Τρίτη 21 Απριλίου 2015

Ο ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

γαιδαρος στο πηγαδι
Μια μέρα o γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι.
Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες κι ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει.
Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο, και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήσαν πολλά.
Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο. Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να το θάψει ζωντανό.
Κάλεσε όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά. Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε.
Λίγα φορτία χώμα αργότερα, ο γεωργός κοίταξε κάτω το πηγάδι κι έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.
Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!!
Με κάθε φτυαριά χώμα που έπεφτε στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και έκανε ένα βήμα προς τα πάνω.
Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω στο ζώο, κι αυτό κάθε φορά τιναζόταν κι έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι να έχει φτάσει στην επιφάνεια του πηγαδιού.
Ηθικό δίδαγμα: Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές φτυαριές από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας. Να θυμάστε όμως πως κάθε ένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο. Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα. Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω.

 .votegreece.gr

Ἡ Κλήση καὶ Ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνα

«Ἡ πατρὶς καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει σήμερον ὑπὲρ ποτέ ἀνάγκην ἀνδρῶν ἀφωσιωμένων εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ σταυροῦ, ἀνδρῶν ἀκαταπονήτων, ἀνδρῶν ζώντων οὐχὶ δι᾿ ἑαυτοὺς, ἀλλὰ διὰ τὸ Γένος καὶ τὴν Ἐκκλησίαν».
 
 Τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου
Ἴσως ποτὲ ἄλλοτε ὅπως σήμερα δὲν παίρνουν τόσο δραματικὴ ἐπικαιρότητα τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Νεκταρίου γιὰ τὴν κλήση καὶ ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνα. Ἐπικαιρότητα, γιατί ἐδῶ καὶ λίγο καιρὸ οἱ τύχες τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους διακυβεύονται στὴν παγκόσμια πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ σκακιέρα· καὶ δραματική, γιατί μᾶλλον οἱ Νεοέλληνες λησμονήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὴν ἰδιαίτερη ἱστορική, θρησκευτικὴ καὶ πολιτιστικὴ φυσιογνωμία μας, τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, καὶ θελήσαμε ν᾿ ἀκολουθήσουμε πρότυπα ξενικά, ἦθος ἀλλότριο πρὸς τὴ δική μας Παράδοση καὶ ἐθνικὴ φυσιογνωμία.
Ὁ ἅγιος Νεκτάριος, ὄντας ὁ ἴδιος Οἰκουμενικὸς μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ συγγράμματά του, δὲν παύει νὰ διδάσκει ἐμᾶς τοὺς συμπα-τριῶτες ἐπιγόνους του γιὰ τὸ οἰκουμενικὸ χρέος ποὺ ἔχουμε νὰ ἐπιτελέσουμε μέσα σ᾿ ἕναν κόσμο ποὺ παραπαίει ζητώντας πνευματικὰ ἐρείσματα προκειμένου νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ. Ἡ φωνὴ τοῦ Ἁγίου εἶναι διαυγής, κρυστάλλινη, καθὼς τὰ λόγια του συνιστοῦν τὸ ἀπαύγασμα τῆς κατὰ Θεὸν σοφίας του καὶ τῆς καθαρῆς ἀπὸ κάθε ἰδιοτελῆ προσκόλληση καρδιᾶς του. Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἰκουμενικοὶ ἄνθρωποι, πέρα ἀπὸ ἀρρωστημένους ἐθνικισμοὺς καὶ σωβινισμούς. Τὰ ὅσα παρατίθενται στὶς παρακάτω γραμμὲς προέρ-χονται ἀπὸ δύο μικρὲς μελέτες τοῦ Ἁγίου: «Περὶ τῆς Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ὡς προπαιδείας εἰς τὸν Χριστιανισμὸν» καὶ «Περὶ τῆς κλήσεως καὶ ἀποστολῆς τοῦ Ἕλληνος».

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ



"Τραγουδήστε μου ένα μοιρολόι από κείνα που σάς άκουσα να τραγουδάτε
σαν ήμουνα παληκάρι και πήγα στα χωριά της μαστίχας να μάθω τη λαλιά σας,
τα ρωμαίικα. Ποιός ξέρει, μπορεί να με ξυπνήσετε άξαφνα ως και στον τάφο, τόσο τ’ αγάπησα, τόσο βαθιά τα ’βαλα μέσα για μέσα στην καρδιά μου, τη ρωμαίική μου την καρδιά"
Στ. Ψυχάρη



Η με φανατισμό απόρριψη της ονομασίας «Ρωμηοί» και του πολιτισμού της Ρωμανίας πρόσφερε, όπως είδαμε, το απαραίτητο ιδεολογικό άλλοθι σε όσους ήθελαν μια μικρή Ελλάδα στα όρια του 1830. Μήπως, και σήμερα κάποιοι θέλουν να ξαναγυρίσουμε σε αυτά; Ισως το 2204, τα σχολικά μας βιβλία, να λένε πως και ο Μ. Αλέξανδρος, ήταν ο Κατακτητής μας. Μακάρι να μην γίνει ποτέ. Αν γίνει όμως, δεν θα είναι η πρώτη φορά. Το χειρότερο είναι πως θα βρούν πατήματα σε Ελληνες συγγραφείς, για να θεμελιώσουν αυτή την άποψη.
Οι υπέρμαχοι του «αντιρωμαίικου» αγώνα είχαν  φτάσει (και ορισμένοι το επαναλαμβάνουν σήμερα..) να προσπαθούν να μας πείσουν ότι ως λαός έχουμε σχέση μόνο με την αρχαία Ελλάδα και ότι η μεσαιωνική περίοδος είναι ολότελα ξένη προς τη νεώτερη Ελλάδα. Και μάλιστα ως «αρχαία Ελλάδα» εννοούσαν την κλασική Ελλάδα, αυτήν που οι ξένοι αποκαλούν μέχρι και σήμερα «Greece proper» («καθαυτό Ελλάδα»- δηλ τη χώρα νότια των Θερμοπυλών)
Για παράδειγμα, ο Ιάκωβος Ρίζος-Νερουλός, ιδεολογικός οπαδός του Κοραή [σχολιο μας : ο Κοραης ηταν ανεκαθεν μεγαλος πολεμιος της Ορθοδοξιας φιλοδυτικος και προτεσταντης ], ισχυριζόταν το 1841 ότι Ελλάδα είναι μόνο το ελληνικό κράτος (τού 1830). Όσοι άλλοι το πατούν ή το πάτησαν είναι ξένοι. Αρα ο Φίλιππος, ο νικητής των Ελλήνων στη Χαιρώνεια, ήταν ξένος και ο διανοούμενος θεωρεί πως ο Φίλιππος «έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης ολεθριώτερον, εγέννησεν τον Αλέξανδρον». (!!!). Βεβαίως την ίδια και χειρότερη γνώμη έχει για την Ρωμανία. [Ιστορία του Ελλ. Εθνους της εκδοτικής Αθηνών, τ. ΙΓ’ σελ 459] Δηλαδή, τύφλα να’χουν τα Σκόπια. Ο συγκεκριμενος κύριος δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Ηταν ο τότε πρόεδρος της ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας!!! Μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα τον πρύτανη της Ακαδημίας Αθηνών, να αναφέρει σε επίσημο λόγο του, ότι η Ελλάδα υπέκυψε στην κυριαρχία των Μακεδόνων; Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς είπε ο πρύτανης του «Πανεπιστημίου Όθωνος», Κων. Σχινάς, την ημέρα της ίδρυσής του, 3/3/1837: «Η Ελλάς [...] υποκύψασα επειτα με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιαν εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν» Μετά έρχονται οι σημερινοί ιδεολογικοί απόγονοι του Κοραή και των φίλων του, να μιλήσουν για την σωτηρία του Ελληνισμού.
Σήμερα, ο κ. Δ. Λάμπρου (‘Δαυλός’, τ. 206, σ. 12897) αθωώνει ουσιαστικώς την Νεοτουρκική / Ισλαμική Τουρκία για τη γενοκτονία των Ελλήνων καθ’ όλη την Τουρκοκρατία και το 1922 και επιρρίπτει το έγκλημα στην... Ελλάδα:

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ!!!...3 (ΓΥΜΝΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ)

ΑΙΣΧΟΣ ....

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΦΟΒΕΡΟ ΟΠΛΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ !!! (ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ)


ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟΙ ΠΙΑ ! ΣΑΣ ΠΡΟΔΩΣΑΝΕ ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ....

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΑΠΟ ΦΕΤΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ [ΟΠΩΣ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ] ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΒΛΕΠΩ ΜΕ ΤΗΝ "ΦΟΡΑ"  ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΥΠΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ  ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΙΘΑΝΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΑΝ ΤΟ "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΕΚΦΩΝΙΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΑΠΙΚΟΣ !!!

O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή (Φώτης Κόντογλου)

Αποτέλεσμα εικόνας για O κόσμος στο δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή (Φώτης Κόντογλου)Απόσπασμα από το βιβλίο «Μυστικά Ανθη», Εκδόσεις Παπαδημητρίου)

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».

Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω! Τί φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής; Όχι φωνή, αλλά και τ' αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν' αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει. Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της ερήμου, που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε; Τον καιρό που υπήρχα­νε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε, κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε. Όχι εμείς που χρειαζόμαστε δασκάλεμα, και που έχουμε τόσα στην καμπούρα μας! Πώς να γίνουμε δάσκαλοι για τους άλλους; Γεμίζουμε χαρτιά με μυριάδες λόγια, μα τί το όφελος; Ο κόσμος τραβά τον δρόμο του και δεν σκοτίζεται από κη­ρύγματα. Κι αν δώσει προσοχή και κανένας στα γραψίματά μας, μπορεί να θυμώσει που χαλάσαμε την ησυχία του, και να πει πως είμαστε υποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες που βγαίνουνε α­πό τα χαλάσματα του παλιού καιρού. Σήμερα οι άνθρωποι είναι τέ­τοιοι, που μήτε το κήρυγμα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν θάκανε τίποτα.
Λοιπόν, ας το πάρουμε απόφαση. Το κακό δεν περιορίζεται πια με τίποτα, με κανένα τρόπο, με καμμιά δύναμη. Όσοι μιλού­νε και γράφουνε για να φέρουνε στον ίσιο δρόμο τους πολλούς που ξεστρατίσανε, ας ξέρουμε πως δέρνουνε τον αγέρα, είναι «αέρα δέροντες», που έλεγε και ο απόστολος Παύλος. Και άγιος να είναι αυτός, που συμβουλεύει, πάλι δεν θάβρει αυτιά για ν' ακούσουνε τη φωνή του, όχι άνθρωποι σαν εμάς, που έχουμε οι ίδιοι ανάγκη από δασκάλεμα.

Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία. Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο, θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα. Ανήφο­ρος πια δεν υπάρχει. Μοναχά κατήφορος. Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ' απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός.

Γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός που δεν έχει γνήσια ορθόδοξη πράξη είναι κάλπικος



Γνήσια αυτοκριτική
Γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός που δεν έχει γνήσια ορθόδοξη πράξη είναι κάλπικος



Πολλοί από μας που υπερηφανευόμαστε για την Πίστη μας - γεγονός ορθό, αφού η Ορθοδοξία είναι το καύχημά μας - πέφτουμε σε ένα τεράστιο σφάλμα, που ουσιαστικά μας καθιστά δυστυχώς κάλπικους.
Το σφάλμα αυτό είναι να μειώνουμε τη σημασία της πράξεως (ορθοπραξία) έναντι της πίστεως (ορθοδοξία).
Νομίζουμε ότι μόνο η γνήσια Πίστη θα μας σώσει.
Όμως ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος γράφει: "Τι το όφελος, αδελφοι μου, εάν πιστιν λεγη τις έχειν, έργα δε μη έχειῃ;" (Ιακ. β΄ 14)
Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ξεκάθαρος: "Καν γαρ δόγματα έχωμεν υγιή, βίου δε αμελώμεν, ουδέν ημίν όφελος έσται των δογμάτων" (P. G. 53, 31).
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός βάζει στην ίδια μοίρα τον αιρετικό με τον αμαρτωλό: «Ο μη κατά την παράδοσιν της Καθολικής Εκκλησίας πιστεύων  ή κοινωνών δια των ατόπων έργων τω διαβόλω άπιστός εστιν» (PG 94, 1128A).

Η αμαρτία (χωρίς ηθικισμούς)

Η λέξη αμαρτία σημαίνει σφάλμα στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Αυτό σημαίνει και στους ορθόδοξους αγίους: ένα λάθος, που εμποδίζει τον άνθρωπο να γίνει θεός. Μόνο στη δυτική Ευρώπη η αμαρτία θεωρήθηκε έγκλημα που πρέπει να τιμωρηθεί (και η Εκκλησία εκεί κατάντησε ένας σκληρός θεσμός εξουσίας, ιδίως κατά το Μεσαίωνα).

Στην ορθόδοξη παράδοση η αμαρτία θεωρήθηκε μια ασθένεια που ο άνθρωπος καλείται να τη θεραπεύσει ο ίδιος με τη μετάνοια (= μεταβολή του νου, δηλαδή αλλάζοντας μυαλά). 

Σκοπός της θεραπείας αυτής δεν είναι η απλή αποφυγή «αμαρτωλών πράξεων», αλλά κάτι πολύ πιο ριζικό: η κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη, δηλαδή από τις ριζωμένες εκείνες ιδέες ή συνήθειες, που τραβούν τον άνθρωπο στην αμαρτία ξανά και ξανά. Τέτοια πάθη είναι η φιλαργυρία, η φιληδονία, η φιλαυτία, η φιλαρχία κ.τ.λ. (βλ. παρακάτω αναλυτικότερα).
Η Εκκλησία, με το θεσμό του πνευματικού πατέρα (εξομολόγου, αλλά και γενικά πνευματικού διδασκάλου, άντρα και γυναίκας), δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο σε μετάνοια, απλώς βρίσκεται εδώ για να βοηθήσει τον άνθρωπο, αν αυτός το θέλει, να θεραπευτεί από τα απίστευτα ψυχικά τραύματα που του προκαλεί η ασθένεια που ονομάζεται αμαρτία.
Μόνον όταν η Εκκλησία λειτουργεί ως θεραπευτήριο ψυχών, τότε είναι αληθινά ορθόδοξη Εκκλησία. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι τη στελεχώνουν είναι οι ίδιοι ασθενείς και η Εκκλησία δε μπορεί να λειτουργήσει σωστά –δε θεραπεύει.
Γι’ αυτό σήμερα, που ο άνθρωπος νιώθει άρρωστος ψυχικά, είναι της μόδας τα διάφορα συστήματα ανατολικής θρησκευτικότητας (π.χ. ινδικής), αλλά και δυτικής (διάφορες προτεσταντικές ομάδες «χαρισματούχων»), που του υπόσχονται ότι θα τον βοηθήσουν να ξαναβρεί την ηρεμία του, τη γαλήνη, την ισορροπία, την αρμονία, την «ανώτερη συνειδητότητά του»… Μόνο που και τότε ακόμη, κατά την ορθόδοξη ανθρωπολογία, ο άνθρωπος δεν έχει θεραπευτεί, απλώς έχει πάρει ένα «παυσίπονο», που μπορεί να έχει και παρενέργειες γι’ αυτόν. Η θεραπεία που προτείνει η ορθοδοξία δεν είναι κάτι απ’ όλα αυτά, αλλά κάτι πολύ πιο πέρα: η θέωση.
Κάποια ανατολικά συστήματα διαλογισμού κ.τ.λ. μιλούν και για θέωση: «να βρει ο άνθρωπος τη θεϊκή σπίθα που έχει μέσα του, να πιστέψει στον εαυτό του, να κάνει θετικές σκέψεις, κι έτσι θα γίνει θεϊκός». Αντίθετα, για τους αγίους της ορθοδοξίας η θέωση δε μπορεί να πετύχει παρά με την ένωση αγάπης με τον Τριαδικό Θεό –που σημαίνει και ένωση αγάπης με όλα τα άλλα πλάσματα του κόσμου, αφού ο Τριαδικός Θεός είναι Θεός της Αγάπης. Αν ο άνθρωπος δεν ενωθεί με το Θεό, μπορεί να νομίζει ότι έχει γίνει θεός, αλλά στην πραγματικότητα παραμένει σε κατάσταση γήινη, άρα ασθενής.


Όμως, για να ενωθεί με το Θεό, είναι απαραίτητη η κάθαρση από τα πάθη, που θα του επιτρέψει να ελαττώσει την αγάπη του προς τον εαυτό του και να αυξήσει την αγάπη του προς το Θεό και τους άλλους. Αυτό φυσικά διδάσκουν οι δικοί μας θεραπευτές, οι άγιοι, που έχουν πρώτα θεραπευτεί οι ίδιοι. Το διδάσκουν χωρίς να παίρνουν χρήματα ή οπαδούς γι’ αυτό. Δικαίωμά μας είναι αν θα τους εμπιστευτούμε ή όχι.
Μπορεί να μην τους εμπιστευόμαστε παρά μόνο όταν κάνουμε βόλτα σε άλλα συστήματα. Εκεί μπορεί να νομίσουμε ότι θεραπευτήκαμε και να καθίσουμε για τα καλά, να μην ξαναπλησιάσουμε την ορθοδοξία. Μπορεί να θεωρήσουμε κατάσταση υγείας την αθεΐα, τη γνώση, την τέχνη, πνευματικές καταστάσεις που μας φαίνονται «τέλειες» ή να εξαπατηθούμε και να νομίσουμε ότι δεν υπάρχει τέλειο, άρα καλά είμαστε εδώ, ασθενείς, αλλά «φυσιολογικοί» (τότε δεν έχουμε σπουδάσει τους αγίους και δεν ξέρουμε τη δική τους φυσιολογική κατάσταση).
Μπορεί όμως να διαπιστώσουμε με πόνο ότι δεν βρήκαμε τη θεραπεία. Και τότε ακόμη, έστω κι αν είμαστε γέροι, έστω κι αν είμαστε ψυχικά και σωματικά ερείπια, ακόμη κι αν έχουμε κάνει κακό στον εαυτό μας και σε άλλους, δεν είναι αργά. Σας παρακαλώ να θυμάστε ότι δεν είναι αργά. Η θεραπεία –η μετάνοια και η αγάπη– είναι πάντα εδώ και μας περιμένει. Και είναι εύκολη. Ξεκινάει δύσκολα, γιατί πρέπει να «νεκρώσουμε» το μέχρι τώρα λανθασμένο τρόπο ζωής μας, αλλά είναι σα μητρικό χάδι, που δεν τιμωρεί, αλλά ξεκουράζει. Η αμαρτία τιμωρεί, όχι η αγάπη –και ο Θεός είναι η αγάπη.

Ορισμός της αμαρτίας

Δευτέρα 20 Απριλίου 2015

ΘΑ ΣΑΣ ΧΑΡΑΞΩ ΓΙΑ.... ΤΟ "ΚΑΛΟ" ΣΑΣ !!!


Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα


«Αν βουληθείς να μαρνηθείς και να μαλησμονήσεις, σε Τούρκικα σπαθιά σε δω, σε Καταλάνου χέρια. Αράπηδες σε σέρνουσι και Τούρκοι να σε δέσουν, κι σ’ όχλο Σαρακίνικο τρεις μαχαιριές σε δώσουν», Ελληνικό μεσαιωνικό δημώδες
Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα , το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15 Σεπτεμβρίου του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» ήταν η αρχή για τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης. Η επίταξη και η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών. Εκατοντάδες Αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του Βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί τω πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων Αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια οικογένεια προσφύγων, ενώ οι ιδιοκτήτες των περιορίστηκαν και αυτοί σε ένα δωμάτιο της οικίας των. Το ψυχολογικό σοκ στην αυτιστική Αθηναϊκή κοινωνία του μεσοπολέμου από το μέτρο της αναγκαστικής κατάσχεσης ήταν ισχυρότατο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, οι θαμώνες του Ζαχαράτου πίστευαν αφελώς, ότι ο Σαγγάριος και το Εσκί Σεχίρ ευρίσκοντο πολύ μακριά από το Σύνταγμα, ώστε να δύνανται τα πολεμικά γεγονότα να επηρεάσουν την καθημερινότητα τους.

Κυριακή 19 Απριλίου 2015

Οικουμενιστική συμπροσευχή στην Αγγλία για τις εκλογές



Αγγλία -Απρίλιος 2015.  Εκπρόσωποι των "Ορθοδόξων," Αγγλικανών, Παπικών, Λουθηρανών, Πεντηκοστιανών, Κουάκερων, Μεθοδιστών συμπροσευχήθηκανγια τις εκλογές της 7 Μαΐου  2015 

«ο "Θεός" να εμπνεύσει το έθνος να διακρίνει τις βαθιές πνευματικές, ηθικές και ηθικές προκλήσεις της εποχής μας και να ψηφίσουν πολιτικούς που θα οικοδομήσουν μια πιο δίκαιη κοινωνία για όλους τους πολίτες».


ΠΗΓΗ ''ΑΚΤΙΝΕΣ''

ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΤΕΛΙΚΩΣ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ;;;; ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΒΟΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΩΦΕΥΟΥΜΕ....


Μαζική δολοφονία απο λαθρομετανάστες μουσουλμάνους σε 12 Χριστιανούς που πετάχθηκαν στην θάλασσα και κατά συνέπεια να πνιγούν, επειδή προσεύχονταν για να σωθούν όταν η λέμβος που επέβαιναν βυθίζετο

 Αυτούς αφήνει η ελληνική κυβέρνηση να έρχονται κατά χιλιάδες (10.000 μόνο το Μάρτιο) στην Ελλάδα αδιαφορώντας για τον Έλληνα πολίτη αλλά και τη μελλοντική αλλοίωση του πληθυσμού, μετατρέποντας σταδιακά τη χώρα σε μουσουλμανικό προτεκτοράτο όπως ονειρεύεται ο Ερντογάν και η ISIS. 
Ενώ  η κρατουσα  εκκλησία των "δεσποτάδων"  για να είναι αρεστή στο σύστημα  έγινε η θεραπαινίδα του κράτους  με πρώτον τον αρβανίτη  Ιερώνυμο Λιάπη αδιαφορώντας για το μέλλον του τόπου.
Νέα στοιχεία για τους δολοφόνους λαθρομετανάστες στη Μεσόγειο


 Νέα στοιχεία φέρνει στη δημοσιότητα η βρετανική εφημερίδα Daily mail αναφορικά με την υπόθεση του πνιγμού 12 Νιγηριανών Χριστιανών από μουσουλμάνους στο μικρό πλεούμενο που ταξίδευε προς τις ιταλικές ακτές.

Σάββατο 18 Απριλίου 2015

Οι γονείς που αγαπούν τον Θεό πρέπει να χαίρονται και να τον ευχαριστούν για τις δοκιμασίες, τις οποίες υποφέρουν τα παιδιά τους για χάρη του Κυρίου·


Οι γονείς που αγαπούν τον Θεό πρέπει να χαίρονται και να τον ευχαριστούν για τις δοκιμασίες, τις οποίες υποφέρουν τα παιδιά τους για χάρη του Κυρίου· πρέπει επίσης να παρακινούν τα παιδιά τους στους αγώνες και στους κινδύνους για την αρετή.
Από τη διήγηση της σφαγής των αγίων πατέρων στο Σινά και τη Ραϊθώ.
Όπως αναφέρθηκε σε άλλο σημείο1, ένας νεαρός μοναχός έγινε περιβόητος για τη γενναιοψυχία του, επειδή αγωνίστηκε γενναία εναντίον των βαρβάρων και σφάχτηκε μέσα στο ίδιο το κελλί όπου ασκήτευε, χτυπημένος με αναρίθμητες σπαθιές. Δεν υπάκουσε στους βαρβάρους ούτε καν να βγει έξω από το κελλι ή να βγάλει το ρούχο του, αν και του υπόσχονταν ότι δεν θα τον σκοτώσουν, αν έκανε κάτι από αυτά, αλλά με πολλή ανδρεία αντιστάθηκε στους βαρβάρους και δέχτηκε γενναία τον θάνατο.
Όταν τα έμαθε αυτά η μητέρα του μοναχού, έδειξε στην πράξη τη συγγένειά της με αυτόν και φάνηκε αληθινά γνήσια μητέρα του. Έβαλε αμέσως γιορτινό φόρεμα και παίρνοντας γενικά πρόσχαρη όψη ύψωσε τα χέρια στον ουρανό και έλεγε στον Σωτήρα Χριστό:
«Σ’ εσένα, Κύριε, παρέδωσα το παιδί μου, και μου το έσωσες και τώρα και αιώνια. Σ’ εσένα εμπιστεύτηκα το παλληκάρι μου και σε έβαλα φύλακά του, και μου το φύλαξες σώο στ’ αλήθεια και άτρωτο. Δεν σκέφτομαι ούτε το ότι πέθανε, ούτε το πώς έφυγε από τη ζωή, αλλά βλέπω ότι έμεινε ανέγγιχτο από κάθε αμαρτία· δεν σκέφτομαι ότι καταπληγώθηκε στο σώμα και είχε πικρό θάνατο, αλλά ότι έφερε στον ουρανό την ψυχή του καθαρή και αμόλυντη και παρέδωσε το πνεύμα του άσπιλο στα χέρια σου. Τις σπαθιές τις υπολογίζω για ισάριθμα βραβεία· τις πληγές τις μετρώ για στεφάνια.
» Μακάρι, παιδί μου, το σώμα σου να χωρούσε και περισσότερες πληγές, για να έχεις και περισσότερες αμοιβές. Έτσι μου πλήρωσες τους μισθούς της εγκυμοσύνης· έτσι με αντάμειψες για τους πόνους της γέννας· έτσι μου πρόσφερες το αντίτιμο της ανατροφής. Τι λοιπόν; Δεν θα με πάρεις συνέταιρο και στα κατορθώματα; Και εγώ συμμετέχω στον αγώνα σου. Μαρτύρησες εσύ; Χαίρομαι κι εγώ μαζί σου για το μαρτύριο. Αντιστάθηκες εσύ στον θυμό των βαρβάρων; Αντιμάχομαι και εγώ την τυραννία του φυσικού πόνου. Εσύ φανερά καταφρόνησες τον θάνατο; Εγώ όμως δεν λογαριάζω τα μητρικά μου σπλάχνα. Εσύ υπέμεινες αγόγγυστα την οδύνη της σφαγής; Εγώ υπομένω το μαρτύριο του σπαραγμού των σπλάχνων μου. Τα δικά μου είναι ίσα με τα δικά σου και όχι κατώτερα. Εσύ με νικάς στην ένταση της οδύνης; Εγώ σε ξεπερνώ στη χρονική διάρκεια· γιατί αν και ο θάνατός σου ήταν μέσα στους πόνους, πάντως έγινε σύντομα, ενώ εγώ θα έχω τον πόνο για πολύ. Υπομένω τον πόνο με καρτερία, γιατί βλέπω το πράγμα πνευματικά· είμαι δηλαδή βέβαιη ότι ζεις μακαριότητα κοντά στον Θεό και πιστεύω ότι σύντομα θα με γηροκομήσεις εκεί, όταν με οποιονδήποτε τρόπο τσακιστεί το πήλινο αυτό σκεύος, το σώμα μου, και έρθω στην εκεί ζωή.
» Μακάρια εγώ ανάμεσα στις μάνες, γιατί παρουσίασα στον Θεό έναν τέτοιο αγωνιστή. Και πάλι μακάρια εγώ, παιδί μου· αληθινά, με θάρρος καυχιέμαι λοιπόν, καθώς εσύ έφυγες προς τον Χριστό και θα είσαι μαζί του αιώνια και θα γεύεσαι την ατέλειωτη ευτυχία».