Δεν είναι Αγάπη ό,τι πληγώνει την Ψυχή...

Η αγάπη δεν μπορεί να έχει μέσα της φόβο, εξουσία, ταπείνωση του άλλου και σκοτάδι στην ψυχή. Όταν κάτι πληγώνει συνεχώς, όταν στερεί την ειρήνη, όταν κάνει τον άνθρωπο να μικραίνει για να χωρέσει στις ανασφάλειες κάποιου άλλου, τότε δεν είναι αγάπη· είναι δεσμός που χρειάζεται διάκριση, προσευχή και γενναία απομάκρυνση από το ψεύδος...

Η αληθινή αγάπη έχει το ήθος του Χριστού. Δεν κρατά τον άλλον σκλάβο, δεν τον φοβίζει, δεν τον χειρίζεται, δεν τον κάνει να σιωπά από τρόμο. Τον αναπαύει. Τον σκεπάζει με σεβασμό. Τον βοηθά να σταθεί όρθιος, όχι με υπερηφάνεια, αλλά με ειρήνη και καθαρή καρδιά.

Και πράγματι, το πιο τίμιο μέτρο δεν είναι πόσο δυνατά λέμε ότι αγαπάμε, αλλά αν μετά από εμάς ο άλλος μένει πιο ειρηνικός ή πιο πληγωμένος. Γιατί όπου υπάρχει αγάπη από τον Θεό, η ψυχή δεν συντρίβεται. Ανασαίνει.

Ας σταματήσουμε για λίγο να μιλάμε εύκολα για την αγάπη, γιατί δεν είναι κάθε δεσμός ευλογία, ούτε κάθε προσκόλληση αγάπη, ούτε κάθε λόγος τρυφερός κρύβει καθαρή καρδιά.

Η αληθινή αγάπη δεν γεννά φόβο. Γιατί είναι γραμμένο: «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» Α΄ Ιωάννου 4:18. Εκεί όπου ο άνθρωπος φοβάται να μιλήσει, να κλάψει, να πει την αλήθεια του, εκεί δεν βασιλεύει η αγάπη, αλλά μια σκιά που φόρεσε ξένο όνομα.

Δεν είναι αγάπη να σε μικραίνουν για να αισθανθούν εκείνοι μεγάλοι. Δεν είναι αγάπη να σου μαθαίνουν να ντρέπεσαι για την καλοσύνη σου, για την πραότητά σου, για τον ήσυχο τρόπο που κουβαλάς τον πόνο σου. Η αγάπη, λέει ο Απόστολος, «μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, οὐ ζηλοῖ, οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» Α΄ Κορινθίους 13:4-5.

Όποιος αγαπά αληθινά, δεν κάνει τον άλλον φυλακισμένο της ανασφάλειάς του. Δεν τον δένει με ενοχές. Δεν τον κρατά με απειλές. Δεν τον αναγκάζει να σωπαίνει για να υπάρχει ειρήνη. Γιατί ειρήνη που χτίζεται πάνω στον φόβο δεν είναι ειρήνη· είναι σιωπηλή πληγή.

Η αγάπη δεν κραυγάζει για να ακουστεί. Δεν επιβάλλεται για να σταθεί. Δεν χρειάζεται έλεγχο για να μείνει ζωντανή. Όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, υπάρχει και σεβασμός, γιατί ο Κύριος δεν μας κάλεσε να καταπατούμε ψυχές, αλλά να αγαπούμε τον πλησίον «ὡς σεαυτόν» Ματθαίος 22:39.

Και αν κάποιος σε αγαπά, δεν θα σε οδηγήσει μακριά από τον εαυτό σου. Δεν θα σου σβήσει το φως. Δεν θα σε κάνει να αισθάνεσαι μικρός, άχρηστος, ανεπαρκής. Η αγάπη του Θεού αναπαύει, σηκώνει, θεραπεύει. Ο καρπός του Πνεύματος είναι «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» Γαλάτας 5:22-23.

Γι’ αυτό να προσέχεις τι ονομάζεις αγάπη. Μη βαφτίζεις αγάπη την εξουσία. Μη βαφτίζεις αγάπη τον φόβο. Μη βαφτίζεις αγάπη εκείνο που σε αδειάζει, σε πνίγει και σε απομακρύνει από την ειρήνη του Θεού.

Η αγάπη που είναι καθαρή δεν σε συντρίβει. Σε οικοδομεί. Δεν σε φυλακίζει. Σε ελευθερώνει. Δεν σε κάνει να σέρνεις την ψυχή σου. Σε βοηθά να σταθείς όρθιος, με ταπείνωση, με φως, με αλήθεια.

Γιατί «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» Α΄ Ιωάννου 4:8. Και όπου υπάρχει αληθινά ο Θεός, ο άνθρωπος δεν γίνεται σκλάβος. Γίνεται πιο ήρεμος. Πιο καθαρός. Πιο άνθρωπος.

Και ίσως, στο τέλος κάθε ημέρας, η πιο τίμια ερώτηση να μην είναι πόσους είπαμε ότι αγαπήσαμε.

Αλλά πόσοι άνθρωποι, περνώντας από κοντά μας, βρήκαν λίγη ειρήνη αντί για βαθύτερη πληγή.

Γιατί η αγάπη που έρχεται από τον Θεό δεν αφήνει πίσω της ερείπια.

Αφήνει ανάπαυση...

Μην ονομάζεις αγάπη αυτό που σου κλέβει την ειρήνη...