Ή μοναδι
κή
οδός σωτηρίας των ανθρώπων είναι ή πίστη στην Αγία Τριάδα, στο έργο
και στη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου, τα συνεχιζόμενα εις το
σώμα Αυτού, την Αγία Εκκλησία.
Ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό
φως δεν υπάρχουν άλλα φώτα για να μας φωτίσουν, ούτε άλλα ονόματα που
μπορούν να μας σώσουν «Ουκ εστίν εν άλλω ούδενί ή σωτηρία. ουδέ γάρ
όνομα εστίν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω δει
σωθήναι ημάς».
Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρησκείες, που
αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί έληλυθότα» είναι
ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου, δεν οδηγούν στην αληθινή
θεογνωσία και στην δια του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν
τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια.
Οι Χριστιανοί
πιστεύοντες εις την Άγια Τριάδα, δεν έχουμε τον ίδιο Θεό με καμία άλλη
θρησκεία· ούτε με τις λεγόμενες μονοθεϊστικές θρησκείες, τον Ιουδαϊσμό
και τον Μωαμεθανισμό, οι όποιες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα.
Επί δύο χιλιάδες χρόνια η ιδρυθείσα από το Χριστό και καθοδηγούμενη
από το Άγιο Πνεύμα Εκκλησία έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην διδαχθείσα
από το Χριστό, παραδοθείσα από τους Άγιους Αποστόλους και φυλαχθείσα από
τους Άγιους Πατέρες σωτηριώδη Αλήθεια. Δεν κάμφθηκε από τους σκληρούς
διωγμούς των Ιουδαίων αρχικά και των ειδωλολατρών στη συνέχεια κατά
τους τρεις πρώτους αιώνες· ανέδειξε πλήθος μαρτύρων και εξήλθε νικήτρια,
αποδείξασα την θεϊκή της προέλευση. Όπως λέγει θαυμάσια ο Άγιος
Ιωάννης Χρυσόστομος: «Ουδέν Εκκλησίας δυνατώτερον... "Ανθρωπον εάν
πολεμής, ή ένίκησας ή ενικήθης, έκκλησίαν δε εάν πολεμης, νικήσαί σε
άμήχανον ό Θεός γάρ έστιν ό πάντων ισχυρότερος».
Μετά την
κατάπαυση των διωγμών και τον θρίαμβο της Εκκλησίας επί των εξωτερικών
εχθρών, των Ιουδαίων δηλαδή και των ειδωλολατρών, πληθύνθηκαν και
ενδυναμωθήκαν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας. Εμφανίσθηκαν οι
ποικίλες αιρέσεις, οι όποιες επεχείρησαν να ανατρέψουν και να νοθεύσουν
την παραδοθείσα πίστη, ώστε οι πιστοί να πάθουν σύγχυση και να ατονήσει η
μπιστοσύνη τους στην ευαγγελική αλήθεια και στα παραδεδομένα.
Ό
Μέγας Βασίλειος σκιαγραφώντας την εκκλησιαστική κατάσταση που
δημιούργησε η επί σαράντα έτη κυριαρχήσασα, και διοικητικά, αίρεση του
Αρείου λέγει: «Καταπεφρόνηται τά τών Πατέρων δόγματα, άποστολικαί
παραδόσεις έξουθένηνται, νεωτέρων ανθρώπων έφευρέματα ταις Εκκλησίας
έμπολιτεύεται· τεχνολογούσι λοιπόν, ου θεολογούσιν οί άνθρωποι· ή του
κόσμου σοφία τά πρωτεία φέρεται παρωσαμένη τό καύχημα τού Σταυρού.
Ποιμένες απελαύνονται, άντεισάγονται δε λύκοι βαρείς διασπώντες τό
ποίμνιον του Χριστού».
Ότι έγινε με τους εξωτερικούς εχθρούς, τις θρησκείες, συνέβη και με τους εσωτερικούς, τις αιρέσεις.
Η Εκκλησία δια μεγάλων και φωτισμένων Άγιων Πατέρων οριοθέτησε και
περιχαράκωσε την Ορθόδοξη πίστη με αποφάσεις Τοπικών και Οικουμενικών
Συνόδων για συγκεκριμένες αμφισβητούμενες διδασκαλίες, αλλά και με την
συμφωνία των Πατέρων για το σύνολο τών θεμάτων της πίστεως. Είμαστε
πλέον ασφαλείς, όταν ακολουθούμε τους Άγιους Πατέρες και δεν
μετακινούμε τα όρια που εκείνοι έθεσαν. Το «Επόμενοι τοις 'Αγίοις
Πατράσι» και το «Μή μεταίρειν όρια α εθέντο οί Πατέρες ημών» αποτελούν
σταθερή γραμμή πορείας και ασφαλιστική δικλείδα της Ορθοδόξου πίστεως
και ζωής. Κατά συνέπειαν οι βασικές θέσεις της Ομολογίας μας είναι οί
εξής:
1. Φυλάττουμε αμετακίνητα και απαραχάρακτα όσα οι
Σύνοδοι και οι Πατέρες εθέσπισαν.Αποδεχόμαστε όσα εκείνοι αποδέχονται
και καταδικάζουμε όσα καταδικάζουν, αποφεύγουμε δε την επικοινωνία με
όσους καινοτομούν εις τα της πίστεως. Εμείς ούτε προσθέτουμε, ούτε
αφαιρούμε κάποια διδασκαλία, ούτε την μεταβάλλουμε. "Ήδη ό θεοφόρος
Άγιος Ιγνάτιος´ Αντιοχείας στην Επιστολή του στον Άγιο Πολύκαρπο Σμύρνης
γράφει: «Πάς ό λέγων παρά τά διατεταγμένα, καν αξιόπιστος ή, καν
νηστεύη, καν παρθενεύη, καν σημεία ποιή καν προφητεύή, λύκος σοι
φαινέσθω έν προβάτου δορά προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος». Ό Άγιος
Ιωάννης, ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας το του Αποστόλου Παύλου «Ει τις
ευαγγελίζεται ύμίν παρ' ο παρελάβετε, ανάθεμα.», παρατηρεί ότι ο
Απόστολος «ουκ είπε εάν εναντία καταγγέλλωσιν ή τό πάν άνατρέπωσιν, αλλά
καν μικρόν τι εύαγγελίζωνται παρ' ο παρελάβετε, καν τό τυχόν
παρακινήσωσιν, ανάθεμα εστωσαν»8. Ή Ζ' Οικουμενική σύνοδος
ανακοινώνοντας τις αποφάσεις της εναντίον των εικονομάχων προς τους
κληρικούς της Κωνσταντινουπόλεως γράφει: «Τη παραδόσει της Καθολικής
Εκκλησίας έξηκολουθήσαμεν καί ούτε ύφεσιν ούτε πλεονασμόν έποιησάμεθα,
αλλ'άποστολικώς διδαχθέντες, κρατούμεν τάς παραδόσεις άς παρελάβομεν,
πάντα αποδεχόμενοι καί άσπαζόμενοι όσαπερ ή 'Αγία Καθολική Εκκλησία
άρχήθεν τών χρόνων άγράφως καί εγγράφως παρέλαβεν... Ή γάρ αληθινή της
Εκκλησίας καί ευθύτατη κρίσις καινουργείσθαι έν αύτη συγχωρεί ουδέν,
ούτε άφαίρεσιν ποιείσθαι. Ήμείς τοιγαρούν πατρώοις νόμοις επόμενοι, παρά
τού ενός Πνεύματος λαβόντες χάριν, άκαινοτομήτως καί άμειώτως πάντα τά
της Εκκλησίας έφυλάξαμεν».
Μετά των Άγιων Πατέρων και των
Συνόδων απορρίπτουμε και αναθεματίζουμε όλες τις αιρέσεις που
παρουσιάσθηκαν κατά την ιστορική διαδρομή της Εκκλησίας. Από τις
παλαιές αιρέσεις που επιβιώνουν μέχρι σήμερα καταδικάζουμε τον
Μονοφυσιτισμό, τον ακραίο του Ευτυχούς και τον μετριοπαθή του Σεβήρου
και Διοσκόρου, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Δ' έν Χαλκηδόνι
Οικουμενικής Συνόδου και την χριστολογική διδασκαλία μεγάλων Άγιων
Πατέρων και Διδασκάλων, όπως του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του Άγιου
Ιωάννου Δαμασκηνού, του Μεγάλου Φωτίου και των ύμνων της λατρείας.
2. Διακηρύσσουμε ότι ό Παπισμός είναι μήτρα αιρέσεων καί
πλανών· η διδασκαλία του Filioque, της εκπορεύσεως δηλαδή του Άγιου
Πνεύματος και εκ του Υιού, είναι αντίθετη προς όσα ο ίδιος ο Χριστός
εδίδαξε περί του Αγίου Πνεύματος. Σύνολος ο χορός των Πατέρων και σε
συνόδους και ξεχωριστά θεωρούν τον Παπισμό ως αίρεση, διότι εκτός του
Filioque παρήγαγε πλήθος άλλων πλανών, όπως το πρωτείο και το αλάθητο
του πάπα, τα άζυμα, το καθαρτήριο πυρ, την άσπιλο σύλληψη της Θεοτόκου,
την κτιστή Χάρη, την εξαγορά των αφέσεων (indulgentiae)· άλλαξε όλη
σχεδόν την διδασκαλία και πράξη για το Βάπτισμα, το Χρίσμα, τη Θεία
Ευχαριστία και τα άλλα μυστήρια και μετέτρεψε την Εκκλησία σε κοσμικό
κράτος.