Δεν είναι εύκολο να ζεις με έναν άλλο άνθρωπο. Δύο διαφορετικοί χαρακτήρες, δύο διαφορετικές διαδρομές, δύο κόσμοι που καλούνται να γίνουν ένας. Θα υπάρξουν διαφωνίες, παρεξηγήσεις, κουρασμένες μέρες, λόγια που θα ειπωθούν πάνω στον θυμό και σιωπές που θα πονέσουν.
Κάποτε, όμως, οι άνθρωποι ήξεραν να κάνουν ένα βήμα πίσω. Δεν το θεωρούσαν ήττα.
Το έλεγαν αγάπη. Έβαζαν το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Συγχωρούσαν πιο εύκολα, άκουγαν περισσότερο και δεν εγκατέλειπαν μια σχέση με την πρώτη δυσκολία.
Σήμερα μοιάζει να χάσαμε αυτή την τέχνη. Μάθαμε να υπερασπιζόμαστε το δίκιο μας, αλλά ξεχάσαμε να προστατεύουμε τον άνθρωπό μας. Δεν θέλουμε να κάνουμε υποχωρήσεις, γιατί φοβόμαστε μήπως χάσουμε τον εαυτό μας.
Κι όμως, πολλές φορές, στην προσπάθεια να μην χάσουμε τον εγωισμό μας, χάνουμε εκείνον που αγαπάμε.
Και τότε έρχεται η μοναξιά. Στην αρχή μοιάζει με ελευθερία. Μετά γίνεται συνήθεια. Και κάποια στιγμή γίνεται βάρος. Ένα σπίτι που δεν ακούει γέλια. Ένα τραπέζι στρωμένο για έναν. Μια «καληνύχτα» που δεν λέγεται ποτέ. Ένα πρόβλημα που το κουβαλάς μόνος, μια χαρά που δεν έχεις με ποιον να τη μοιραστείς.
Όσο μεγαλώνουμε, καταλαβαίνουμε πως η ευτυχία δεν ήταν να βρούμε τον τέλειο άνθρωπο. Ήταν να κρατήσουμε εκείνον που στάθηκε δίπλα μας, παρά τις ατέλειές μας και τις δικές του.
Οι σχέσεις δεν χάνονται επειδή τελείωσε η αγάπη. Πολύ συχνά χάνονται επειδή τελείωσε η υπομονή, η συγχώρεση, η διάθεση να πεις ένα «έκανα λάθος», ένα «συγγνώμη», ένα «ας το αφήσουμε πίσω».
Στο τέλος της ζωής, κανείς δεν θα θυμάται ποιος είχε δίκιο στις μικρές καθημερινές μάχες. Θα θυμάται μόνο ποιος έμεινε δίπλα του όταν όλα δυσκόλεψαν.
Γιατί η πραγματική αγάπη δεν είναι να μην διαφωνείτε ποτέ. Είναι να μη σταματάτε ποτέ να διαλέγετε ο ένας τον άλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.