Στον κυκλαδίτικο νησιώτικο χορό είναι στημένη και η Σίφνος, με το απαλόγραμμο τοπίο της και το ιερό προσκύνημα της Παναγίας της Χρυσοπηγής. Το προσκύνημα αυτό είναι χτισμένο πάνω σ'ενα ανεμόδαρτο κάβο - διακόσια τόσα χρόνια πριν από της Τήνου - και δεμένο με θρύλους και παραδόσεις. Μέσα στην εκκλησία της Παναγίας είναι φυλαγμένο το θαυματουργό εικόνισμά της που βρέθηκε, καθώς λέει η παράδοση, μεσοπέλαγα πάνω στα κύματα.
Εκεί, στα δύο ανατολικά κελλιά της Χρυσοπηγής, έζησε απέριττα μεγάλο μέρος της ζωής του ο ποιητής Αριστομένης Προβελέγγιος, και πάνω εκεί έγραψε τους περισσότερους και καλύτερους στίχους του.
Πολλά θαύματα συντελέσθηκαν είτε σε άτομα είτε σ'ολόκληρο το νησί.
Χρόνια ολόκληρα μαστιζόταν η Σίφνος από την πληγή της ακρίδας. Πίτουρα
δηλητηριασμένα, πετρέλαια φλογοβόλα, συνεργεία για την εξόντωσή της, όλα
αποδεικνύονταν ανίσχυρα. Η απελπισία είχε κορυφωθεί, αλλά η Παναγία
είχε το σχέδιό της.
Το 1929 μία αγαθή και απλοϊκή Σιφνιά , η Μαρία του Βασάλου, είδε στον ύπνο της το παρακάτω όνειρο, που το περιγράφουμε όπως ακριβώς το διηγήθηκε η ίδια:
"Είντα να σου πω παιδάκι μου! Μια βραδιά ησπέρωνα την κάλτσα μου σε μια γειτόνισσά μου. Εκείδα ήρθε η κουβέντα για την ακρίδα που ηρήματσε τότε τον κόσμο.Και λέγανε όλοι:
¨Είντα θα γίνομαι μ'αυτό το κακό;¨ (Γιατί, παιδάκι μου, πληρώναμε τοτεδάς ανθρώπους και κάνανε μεροκάματα για να τις ξεβιώσουν, Μα τίποτα δεν ηγινότανε). Τότε εγώ τους λέω: ¨Μ'αυτά που πολεμάμε, δεν θα κάνομε τίποτα¨. Γιατί - μεγάλη η Χάρη της - δεν ήταν πολλές ημέρες που είδα στον ύπνο μου την Παναγία τη Χρυσοπηγή. Ήρθε κοντά μου, μ' έπιασε απ'την μάνικα, με σκούντησε και μου είπε (άμα το θυμηθώ, γιέ μου, ανατριχιώ σύγκρομη): ¨Άκουσε, θα σου πω ένα λόγο και να πας να τους το πεις. Οι ακρίδες, έτσι που πολεμούνε, δεν θα φύουνε ποτθές, αν δεν βγάλουνε εμένα στη μέση και δεν με γυρίσουνε σ' όλο το νησί. Και να κάνουνε και λειτουργιά και αγιασμό. Και θα σηκωθούνε ύστερα νέφελο¨. Και σήκωσε τα χέρια της έτσι δα ψηλά… Επάνω από τους νώμους της… Κι έλαμψε γιε μου, το σπίτι και τα πάντα γύρω μου".
Το όνειρο της καλής νησιώτισσας το υιοθέτησε το ιερατείο, και σε λίγες ημέρες έγινε πάνδημη λιτανεία. Έγινε περιφορά της εικόνας της Χρυσοπηγής σ' όλα τα χωριά με περισσή ευλάβεια και κατάνυξη.
Την άλλη μέρα δεν υπήρχε ίχνος ακρίδας στο νησί.
Είχαν πνιγεί όλες στη θάλασσα. Οι ανατολικοί γιαλοί είχαν γεμίσει από ακρίδα πνιγμένη, που την ξέβρασαν τα κύματα. Δεν έμεινε ούτε γόνος.
Το 1929 μία αγαθή και απλοϊκή Σιφνιά , η Μαρία του Βασάλου, είδε στον ύπνο της το παρακάτω όνειρο, που το περιγράφουμε όπως ακριβώς το διηγήθηκε η ίδια:
"Είντα να σου πω παιδάκι μου! Μια βραδιά ησπέρωνα την κάλτσα μου σε μια γειτόνισσά μου. Εκείδα ήρθε η κουβέντα για την ακρίδα που ηρήματσε τότε τον κόσμο.Και λέγανε όλοι:
¨Είντα θα γίνομαι μ'αυτό το κακό;¨ (Γιατί, παιδάκι μου, πληρώναμε τοτεδάς ανθρώπους και κάνανε μεροκάματα για να τις ξεβιώσουν, Μα τίποτα δεν ηγινότανε). Τότε εγώ τους λέω: ¨Μ'αυτά που πολεμάμε, δεν θα κάνομε τίποτα¨. Γιατί - μεγάλη η Χάρη της - δεν ήταν πολλές ημέρες που είδα στον ύπνο μου την Παναγία τη Χρυσοπηγή. Ήρθε κοντά μου, μ' έπιασε απ'την μάνικα, με σκούντησε και μου είπε (άμα το θυμηθώ, γιέ μου, ανατριχιώ σύγκρομη): ¨Άκουσε, θα σου πω ένα λόγο και να πας να τους το πεις. Οι ακρίδες, έτσι που πολεμούνε, δεν θα φύουνε ποτθές, αν δεν βγάλουνε εμένα στη μέση και δεν με γυρίσουνε σ' όλο το νησί. Και να κάνουνε και λειτουργιά και αγιασμό. Και θα σηκωθούνε ύστερα νέφελο¨. Και σήκωσε τα χέρια της έτσι δα ψηλά… Επάνω από τους νώμους της… Κι έλαμψε γιε μου, το σπίτι και τα πάντα γύρω μου".
Το όνειρο της καλής νησιώτισσας το υιοθέτησε το ιερατείο, και σε λίγες ημέρες έγινε πάνδημη λιτανεία. Έγινε περιφορά της εικόνας της Χρυσοπηγής σ' όλα τα χωριά με περισσή ευλάβεια και κατάνυξη.
Την άλλη μέρα δεν υπήρχε ίχνος ακρίδας στο νησί.
Είχαν πνιγεί όλες στη θάλασσα. Οι ανατολικοί γιαλοί είχαν γεμίσει από ακρίδα πνιγμένη, που την ξέβρασαν τα κύματα. Δεν έμεινε ούτε γόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.