θα έπρεπε να κάνω δώρο στο Χριστό για τα γενέθλιά Του κι όχι Αυτός σε εμένα... Αλλά είναι τόσο ενδεδυμένος την Αγάπη - γιατί είναι Αγάπη - που δεν Του πάει η καρδιά να μας αφήσει κι εμάς χωρίς δώρα... Παραμένει, όμως, το ερώτημα: τι μένει αν μας έχει ήδη δώσει τα δώρα μας;

Λοιπόν, ας το σκεφτούμε λογικά... Τι μπορείς να προσφέρεις σε ένα Θεό; Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη; Ή που δε μπορεί να το πάρει αν το θέλει; Χμ... καλύτερα ας μείνουμε στην πρώτη ερώτηση: «Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη;».

Να Του αγοράσω ένα ημερολόγιο για το 2014; Ή μήπως ένα αντρικό δερμάτινο πορτοφόλι; Μήπως να Του αγοράσω ένα κομψό και μοντέρνο στυλό Parker ή μήπως μία πένα από εκείνες τις ωραίες; Μπα... Πολύ φτηνά δώρα για ένα Θεό. Εντάξει, η κίνηση μετράει και το ξέρω αλλά και πάλι μου φαίνονται λίγα...

Να Του αγοράσω μήπως μία προσωπογραφία; Αλλά κι αυτό θα πάρει μέρες. Δεν προλαβαίνει κανένας ζωγράφος να ετοιμάσει ένα τέτοιο πίνακα... Μήπως αν έγραφα ένα βιβλίο για Αυτόν; Πάλι όχι... Θα είναι σαν να Του πηγαίνω δώρο την Καινή Διαθήκη - την ξέρει, ο Ίδιος την έγραψε, ο θείος Λόγος Του.

Μήπως αν άλλαζα το πρόσωπο που θα απεικονίζει ο πίνακας; Αν Του έδινα πχ. μια προσωπογραφία της μητέρας Του; Μπα... και πάλι, είπαμε πως θέλει μέρες και δε γίνεται... Να βρω ένα ωραίο τοπίο τότε στο διαδίκτυο και να πάω να το εκτυπώσω, να το βάλω σε μια ωραία κορνίζα και να Του το δώσω.... Όχι, άκυρο... Αφού Εκείνος το έφτιαξε το τοπίο, τι να το κάνει;

Το νόημα και η σημασία των καλάντων. Μια αλήθεια που είναι «του δρόμου»!...

Όταν ο σύγχρονος άνθρωπος μιλάει για τον θάνατο, εννοεί, λίγο πολύ, κάτι που βρίσκεται στο τέρμα της ζωής, ή, με άλλα λόγια, κάτι πριν από το οποίο υπάρχει ζωή. Αυτό φαίνεται αυτονόητο, θα μπορούσε, ωστόσο, να δεχτεί μια ένσταση: Συμφωνούμε ότι αυτό που συμβαίνει στο τέλος είναι θάνατος. Όμως αυτό που υπάρχει πριν από τον θάνατο είναι ζωή;

Πόσο ζωή είναι, άραγε, μια μίζερη ύπαρξη βυθισμένη στον ατομισμό; Πόσο ζωή είναι μια φαρμακωμένη επιβίωση μέσα στις απρόσωπες πόλεις; Πόσο ζωή είναι να σε πιάνει ταχυκαρδία από την παρουσία του άλλου γιατί τον βιώνεις σαν ανταγωνιστή; Πόσο ζωή είναι οι ανθρωποθυσίες στο βωμό της ατομικής καριέρας; Πόσο ζωή είναι όσα κάνεις, αν ο άνθρωπος είναι ένα ον με ημερομηνία λήξης;

Αυτό, κοντολογίς, που ονομάζουμε ζωή, πολύ συχνά δεν είναι παρά η δεσποτεία της θανατίλας. Αντί ο θάνατος να βρίσκεται στο τέρμα, διαποτίζει, δηλητηριάζει και μεταλλάσσει τη ζωή. Δεν καταργεί μεν τον άνθρωπο, τον κάνει όμως ζόμπι. Όλα αυτά σημαίνουν επιβίωση δίχως νόημα, ανόητη. Δεν καρτερά κάτι εκρηκτικό, δεν περιμένει κάποιον που να αλλάζει τα πράγματα, δεν έχει ελπίδα. Κι όλο το καθημερινό τρέξιμο δεν είναι παρά στημονιές στην ύφανση του σάβανου της.

Μέσα σ' αυτή τη μαυρίλα, το ελάχιστο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφουγκραστούμε τις φωνές της αντίστασης. Μια τέτοια φωνή πρόκειται αυτές τις μέρες να σεργιανίσει τους δρόμους. Αν την αντιμετωπίσουμε σαν ένα άψυχο έθιμο, θα την χάσουμε. Αν τη συλλογιστούμε με φιλότιμο, θα βρούμε κάτω από την κρούστα έναν μπαξέ.