Νὰ μὴν συνηθίσει ποτέ ἡ καρδιά μας τὸν θάνατο ποὺ παρουσιάζεται ὡς πρόοδος.

«Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ, ἐπίσταμαί σε».

Ἱερεμίας α´ 5

Η ζωή τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀρχίζει ὅταν τὸν ἀναγνωρίσει ὁ κόσμος, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱερὰ στιγμή ποὺ ὁ Θεὸς ἐμφυσᾷ τὸ μυστήριο τῆς ὑπάρξεως μέσα στὴν μήτρα τῆς μητέρας. Ἐκεῖ, στὴ σιωπὴ τῆς κυήσεως, ὁ Κύριος πλάσσει πρόσωπο αἰώνιο, ψυχὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη, προορισμένη γιὰ Βασιλεία Οὐρανῶν. Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἐξουσία νὰ ἀφαιρέσει ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς δημιουργεῖ μὲ τὰ ἄχραντα χέρια τῆς θείας Του προνοίας.

Ἡ ἔκτρωση δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἀπόφαση ἢ κοινωνικὴ πράξη, ἀλλὰ βαθιὰ πληγὴ στὸ σώμα τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τραγικὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μὲ παρρησία τὴν ὀνομάζουν φόνο, διότι τὸ κυοφορούμενο παιδίον δὲν εἶναι μέρος τοῦ σώματος, ἀλλὰ ξεχωριστὴ ἀνθρώπινη ζωή μὲ ψυχὴ ἀθάνατη. Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει ὅτι «ἡ φθείρουσα τὸ ἔμβρυον, φόνου δίκην ὑπέχει», φανερώνοντας ὅτι ἡ ζωὴ προστατεύεται ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεως.

Κάθε παιδὶ ποὺ δὲν ἀφήνεται νὰ δεῖ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, γίνεται μία σιωπηλὴ κραυγὴ ποὺ βαραίνει τὴ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν πορεία ὁλόκληρου ἔθνους. Ἔνα ἔθνος ποὺ παύει νὰ προστατεύει τὴ μητρότητα καὶ τὴν παιδικὴ ζωή, ἀρχίζει νὰ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γεύεται καρποὺς πνευματικῆς ἐρημώσεως. Δὲν εἶναι μόνον δημογραφικὸ πρόβλημα· εἶναι τραῦμα πνευματικό, ἠθικὸ καὶ ἐθνικό.

Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν ὁμιλεῖ μὲ μῖσος, ἀλλὰ μὲ πόνο καὶ μετάνοια. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε γιὰ νὰ συντρίψει τὸν ἁμαρτωλό, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει τὴν πληγωμένη ψυχή. Καμμία πτῶση δὲν εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὑπάρξει συντριβὴ καρδίας, ἐξομολόγηση καὶ ἀληθινὴ μετάνοια. Ἡ ἀλήθεια ὅμως πρέπει νὰ λέγεται καθαρὰ· ἡ ζωὴ εἶναι ἱερὴ καὶ ἀνήκει μόνον στὸν Δημιουργό της.

Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει «ἐπιλογή», ἡ Ὀρθόδοξη πίστις βλέπει πρόσωπο. Ἐκεῖ ποὺ ἡ ἐποχὴ βλέπει βάρος, ὁ Θεὸς βλέπει μία ψυχὴ ποὺ προορίζεται νὰ Τὸν δοξάζει αἰώνια.

«Τὰ τέκνα κληρονομία Κυρίου».

Ψαλμός ρκστ´ 3

Νὰ μὴν συνηθίσει ποτέ ἡ καρδιά μας τὸν θάνατο ποὺ παρουσιάζεται ὡς πρόοδος. Διότι ὅπου παύει νὰ προστατεύεται ἡ ζωή, ἐκεῖ σιγά σιγὰ σκοτεινιάζει καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ κόσμου.