Η Αγάπη που Δεν Τελειώνει.

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ.» (Α΄ Ιωάν. δ΄ 16)

Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να ζει μόνος, ούτε για να περιφέρεται στον κόσμο κλεισμένος στο μικρό βασίλειο του εαυτού του. Πλάστηκε για κοινωνία αγάπης. Πλάστηκε να αγαπά και να αγαπιέται, γιατί η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που έρχεται και παρέρχεται, αλλά η ίδια η ζωή του Θεού που καλείται να γίνει ζωή και του ανθρώπου.

Ο εγωισμός, η αδιαφορία, η κακία και η ζήλια σκοτίζουν τον νου και ψυχραίνουν την καρδιά. Κάνουν τον άνθρωπο ξένο προς τον αδελφό του και τελικά ξένο προς τον Θεό. Γι' αυτό και ο Κύριος έθεσε ως μέγιστη εντολή: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου… καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.» (Ματθ. κβ΄ 37-39).

Η οδός του Χριστού είναι οδός θυσιαστικής αγάπης. «Ἐν τούτῳ ἐγνώκαμεν τὴν ἀγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἔθηκε· καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν τὰς ψυχὰς θεῖναι.» (Α΄ Ιωάν. γ΄ 16). Δεν υπάρχουμε για να υπηρετηθούμε, αλλά για να διακονήσουμε. Δεν υπάρχουμε για να συσσωρεύουμε μόνο υλικά αγαθά, αλλά για να γινόμαστε παρηγοριά στον πονεμένο, ελπίδα στον απελπισμένο και φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι καρδιά ελεήμων είναι εκείνη που καίγεται για όλη την κτίση, για τους ανθρώπους, για τα ζώα και ακόμη και για τους εχθρούς. Αυτή είναι η καρδιά που μοιάζει στον Χριστό. Η αγάπη Του δεν κάνει διακρίσεις, αλλά απλώνεται επάνω σε όλους όπως ο ήλιος φωτίζει δικαίους και αδίκους.

Κάθε άνθρωπος που συναντούμε είναι εικόνα του Θεού και ανεκτίμητος στα μάτια Του. Γι' αυτό ας μη στρέφουμε αλλού το βλέμμα όταν κάποιος υποφέρει. Ένας λόγος παρηγοριάς, μία προσευχή, μία πράξη ελέους, ένα χέρι βοηθείας, μπορεί να γίνει η αρχή της αναστάσεως μιας πληγωμένης ψυχής.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι τίποτε δεν μας κάνει τόσο όμοιους με τον Θεό όσο η ευεργεσία και η αγάπη προς τον πλησίον. Εκεί κρίνεται η πνευματική μας ζωή και εκεί φανερώνεται αν πράγματι κατοικεί μέσα μας ο Χριστός.

Ας παρακαλούμε λοιπόν τον Κύριο να μας χαρίσει καρδιά πλατιά, ταπεινή και φιλόστοργη, ώστε να γινόμαστε αιτία ειρήνης, χαράς και ελπίδας όπου κι αν βρισκόμαστε. Διότι, όταν θα τελειώσει η επίγεια πορεία μας, δεν θα μείνουν τα πλούτη, οι τιμές και οι δόξες του κόσμου, αλλά η αγάπη που προσφέραμε.

«Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 13)

Καλή και ευλογημένη πορεία εν Χριστώ, με καρδιά γεμάτη από την αγάπη του Θεού, που δεν εκπίπτει ποτέ.