Μη Μένεις Έξω.

«Μίαν ᾐτησάμην παρὰ Κυρίου, ταύτην ἐκζητήσω· τοῦ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου» Ψαλμός 26, 4.

Μη μένεις έξω από εκεί όπου σε περιμένει ο Χριστός. Η πίστη δεν είναι λόγος που μένει μόνο στα χείλη, ούτε συναίσθημα που φυλάγεται μακριά από την Εκκλησία. Όποιος λέγει ότι αγαπά τον Χριστό, αλλά αποστρέφεται τη σύναξη της Εκκλησίας, μοιάζει με άνθρωπο που μιλά για αγάπη, αλλά δεν πλησιάζει ποτέ εκεί όπου βρίσκεται το αγαπημένο του πρόσωπο.

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος για όσους νομίζουν πως είναι καθαροί. Είναι το Σώμα του Χριστού, η κιβωτός της σωτηρίας, ο τόπος όπου ο άνθρωπος έρχεται πληγωμένος, κουρασμένος, νικημένος πολλές φορές από τα πάθη του, για να ζητήσει έλεος. Ο ίδιος ο Κύριος είπε· «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾽ οἱ κακῶς ἔχοντες» Ματθαίος 9, 12. Δεν κάλεσε τους ανθρώπους επειδή ήταν άξιοι, αλλά για να γίνουν μέτοχοι της θεραπείας Του.

Γι’ αυτό είναι μεγάλη παγίδα να σκανδαλίζεται κανείς από τις αδυναμίες των εκκλησιαζομένων και να κάνει τις πληγές των άλλων δικαιολογία για τη δική του απομάκρυνση. Στον ναό δεν πηγαίνουμε για να μετρήσουμε ποιος είναι καλύτερος. Πηγαίνουμε για να σταθούμε ενώπιον του Θεού με φόβο, με συντριβή και με την ταπεινή ομολογία ότι χωρίς τον Χριστό δεν μπορούμε να θεραπευθούμε.

Ο πονηρός πολλές φορές δεν βγάζει τον άνθρωπο από την Εκκλησία με φανερή άρνηση. Τον κρατά έξω με έναν λογισμό αυτάρκειας. Του λέγει πως πιστεύει αρκετά, πως είναι καλύτερος από άλλους, πως δεν χρειάζεται Μυστήρια, εξομολόγηση, Θεία Λειτουργία, εκκλησιαστική ζωή. Και έτσι ο άνθρωπος ησυχάζει εξωτερικά, ενώ μέσα του στεγνώνει σιγά σιγά η δίψα για τον Θεό.

Όμως η αγάπη προς τον Χριστό δεν χωρίζεται από την Εκκλησία Του. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ποθεί τον Νυμφίο και να περιφρονεί τον οίκο Του. Δεν μπορεί να ζητά ζωή εν Χριστώ και να μένει ξένος προς την ευχαριστιακή σύναξη, προς τη μετάνοια, προς την προσευχή, προς την πνευματική θεραπεία που προσφέρεται μέσα στην Εκκλησία με ταπείνωση και διάκριση.

Ας μη σταθούμε λοιπόν κριτές έξω από την πόρτα. Ας μπούμε ως ασθενείς που ζητούν ιατρό, ως αμαρτωλοί που ζητούν έλεος, ως παιδιά που επιστρέφουν στον Πατέρα. Διότι η πιο επικίνδυνη αρρώστια δεν είναι να ξέρεις πως είσαι πληγωμένος, αλλά να μένεις μακριά από τη θεραπεία πιστεύοντας πως είσαι υγιής.

Δεν πηγαίνουμε στην Εκκλησία επειδή είμαστε καθαροί, πηγαίνουμε επειδή ποθούμε να καθαρισθούμε.

«Ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς» Πράξεις 2, 42.

Κατά το πνεύμα των Αγίων Πατέρων, η Εκκλησία δεν νοείται ως ανθρώπινη οργάνωση ηθικώς τελείων ανθρώπων, αλλά ως τόπος μετανοίας, θεραπείας και σωτηρίας εν Χριστώ. Η πατερική γραμμή βλέπει τον άνθρωπο ως ασθενή από την αμαρτία και τον Χριστό ως Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Η απόδοση αυτή δίνεται ως ασφαλές πατερικό νόημα, όχι ως αυτολεξεί παράθεση, ώστε να αποφευχθεί κάθε ψεύτικη ή ατεκμηρίωτη αναφορά.

Μη μένεις έξω.

Η Εκκλησία θεραπεύει.

Γύρισε στον Χριστό.

Μη φοβηθείς την επιστροφή.

Πόσες φορές μείναμε έξω από την Εκκλησία όχι επειδή δεν πιστεύαμε, αλλά επειδή κοιτούσαμε τις πληγές των άλλων και ξεχνούσαμε τη δική μας ανάγκη για θεραπεία; Ας μιλήσουμε με σεβασμό και ταπείνωση, όχι για να κρίνουμε, αλλά για να θυμηθούμε τον δρόμο της επιστροφής.

Αν ο λόγος αυτός άγγιξε μέσα σου κάτι αληθινό, κράτησέ τον σιωπηλά και κάνε σήμερα μία μικρή αρχή επιστροφής· μια προσευχή, έναν εκκλησιασμό, μια εξομολόγηση, ένα βήμα προς τον Χριστό.