Φοβερό κακό είναι η αμαρτία, αλλά όχι και αθεράπευτο. Το θεραπεύει εύκολα η μετάνοια. Όση ώρα κρατάει κανείς στο χέρι του τη φωτιά, οπωσδήποτε καίγεται. Μόλις όμως την τινάξει, παύει να καίγεται. Το ίδιο συμβαίνει και με την αμαρτία· γιατί είναι κι αυτή μια φωτιά που κατακαίει τον άνθρωπο. Για όσους μάλιστα δεν αισθάνονται αυτό το κάψιμο, λέει η Γραφή: «μπορεί κανείς να βάλει φωτιά μέσα στον κόρφο του, δίχως τα ρούχα του να κάψει;» (Παροιμ. 6:27).
Η αμαρτία δεν είναι κανένας εχθρός που σε πολεμάει απ’ έξω, αλλά κακό που φυτρώνει και αναπτύσσεται μέσα σου. «Βλέπε με σωφροσύνη» (Παρ. 4:25), και δεν θα νιώσεις αισχρή επιθυμία. Να θυμάσαι τη μέλλουσα κρίση, και ούτε πορνεία ούτε μοιχεία ούτε φόνος ούτε άλλη παρανομία θα σε κυριέψει ποτέ. Όταν όμως ξεχάσεις τον Θεό, τότε θ’ αρχίσεις να σκέφτεσαι πονηρά και να ενεργείς παράνομα.
Στην αμαρτία σε σπρώχνει ο παγκάκιστος διάβολος. Σε σπρώχνει, μα δεν μπορεί να σε αναγκάσει ν’ αμαρτήσεις, αν εσύ αντιδράσεις. Δεν μπορεί να σε βλάψει, ακόμα κι αν χρόνια σε σκανδαλίζει, αν εσύ έχεις την καρδιά σου κλειστή. Αν όμως χωρίς αντίδραση δεχθείς κάποια κακή επιθυμία, που σου σπέρνει, θα σε αιχμαλωτίσει και θα σε ρίξει σε βάραθρο αμαρτιών.
Ίσως όμως να πεις: Είμαι δυνατός στην πίστη και δεν θα με κυριέψει η αισχρή επιθυμία, όσο συχνά κι αν τη δεχθώ. Αγνοείς, φαίνεται, ότι και την πέτρα ακόμα την κομματιάζει πολλές φορές μια ρίζα που είναι μέσα στη γη. Μη δέχεσαι λοιπόν το σπόρο της αμαρτίας, γιατί θα σου διαλύσει την πίστη. Ξερίζωσε το κακό πριν ανθήσει, μήπως, δείχνοντας στην αρχή ραθυμία, αργότερα τιμωρηθείς και δοκιμάσεις το τσεκούρι και τη φωτιά. Φρόντισε να γιατρευτείς έγκαιρα, όταν βρίσκεται στην αρχή η βλάβη τού ματιού, για να μη γυρεύεις άσκοπα γιατρούς, όταν θα έχεις πια τυφλωθεί.
Ο διάβολος, που αμάρτησε πρώτος, δημιουργεί όλα τα κακά. Αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά ο Κύριος: «Ο διάβολος αμαρτάνει εξαρχής» (Α’ Ιωάνν. 3:8). Κανείς δεν είχε αμαρτήσει πριν απ’ αυτόν. Αμάρτησε ο διάβολος χωρίς τίποτα να τον αναγκάσει, γιατί τότε υπεύθυνος για την αμαρτία θα ήταν ο Θεός. Απ’ Αυτόν πλάστηκε αγαθός. Αμάρτησε όμως με τη δική του προαίρεση, και, από το έργο του, ονομάστηκε διάβολος. Γιατί, ενώ πρώτα ήταν αρχάγγελος, κατάντησε ύστερα να διαβάλει, δηλαδή να συκοφαντήσει τον Θεό στους πρωτοπλάστους. Επίσης, ενώ στην αρχή ήταν πιστός υπηρέτης τού Θεού, έπειτα έγινε σατανάς, δηλαδή εχθρός και αντίπαλος Του. Γιατί η λέξη σατανάς ερμηνεύεται αντικείμενος, δηλαδή αυτός που βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά, ο αντίπαλος.
Ο διάβολος, μετά την πτώση του, οδήγησε πολλούς στην αποστασία. Αυτός σπέρνει τις αμαρτωλές επιθυμίες σε όσους τον ακολουθούν. Απ’ αυτόν προέρχονται η μοιχεία, η πορνεία και κάθε άλλο κακό. Αυτός οδήγησε τον προπάτορα στην παρακοή και στην εξορία. Εξαιτίας του ο Αδάμ, αντί για τον παράδεισο, που καρποφορούσε θεσπέσιους καρπούς, κληρονόμησε τη γη, που έβγαζε αγκάθια.
Τι θα γίνει τώρα;








!["ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟ
Αλλά, μπορεί να πει κάποιος: «Τί θα γίνει λοιπόν τώρα; Κι αν τυχόν εξαπατηθούμε από τον διάβολο, είμαστε πια χαμένοι; Άραγε, δεν υπάρχει για μας σωτηρία; Πέσαμε. Άραγε, δεν μπορούμε να σηκωθούμε; (πρβλ. Ιερ. 8:4). Τυφλωθήκαμε. Άραγε, δεν υπάρχει ελπίδα να βρούμε πάλι το φως μας; Κουτσαθήκαμε. Άραγε, δεν θα μπορέσουμε να ξαναπερπατήσουμε ίσια;».
Και, για να το πούμε με μια λέξη: Πεθάναμε (κι εμείς όπως ο Λάζαρος)! «Άραγε, δεν θα μπορέσουμε να αναστηθούμε;» (πρβλ. Ψαλμ. 40:9). Άραγε, άνθρωπέ μου, Εκείνος, που ανάστησε τον Λάζαρο, –τον Λάζαρο, που είχε τέσσερις μέρες πεθαμένος και βρωμούσε (πρβλ. Ιωάν. 11:39)– εσένα, που είσαι ζωντανός βιολογικά, δεν θα μπορέσει πάλι πιο «εύκολα» να σε αναστήσει; Εκείνος, που έχυσε για χάρη μας το Τίμιο Αίμα Του, Αυτός και θα μας γλυτώσει από την αμαρτία. Ας μην απελπιστούμε, αδελφοί μου. Ας μην αφήσουμε τελείως τον εαυτό μας. Γιατί, δεν είναι σωστό να βυθιστούμε στο τέλμα της απόγνωσης.
Πέθανε, λοιπόν, ο Λάζαρος. Πέρασε η πρώτη, πέρασε η δεύτερη, πέρασε και η τρίτη μέρα. Διαλύθηκαν τα νεύρα του και το σώμα του άρχισε πια να σαπίζει. Πώς μπορούσε να πιστέψει ποτέ άνθρωπος, ο οποίος, ήταν τέσσερις μέρες πεθαμένος και να παρακαλέσει αυτός για τον εαυτό του τον Λυτρωτή; Αλλά αυτό που δεν μπορούσε να το κάνει ο ίδιος ο νεκρός, το κάνουν τώρα, εκ μέρους του, οι πραγματικές αδελφές του. Όταν ήρθε λοιπόν ο Κύριος, έπεσε στα πόδια Του η αδελφή του Λαζάρου (πρβλ. Ιωάν. 11:32) και όταν ο Ιησούς ρώτησε: «Πού τον θάψατε;» (Ιωάν. 11:34) και εκείνη Του αποκρίθηκε: «Κύριε, ήδη βρωμάει· έχει τέσσερις μέρες που είναι πεθαμένος!» (Ιωάν. 11:39), ο Κύριος τής είπε: «Εάν πιστέψεις, θα δεις την δόξα του Θεού!» (Ιωάν. 11:40). Και μ’ αυτό Του τον λόγο, ήταν σαν να της έλεγε περίπου: «Εσύ, αναπλήρωσε την πίστη που δεν μπορεί, πια, να έχει ο νεκρός αδελφός σου». Τόση, λοιπόν, είχε δύναμη η πίστη των δύο αδελφών του Λαζάρου, ώστε ξανάφερε τον νεκρό αδελφό τους πίσω στην ζωή μέσα από τις πύλες του άδη.
Για σκέψου το, λίγο, κι αλλιώς: Αν άλλοι άνθρωποι που κατέθεσαν την πίστη τους για λογαριασμό άλλων, μπόρεσαν να χαρίσουν την ανάσταση σε νεκρούς, εσύ, που θα πιστέψεις ειλικρινά, για χάρη του δικού σου εαυτού, δεν θα ωφεληθείς πολύ περισσότερο; Αλλά, κι αν ακόμα (υποτίθεται πως) είσαι άπιστος ή ολιγόπιστος, παρ’ όλ’ αυτά, ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος και δέχεται την μετάνοιά σου. Μόνο πες Του κι εσύ μ’ ευγνωμοσύνη:
«Πιστεύω, Κύριε· Βοήθησε την απιστία μου!» (Μάρκ. 9:24).
ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
(315–186)
[Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων:
«Κατηχήσεις»,
«Κατηχήσεις Φωτιζομένων» Β΄ §ε΄ και Ε΄ §θ΄,
σελ. 57–58 και 114 αντίστοιχα,
εκδόσεις «Ετοιμασία»,
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου,
Αθήνα, Καρέα 19911,
Α΄ δημοσίευση: Σάββατο 12 Απριλίου 2014.]"](https://fbcdn-sphotos-b-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xpf1/v/t1.0-9/p296x100/1546401_798228406892765_30749246007410508_n.jpg?oh=03cd8fc6e77e3f838fb9f35b029e5245&oe=55B07390&__gda__=1436080052_a9ace6934e3306ddb128cb834914b083)