Η Βασιλεία του Θεού και το Καθ’ Ομοίωσιν.

«Ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην Αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.» (Ματθ. στ΄ 33)

Ο άνθρωπος από τη φύση του επιθυμεί να δει δικαιοσύνη στον κόσμο. Βλέπει την αδικία, τη φτώχεια, τη σύγχυση και συχνά αναφωνεί μέσα του: «Κύριε, δεν βλέπεις τι γίνεται στη γη; Έλα να βάλεις τάξη και να αποκαταστήσεις τη δικαιοσύνη». Όμως ο Χριστός στρέφει τον νου μας πολύ πιο ψηλά από τις γήινες διεκδικήσεις. Η δικαιοσύνη για την οποία ομιλεί το Ευαγγέλιο δεν περιορίζεται στην ανθρώπινη έννοια της ισότητας ή της δίκαιης κατανομής των αγαθών. Είναι κάτι ασύγκριτα βαθύτερο. Είναι η καθολική αρετή, η αγιότητα του Θεού.

Ο Θεός είναι το απόλυτο πρότυπο της αγιότητας και της τελειότητας. Γι’ αυτό και ο Κύριος μας καλεί λέγοντας: «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν» (Ματθ. ε΄ 48). Δεν μας προσκαλεί απλώς να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι σύμφωνα με ανθρώπινα μέτρα, αλλά να πορευθούμε προς τη θεία ομοίωση, προς την κοινωνία με τον ίδιο τον Θεό.

Πλαστήκαμε όλοι κατ’ εικόνα Θεού. Αυτό το έχουμε ως δωρεά από τη στιγμή της δημιουργίας μας. Το καθ’ ομοίωσιν όμως δεν επιβάλλεται ούτε χαρίζεται χωρίς τη συγκατάθεση του ανθρώπου. Είναι η μεγάλη κλήση της ελευθερίας μας. Είναι η απάντηση της ψυχής στην πρόσκληση του Θεού. Είναι ο δρόμος της μετανοίας, της υπακοής, της προσευχής, της αγάπης και του αγιασμού.

Η αγιότητα δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα ούτε προϊόν ηθικής αυτοβελτιώσεως. Είναι δωρεά της θείας χάριτος. Έρχεται από τον Θεό προς τον άνθρωπο και πάλι γίνεται η οδός που επιστρέφει τον άνθρωπο στον Θεό. Η αγιότητα είναι η γέφυρα μεταξύ γης και ουρανού.

Γι’ αυτό η Αγία Γραφή μας παρουσιάζει την κλίμακα του Ιακώβ. Στην κορυφή βρίσκεται ο Θεός και κάτω στέκεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να ανέβει στον ουρανό. Πρέπει πρώτα να στηθεί η κλίμακα από τον ουρανό προς τη γη. Πρέπει να κατέλθει η χάρις του Θεού. Και τότε ο άνθρωπος, αν το θελήσει, αν αγωνιστεί, αν μετανοήσει, αρχίζει βήμα προς βήμα την ανάβασή του προς τον Θεό.

Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος προτρέπει με τόση σοβαρότητα: «Διώκετε τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον» (Εβρ. ιβ΄ 14). Χωρίς αγιασμό κανείς δεν θα δει τον Θεό. Δεν θα Τον γνωρίσει ως Πατέρα, δεν θα γευθεί την παρουσία Του, δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία Του. Ο προορισμός του ανθρώπου δεν είναι απλώς να επιβιώσει μέσα στον κόσμο, αλλά να γίνει κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής.

Και τότε τα επίγεια αποκτούν τη σωστή τους θέση. Ο Χριστός δεν απορρίπτει τις ανάγκες του σώματος ούτε περιφρονεί τα υλικά αγαθά. Γνωρίζει ότι ο άνθρωπος χρειάζεται τροφή, στέγη και όσα είναι απαραίτητα για τη ζωή του. Όμως αποκαθιστά την αληθινή τάξη των αξιών. Πρώτα είναι τα ουράνια και μετά τα επίγεια.

«Καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Δεν είπε ότι τα γήινα είναι ο σκοπός της υπάρξεώς μας ούτε ότι αποτελούν το κυρίως ζητούμενο της ζωής. Είπε ότι θα προστεθούν. Θα έρθουν ως προσθήκη, ως δωρεά της θείας προνοίας σε εκείνον που έθεσε ως πρώτο σκοπό τη Βασιλεία του Θεού και την αγιότητά Του.

Με την Ενανθρώπησή Του και τη διδασκαλία Του ο Χριστός μας έβγαλε από το σκοτάδι και τη σύγχυση των αξιών. Μας δίδαξε τι είναι πραγματικά μεγάλο και τι μικρό, τι είναι πρώτο και τι δεύτερο, τι είναι αιώνιο και τι πρόσκαιρο. Μας παρέδωσε δύο αλάνθαστα κριτήρια για να κρίνουμε τα πάντα: τη Βασιλεία του Θεού και την αγιότητά Του.

Με αυτά τα δύο μέτρα πρέπει να εξετάζουμε κάθε λογισμό, κάθε επιθυμία, κάθε έργο, κάθε απόφαση και κάθε μέριμνα της ζωής μας. Διότι όταν ο άνθρωπος ανατρέπει αυτή τη θεία τάξη και βάζει τα γήινα πάνω από τα ουράνια, κινδυνεύει να χάσει τον προορισμό του και να αστοχήσει βαριά και αμετάκλητα από τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε.

Γι’ αυτό ας χαράξουμε βαθιά μέσα στην καρδιά μας τα αθάνατα λόγια του Κυρίου:

«Ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην Αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

Όποιος βρει τη Βασιλεία του Θεού, βρήκε το παν. Και όποιος αποκτήσει την αγιότητα, βρήκε τον ίδιο τον Θεό.

Πρώτα η Βασιλεία Του. Τότε όλα βρίσκουν τη θέση τους.