Συγχώρα και προχώρα.

Μέσα στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως, εκεί όπου ο θάνατος κατεπατήθη και η ζωή εχαρίσθη εκ νέου εις τον άνθρωπον, ακούεται ως λεπτή αλλά δυνατή φωνή η εντολή της αγάπης. Δεν είναι λόγος ανθρώπινος, αλλά βίωμα θεανθρώπινο. Ο Αναστημένος Κύριος, ο Νικητής του θανάτου, δεν εκήρυξε εκδίκηση, αλλά συγχώρηση. Δεν εζήτησε ανταπόδοση, αλλά προσέφερε έλεος. Και εις αυτήν την οδό καλείται να βαδίσει και ο άνθρωπος.

Πάντας βάσταζε. Μία φράση μικρή, μα περιεκτική όλου του Ευαγγελίου. Να βαστάζεις τον άλλον σημαίνει να τον χωρείς μέσα σου χωρίς να τον απορρίπτεις. Να υπομένεις τα βάρη του χαρακτήρος του, τις αδυναμίες του, τις πτώσεις του, όπως ο Χριστός εβάστασε επάνω Του όλον τον κόσμον. Δεν είναι έργο εύκολο, διότι συγκρούεται με την φιλαυτία και την υπερηφάνεια. Όμως εκεί ακριβώς γεννάται η χάρις.

Όταν δεν ανταποδίδεις την αδικία, αλλά σιωπάς με ειρήνη, τότε ο Χριστός ενεργεί μέσα σου. Όταν δεν ανταποκρίνεσαι στην πικρία με πικρία, αλλά με πραότητα, τότε ο ουρανός ανοίγει εντός της καρδίας σου. Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη πνευματική. Είναι μίμηση του Σταυρού, όπου η αγάπη υπερέβη την κακία του κόσμου.

Μη περιμένεις να λάβεις για να δώσεις. Η αγάπη του Θεού δεν μετρά, δεν υπολογίζει, δεν ζυγίζει. Δίνεται ακατάπαυστα. Έτσι και ο άνθρωπος, όταν μάθει να δίδει χωρίς ανταπόδοση, αρχίζει να μετέχει εις την θείαν ζωήν. Και ό,τι κατατίθεται με ταπείνωση και αγάπη, δεν χάνεται, αλλά φυλάσσεται εις τον ουρανό ως θησαυρός άφθαρτος.

Κοίταξε τον Αναστημένο Χριστό. Τα σημάδια των ήλων δεν έσβησαν, αλλά έγιναν δόξα. Έτσι και οι πληγές της ζωής, όταν συγχωρηθούν, μεταμορφώνονται σε πηγή φωτός. Μην μένεις εις τα στενά ανθρώπινα μέτρα. Υπέρβηθι τα με την χάρη της Αναστάσεως.

Συγχώρα και προχώρα. Εκεί κρύβεται η ελευθερία της ψυχής.

Αφιερώνεται εις κάθε καρδιά που αγωνίζεται να νικήσει τον εαυτό της και να αγαπήσει όπως Εκείνος αγάπησε.

Μέσα στο φως της Αναστάσεως, η συγχώρηση γίνεται δρόμος ζωής.