Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014

Το να απελπίζεται κανείς είναι χειρότερο από το να αμαρτάνει.

Πνευματικές συμβουλές...


Δεν είναι τόσο φοβερό το να πέσει κανείς όσο το να παραμένει στην πτώση.
Ούτε είναι συμφορά το να τραυματιστεί, όσο το να είναι τραυματισμένος και να μην θέλει να θεραπευτεί.

Δεν καταστρέφει τόσο η αμαρτία, όσο η απελπισία που την ακολουθεί. Διότι εκείνος που έσφαλε αν είναι νηφάλιος και προσεκτικός, μετανοεί γρήγορα και διορθώνει το κακό που έγινε. Εκείνος όμως που απογοητεύτηκε και δεν μετανοεί, γι αυτόν και μόνο τον λόγο αποκλείει την διόρθωση του. Έτσι γκρεμίζεται στην άβυσσο της κακίας του. Γι αυτό δεν πρέπει να απελπιζόμαστε αλλά να αναθέτουμε όλες μας τις φροντίδες στον Θεό και Εκείνος θα προνοεί.
Τη συμπεριφορά που θέλεις για τον εαυτό σου, να δείχνεις κι εσύ στους άλλους. Σκόρπιζε γύρω σου την καλοσύνη που θέλεις να σου δείχνουν οι γύρω σου. Στην χαρά σου πρόσθεσε την χαρά τους. Στην λύπη σου την λύπη τους. Ελάφρυνε τον πόνο τους με την συμπάθειά σου.
Στην αρρώστια τους ή στην μοναξιά τους χάρισε αδελφικά την συντροφιά σου.

Έτσι όταν αυτό που θέλεις για τον εαυτό σου το κάνεις μέτρο δικής σου προσφοράς στους γύρω σου, θα αισθάνονται την ζεστασιά της αγάπης σου και θα ανακουφίζονται. Μα την μεγαλύτερη αμοιβή μιας τέτοιας συμπεριφοράς θα την νιώσουμε όταν ελευθερωμένη η ψυχή μας από το καβούκι του ατομισμού, θα πλημμυρίζει από χαρά και ευφροσύνη. Η καρδιά μας θα αισθάνεται αγαλλίαση, που χαρίζει η προσπάθεια και ο αγώνας μας να μοιάσουμε στον Θεό Πατέρα, που είναι γεμάτος αγάπη και ευσπλαχνία για όλους τους ανθρώπους. Για να συγχωρέσεις θέλει δύναμη… για να αγαπάς θέλει καρδιά…
Φωτογραφία: Πνευματικές συμβουλές...

Το να απελπίζεται κανείς είναι χειρότερο από το να αμαρτάνει.

Δεν είναι τόσο φοβερό το να πέσει κανείς όσο το να παραμένει στην πτώση. 
Ούτε είναι συμφορά το να τραυματιστεί, όσο το να είναι τραυματισμένος και να μην θέλει να θεραπευτεί.

Δεν καταστρέφει τόσο η αμαρτία, όσο η απελπισία που την ακολουθεί. Διότι εκείνος που έσφαλε αν είναι νηφάλιος και προσεκτικός, μετανοεί γρήγορα και διορθώνει το κακό που έγινε. Εκείνος όμως που απογοητεύτηκε και δεν μετανοεί, γι αυτόν και μόνο τον λόγο αποκλείει την διόρθωση του. Έτσι γκρεμίζεται στην άβυσσο της κακίας του. Γι αυτό δεν πρέπει να απελπιζόμαστε αλλά να αναθέτουμε όλες μας τις φροντίδες στον Θεό και Εκείνος θα προνοεί.
Τη συμπεριφορά που θέλεις για τον εαυτό σου, να δείχνεις κι εσύ στους άλλους. Σκόρπιζε γύρω σου την καλοσύνη που θέλεις να σου δείχνουν οι γύρω σου. Στην χαρά σου πρόσθεσε την χαρά τους. Στην λύπη σου την λύπη τους. Ελάφρυνε τον πόνο τους με την συμπάθειά σου. 
Στην αρρώστια τους ή στην μοναξιά τους χάρισε αδελφικά την συντροφιά σου.

Έτσι όταν αυτό που θέλεις για τον εαυτό σου το κάνεις μέτρο δικής σου προσφοράς στους γύρω σου, θα αισθάνονται την ζεστασιά της αγάπης σου και θα ανακουφίζονται. Μα την μεγαλύτερη αμοιβή μιας τέτοιας συμπεριφοράς θα την νιώσουμε όταν ελευθερωμένη η ψυχή μας από το καβούκι του ατομισμού, θα πλημμυρίζει από χαρά και ευφροσύνη. Η καρδιά μας θα αισθάνεται αγαλλίαση, που χαρίζει η προσπάθεια και ο αγώνας μας να μοιάσουμε στον Θεό Πατέρα, που είναι γεμάτος αγάπη και ευσπλαχνία για όλους τους ανθρώπους. Για να συγχωρέσεις θέλει δύναμη… για να αγαπάς θέλει καρδιά…

Τι σημαίνουν τα επίθετα των Αγίων: Δίκαιος, Όσιος, Μάρτυρας, Απολογητής, Ομολογητής, Οσιομάρτυρας, Ιερομάρτυρας κτλ.



Στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους (Μωσαϊκός Νόμος) επικρατούσε η άποψη ότι Άγιος είναι μόνο Ένας, ο Θεός.

Στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ο Απόστολος Παύλος αποκαλεί Αγίους όλους τους βαπτισμένους Χριστιανούς, που ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, που αγωνίζονται για την σωτηρία της ψυχής τους και που επιδιώκουν να κατακτήσουν την Βασιλεία του Θεού (Ρωμ. α',7 - Α' Κορ. α',1-2 - Εβρ. ς',10).

Στον 4ο αιώνα ο τίτλος "Άγιος" αρχίζει να αποδίδεται μόνο σε λίγους εκλεκτούς "φίλους του Θεού", που ξεχωρίζουν για το μαρτύριό τους, για την ζωή τους και για τα θαύματά τους. Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας όμως τονίζει: "Άγιος είναι εκείνος που είναι καθαρός από κακία και αμαρτήματα".

Οι ομάδες (χοροί) των Αγίων έχουν ως εξής:

- Δίκαιοι. Ονομάζονται όλοι οι άγιοι άνθρωποι που έζησαν προ Χριστού έχοντας πίστη στον Έναν και Μοναδικό Θεό και ήλπιζαν στον ερχομό του Μεσσία - Χριστού.

-Προφήτες. Όνομάζονται οι Δίκαιοι που προφήτευσαν για το πρόσωπο του Χριστού και για την Σωτηρία του ανθρώπου.

- Απόστολοι και Αποστολικοί Πατέρες. Τον τίτλο αυτό πήραν οι μαθητές του Κυρίου και οι μαθητές αυτών.

- Μάρτυρες. Ονομάζονται όλοι όσοι μαρτύρησαν για την πίστη τους, βασανίσθηκαν και θανατώθηκαν ιδιαίτερα κατά τους πρώτους μεγάλους διωγμούς. Οι Μάρτυρες είναι χιλιάδες: Γυναίκες, άντρες, νέοι, γέροι και παιδιά, και φυσικά δεν είναι όλοι γνωστοί.

- Μεγαλομάρτυρες. Όσοι από τους Μάρτυρες υπέστησαν μεγάλα βασανιστήρια και θανατώθηκαν με φρικτό - βάρβαρο τρόπο, έχουν πάρει από την Εκκλησία αυτόν τον τίτλο, ακόμα ονομάζονται και οι Μάρτυρες των οποίων η μαρτυρία τους επηρέασε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι έγιναν χριστιανοί.

- Ιερομάρτυρες. Ονομάζονται όσοι από τους Μάρτυρες ήταν Ιερομένοι.

- Οσιομάρτυρες. Οι μοναχοί, οι ασκητές και οι ερημίτες έλαβαν αυτόν τον τίτλο, είχαν οσιακό βίο και μαρτυρικό τέλος.

- Νεομάρτυρες. Έτσι ονομάζονται οι Άγιοι που μαρτύρησαν επί Τουρκοκρατίας, μετά το 1453 (Άλωση της Κων/πολης).

- Ομολογητές. Ονομάζονται οι Άγιοι που διώχθηκαν και βασανίσθηκαν, που ομολόγησαν την πίστη τους, αλλά που τελικά δεν θανατώθηκαν.

- Όσιοι. Οι Άγιοι (ερημίτες, αναχωρητές, ασκητές...) που εγκατέλειψαν τον κόσμο και αφιερώθηκαν εξ΄ ολοκλήρου στον Θεό. Τον λάτρεψαν σε ερήμους και σε κακοτοπιές με πίστη και εγκαρτέρηση για όλη τους την ζωή και τελικά "κοιμήθηκαν εν ειρήνη", ονομάσθηκαν Όσιοι.

- Οσιοπαρθενομάρτυρες. Έτσι ονομάζονται οι παρθένες γυναίκες μοναχές, που θανατώθηκαν με μαρτυρικό τρόπο.

- Ισαπόστολοι. Όλοι όσοι έκαναν αποστολικό έργο ισάξιο των Αποστόλων ονομάσθηκαν έτσι.

- Πατέρες της Εκκλησίας. Οι μοναχοί, οι κληρικοί και ιδιαίτερα οι Επίσκοποι που διακρίθηκαν για το συγγραφικό, αντιαιρετικό και ποιμαντικό έργο τους.

- Απολογητές. Όλοι όσοι υπερασπίστηκαν τον Χριστιανισμό απέναντι σε φιλοσόφους, ηγεμόνες, βασιλείς και αυτοκράτορες, θεωρητικά ή γραπτά, με επιστολές ή με τον λόγο τους.

- Θεολόγοι. Φυσικά τρεις μόνο κατέχουν αυτόν τον τίτλο. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος ο Ευαγγελιστής, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος επίσκοπος Ναζιανζού, και ο Συμεών ο νέος, ο Θεολόγος. Αυτοί όχι μόνο Θεολόγησαν με τα γραπτά τους, αλλά και με το παράδειγμα της ζωής τους.
Φωτογραφία: Τι σημαίνουν τα επίθετα των Αγίων: Δίκαιος, Όσιος, Μάρτυρας, Απολογητής, Ομολογητής, Οσιομάρτυρας, Ιερομάρτυρας κτλ.

Στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους (Μωσαϊκός Νόμος) επικρατούσε η άποψη ότι Άγιος είναι μόνο Ένας, ο Θεός.

Στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ο Απόστολος Παύλος αποκαλεί Αγίους όλους τους βαπτισμένους Χριστιανούς, που ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, που αγωνίζονται για την σωτηρία της ψυχής τους και που επιδιώκουν να κατακτήσουν την Βασιλεία του Θεού (Ρωμ. α',7 - Α' Κορ. α',1-2 - Εβρ. ς',10).

Στον 4ο αιώνα ο τίτλος "Άγιος" αρχίζει να αποδίδεται μόνο σε λίγους εκλεκτούς "φίλους του Θεού", που ξεχωρίζουν για το μαρτύριό τους, για την ζωή τους και για τα θαύματά τους. Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας όμως τονίζει: "Άγιος είναι εκείνος που είναι καθαρός από κακία και αμαρτήματα".

Οι ομάδες (χοροί) των Αγίων έχουν ως εξής:

- Δίκαιοι. Ονομάζονται όλοι οι άγιοι άνθρωποι που έζησαν προ Χριστού έχοντας πίστη στον Έναν και Μοναδικό Θεό και ήλπιζαν στον ερχομό του Μεσσία - Χριστού.

-Προφήτες. Όνομάζονται οι Δίκαιοι που προφήτευσαν για το πρόσωπο του Χριστού και για την Σωτηρία του ανθρώπου.

- Απόστολοι και Αποστολικοί Πατέρες. Τον τίτλο αυτό πήραν οι μαθητές του Κυρίου και οι μαθητές αυτών.

- Μάρτυρες. Ονομάζονται όλοι όσοι μαρτύρησαν για την πίστη τους, βασανίσθηκαν και θανατώθηκαν ιδιαίτερα κατά τους πρώτους μεγάλους διωγμούς. Οι Μάρτυρες είναι χιλιάδες: Γυναίκες, άντρες, νέοι, γέροι και παιδιά, και φυσικά δεν είναι όλοι γνωστοί.

- Μεγαλομάρτυρες. Όσοι από τους Μάρτυρες υπέστησαν μεγάλα βασανιστήρια και θανατώθηκαν με φρικτό - βάρβαρο τρόπο, έχουν πάρει από την Εκκλησία αυτόν τον τίτλο, ακόμα ονομάζονται και οι Μάρτυρες των οποίων η μαρτυρία τους επηρέασε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι έγιναν χριστιανοί.

- Ιερομάρτυρες. Ονομάζονται όσοι από τους Μάρτυρες ήταν Ιερομένοι.

- Οσιομάρτυρες. Οι μοναχοί, οι ασκητές και οι ερημίτες έλαβαν αυτόν τον τίτλο, είχαν οσιακό βίο και μαρτυρικό τέλος.

- Νεομάρτυρες. Έτσι ονομάζονται οι Άγιοι που μαρτύρησαν επί Τουρκοκρατίας, μετά το 1453 (Άλωση της Κων/πολης).

- Ομολογητές. Ονομάζονται οι Άγιοι που διώχθηκαν και βασανίσθηκαν, που ομολόγησαν την πίστη τους, αλλά που τελικά δεν θανατώθηκαν.

- Όσιοι. Οι Άγιοι (ερημίτες, αναχωρητές, ασκητές...) που εγκατέλειψαν τον κόσμο και αφιερώθηκαν εξ΄ ολοκλήρου στον Θεό. Τον λάτρεψαν σε ερήμους και σε κακοτοπιές με πίστη και εγκαρτέρηση για όλη τους την ζωή και τελικά "κοιμήθηκαν εν ειρήνη", ονομάσθηκαν Όσιοι.

- Οσιοπαρθενομάρτυρες. Έτσι ονομάζονται οι παρθένες γυναίκες μοναχές, που θανατώθηκαν με μαρτυρικό τρόπο.

- Ισαπόστολοι. Όλοι όσοι έκαναν αποστολικό έργο ισάξιο των Αποστόλων ονομάσθηκαν έτσι.

- Πατέρες της Εκκλησίας. Οι μοναχοί, οι κληρικοί και ιδιαίτερα οι Επίσκοποι που διακρίθηκαν για το συγγραφικό, αντιαιρετικό και ποιμαντικό έργο τους.

- Απολογητές. Όλοι όσοι υπερασπίστηκαν τον Χριστιανισμό απέναντι σε φιλοσόφους, ηγεμόνες, βασιλείς και αυτοκράτορες, θεωρητικά ή γραπτά, με επιστολές ή με τον λόγο τους.

- Θεολόγοι. Φυσικά τρεις μόνο κατέχουν αυτόν τον τίτλο. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος ο Ευαγγελιστής, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος επίσκοπος Ναζιανζού, και ο Συμεών ο νέος, ο Θεολόγος. Αυτοί όχι μόνο Θεολόγησαν με τα γραπτά τους, αλλά και με το παράδειγμα της ζωής τους.

Υπάρχει διαρκείς πόλεμος μεταξύ καλού και κακού.



Ένας άνθρωπος της ύλης δεν μπορεί να καταλάβει έναν πνευματικό άνθρωπο. Ότι λέει ένας πνευματικός άνθρωπος αποτελεί για τον άνθρωπο της ύλης μια φαντασία, διότι η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου. Ωστόσο, όταν συζητά κανείς με έναν άνθρωπο της ύλης μπορεί ίσως να τον κάνει να συμπεράνει ότι υπάρχει τελικά κάτι που κινεί τον κόσμο, και ότι υπάρχει αρμονία στο σύμπαν και δυσαρμονία στη γη.

Επομένως, οι υιοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Διότι ο ίδιος ο Κύριος είπε, «Πυρ ήλθον βαλειν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθει!» (Λουκ. 12,49). Αυτό το πυρ είναι η θεία αγάπη.

Εμείς οι χριστιανοί έχουμε κληθεί να σκορπίσουμε στη γη την ατμόσφαιρα του ουρανού, την αιωνιότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την αλήθεια και την ηρεμία. Αλλά είναι πολύ δύσκολο, αφού εκ νεότητός μας έχουμε μάθει την οργή και την ανυπακοή¨ έχουμε εθιστεί στο να ανταποδίδουμε τα ραπίσματα και να προσεγγίζουμε τον καθένα με δυσπιστία και επιφυλακτικότητα. Έχουμε επιτρέψει να μπει στην καρδιά μας πολύ κακό και πρέπει τώρα να απαλλαγούμε από δαύτο.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι όλο το κακό προέρχεται πρωτίστως από μας και δευτερευόντως από τον διάβολο. Αν επαγρυπνούμε, τηρώντας κραταιό στην πίστη τον νου και την καρδιά μας, δεν έχει σε μας πρόσβαση ο διάβολος.

Ο διάβολος ενεργεί μονάχα πάνω στους δικούς μας κακούς λογισμούς και επιθυμίες. Όταν οργιζόμαστε ή φθονούμε, ή όταν συντηρούμε μέσα μας για μεγάλο χρονικό διάστημα βίαια συναισθήματα απέναντι σε κάποιον, ανοίγουμε από μόνοι μας το παράθυρο της καρδιάς μας στους δαίμονες.

Εκείνοι κατόπιν τρέφουν τις αμαρτίες μας και τις καλλιεργούν, κι εμείς δεν μπορούμε να τους ξεφορτωθούμε εύκολα. Ενίοτε βαλτώνουμε σε μια συγκεκριμένη αμαρτία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, που καθίσταται αυτή δεύτερη φύση μας. Σ’ αυτή την περίπτωση, μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει, τόσο από τον ίδιο μας τον εαυτό όσο και από τα νύχια των δαιμόνων.

Η μετάβαση από αυτή τη ζωή στην αιωνιότητα είναι πολύ δύσκολη. Πριν από αυτό μας το πέρασμα, μπορούμε να προσευχηθούμε, αλλά μετά από αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τον εαυτό μας – μόνο τα αγαπημένα μας πρόσωπα μπορούν να μας βοηθήσουν με τις προσευχές τους. Στην κατάσταση που θα μας βρει ο Κύριος την ώρα του θανάτου μας, έτσι και θα μας κρίνει.

Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να προσευχόμαστε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή¨ αυτό είναι το πιο σημαντικό που χρειάζονται από μας. Ο Κύριος εισακούει τις προσευχές μας, όταν προσευχόμαστε εκ καρδίας, τότε κι Εκείνος θα είναι μαζί μας εκεί. Θα ακούει τις προσευχές μας ακόμα κι αν είμαστε πολύ αμαρτωλοί, αλλά συνάμα θα περιμένει από μας να μετανοήσουμε όσο ακόμα είναι καιρός.

Εμφανίστηκε σε όραμα κάποτε η Υπεραγία Θεοτόκος μπροστά σε κάποιον από τους Αγίους Πατέρες, ο οποίος ποθούσε να πληροφορηθεί πόσο γρήγορη είναι η κίνηση του πνεύματος. Του είπε: «Όταν ζητάμε μεσολάβηση, λαμβάνουμε συχνά βοήθεια άμεσα, ειδικά όταν βρισκόμαστε μεταξύ ζωής και θανάτου.

Λαμβάνουμε βοήθεια άμεσα, αν κραυγάσουμε εκ βάθους καρδίας». Η Υπεραγία Θεοτόκος απάντησε ότι το πνεύμα ανταποκρίνεται με την ταχύτητα της σκέψης κι ακόμα γρηγορότερα. Με τους λογισμούς μας μπορούμε να είμαστε παντού σε χρόνο μηδέν.

Μπορεί να μην έχουμε καν τον χρόνο να σκεφτούμε και η βοήθεια είναι κιόλας εδώ. Είναι μια ταχύτητα αφάνταση. Ο νους του ανθρώπου μπορεί να διαπεράσει την αιωνιότητα μέσα σε μια και μόνο στιγμή.

Υπάρχει διαρκείς πόλεμος μεταξύ καλού και κακού. Επιθυμούμε να είμαστε καλοί, αλλά τα πνεύματα της πονηρίας δεν θέλουν να έχουμε ούτε ένα καλό χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά μας – μόνο αρνητικά. Γι’ αυτό και πρέπει να πολεμάμε. Δεν μπορούμε να πολεμάμε μόνοι μας, αλλά ο Κύριος είναι προστάτης μας, διότι από τη στιγμή που θα Του ζητήσουμε ειλικρινά να μας βοηθήσει, θα έρθει αμέσως προς βοήθειά μας.
Φωτογραφία: Υπάρχει διαρκείς πόλεμος μεταξύ καλού και κακού.

Ένας άνθρωπος της ύλης δεν μπορεί να καταλάβει έναν πνευματικό άνθρωπο. Ότι λέει ένας πνευματικός άνθρωπος αποτελεί για τον άνθρωπο της ύλης μια φαντασία, διότι η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου. Ωστόσο, όταν συζητά κανείς με έναν άνθρωπο της ύλης μπορεί ίσως να τον κάνει να συμπεράνει ότι υπάρχει τελικά κάτι που κινεί τον κόσμο, και ότι υπάρχει αρμονία στο σύμπαν και δυσαρμονία στη γη.

Επομένως, οι υιοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Διότι ο ίδιος ο Κύριος είπε, «Πυρ ήλθον βαλειν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθει!» (Λουκ. 12,49). Αυτό το πυρ είναι η θεία αγάπη.

Εμείς οι χριστιανοί έχουμε κληθεί να σκορπίσουμε στη γη την ατμόσφαιρα του ουρανού, την αιωνιότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την αλήθεια και την ηρεμία. Αλλά είναι πολύ δύσκολο, αφού εκ νεότητός μας έχουμε μάθει την οργή και την ανυπακοή¨ έχουμε εθιστεί στο να ανταποδίδουμε τα ραπίσματα και να προσεγγίζουμε τον καθένα με δυσπιστία και επιφυλακτικότητα. Έχουμε επιτρέψει να μπει στην καρδιά μας πολύ κακό και πρέπει τώρα να απαλλαγούμε από δαύτο.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι όλο το κακό προέρχεται πρωτίστως από μας και δευτερευόντως από τον διάβολο. Αν επαγρυπνούμε, τηρώντας κραταιό στην πίστη τον νου και την καρδιά μας, δεν έχει σε μας πρόσβαση ο διάβολος. 

Ο διάβολος ενεργεί μονάχα πάνω στους δικούς μας κακούς λογισμούς και επιθυμίες. Όταν οργιζόμαστε ή φθονούμε, ή όταν συντηρούμε μέσα μας για μεγάλο χρονικό διάστημα βίαια συναισθήματα απέναντι σε κάποιον, ανοίγουμε από μόνοι μας το παράθυρο της καρδιάς μας στους δαίμονες. 

Εκείνοι κατόπιν τρέφουν τις αμαρτίες μας και τις καλλιεργούν, κι εμείς δεν μπορούμε να τους ξεφορτωθούμε εύκολα. Ενίοτε βαλτώνουμε σε μια συγκεκριμένη αμαρτία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, που καθίσταται αυτή δεύτερη φύση μας. Σ’ αυτή την περίπτωση, μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει, τόσο από τον ίδιο μας τον εαυτό όσο και από τα νύχια των δαιμόνων.

Η μετάβαση από αυτή τη ζωή στην αιωνιότητα είναι πολύ δύσκολη. Πριν από αυτό μας το πέρασμα, μπορούμε να προσευχηθούμε, αλλά μετά από αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τον εαυτό μας – μόνο τα αγαπημένα μας πρόσωπα μπορούν να μας βοηθήσουν με τις προσευχές τους. Στην κατάσταση που θα μας βρει ο Κύριος την ώρα του θανάτου μας, έτσι και θα μας κρίνει.

Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να προσευχόμαστε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή¨ αυτό είναι το πιο σημαντικό που χρειάζονται από μας. Ο Κύριος εισακούει τις προσευχές μας, όταν προσευχόμαστε εκ καρδίας, τότε κι Εκείνος θα είναι μαζί μας εκεί. Θα ακούει τις προσευχές μας ακόμα κι αν είμαστε πολύ αμαρτωλοί, αλλά συνάμα θα περιμένει από μας να μετανοήσουμε όσο ακόμα είναι καιρός.

Εμφανίστηκε σε όραμα κάποτε η Υπεραγία Θεοτόκος μπροστά σε κάποιον από τους Αγίους Πατέρες, ο οποίος ποθούσε να πληροφορηθεί πόσο γρήγορη είναι η κίνηση του πνεύματος. Του είπε: «Όταν ζητάμε μεσολάβηση, λαμβάνουμε συχνά βοήθεια άμεσα, ειδικά όταν βρισκόμαστε μεταξύ ζωής και θανάτου.

Λαμβάνουμε βοήθεια άμεσα, αν κραυγάσουμε εκ βάθους καρδίας». Η Υπεραγία Θεοτόκος απάντησε ότι το πνεύμα ανταποκρίνεται με την ταχύτητα της σκέψης κι ακόμα γρηγορότερα. Με τους λογισμούς μας μπορούμε να είμαστε παντού σε χρόνο μηδέν.

Μπορεί να μην έχουμε καν τον χρόνο να σκεφτούμε και η βοήθεια είναι κιόλας εδώ. Είναι μια ταχύτητα αφάνταση. Ο νους του ανθρώπου μπορεί να διαπεράσει την αιωνιότητα μέσα σε μια και μόνο στιγμή.

Υπάρχει διαρκείς πόλεμος μεταξύ καλού και κακού. Επιθυμούμε να είμαστε καλοί, αλλά τα πνεύματα της πονηρίας δεν θέλουν να έχουμε ούτε ένα καλό χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά μας – μόνο αρνητικά. Γι’ αυτό και πρέπει να πολεμάμε. Δεν μπορούμε να πολεμάμε μόνοι μας, αλλά ο Κύριος είναι προστάτης μας, διότι από τη στιγμή που θα Του ζητήσουμε ειλικρινά να μας βοηθήσει, θα έρθει αμέσως προς βοήθειά μας.

Αποκάλυψη: Οι μετανάστες ξεπέρασαν σε αριθμό τους… Έλληνες πολίτες

ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΣΟΚ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΑΥΤΑ [παρεπιπτωντος αυτα ειναι τα επισημα του κρατους και οχι τα πραγματικα] ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΑΓΡΟΝ ΑΓΟΡΑΖΟΜΕΝ !!!

C

Με αφορμή τις ανακοινώσεις του υπουργού Ναυτιλίας και Αιγαίου Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, για τις εξαιρετικά αυξημένες μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα το τελευταίο οκτάμηνο, το θέμα το ψάξαμε παραπάνω και δεν σταθήκαμε μόνο στις ανακοινώσεις.
Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα μας, Σόκ προκαλούν τα στοιχεία από την Ελληνική στατιστική Υπηρεσία, σχετικά με τα νούμερα των μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα, σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας μας. Οι μετανάστες ξεπερνούν τα 2.000.000 και πλησιάζουν τους 2.500.000 και τα χαρακτηριστικά αυτών είναι κυρίως άνδρες, ηλικίας από 20 έως 45 ετών.
Αν κάνουμε αναλογία το παραπάνω νούμερο στον Ελληνικό πληθυσμό, στα άτομα ηλικίας 20 έως 45 ετών που αυτή τη στιγμή ζουν στην Ελλάδα, (όχι αυτούς που βρίσκονται στο εξωτερικό για σπουδές ή μετανάστες), το αποτέλεσμα προκαλεί ΣΟΚ, αφού οι Έλληνες είναι περίπου 1.850.000 έναντι 2.350.000 μεταναστών. Σε χωριά μάλιστα της περιφέρειας, οι μετανάστες είναι περισσότεροι από τους μόνιμους κατοίκους, όπως στην Καλλονή της Μυτιλήνης.
Το παράδειγμα της Μυτιλήνης, είναι χαρακτηριστικό για το τι συμβαίνει στη χώρα μας. Ο νέος Δήμαρχος της Καλλονής, εξελέγη με 450 ψήφους, ενώ την ίδια ώρα στην περιοχή ζουν περί τους 1.200 μετανάστες, οι οποίοι ασχολούνται περιστασιακά είτε με την αλιεία, είτε με την κτηνοτροφία της περιοχής, οι οποίοι βέβαια δεν δικαιούνται να συμμετέχουν στις εκλογές, αφού είναι παράνομοι ή δεν έχουν ολοκληρώσει τις διαδικασίες για την νομιμοποίηση τους. Δεν θέλουμε να φανταστούμε, τι θα συμβεί εάν αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου!
Τα νούμερα το τελευταίο οκτάμηνο
Διπλό μήνυμα για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης απέστειλε ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, με αφορμή τις εξαιρετικά αυξημένες μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα το τελευταίο οκτάμηνο, ειδικά τον περασμένο Αύγουστο.
Αναφερόμενος στους πρόσφατους στατιστικούς δείκτες μετανάστευσης, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο υπουργός έκανε λόγο για «δραματικά νούμερα». Ανέφερε χαρακτηριστικά πως μόνο φέτος, από την αρχή του χρόνου έως και τις 31 Αυγούστου, σώθηκαν από έλληνες λιμενικούς περίπου 6.500 μετανάστες, ενώ συνολικά 17.600 πέρασαν τα ελληνικά θαλάσσια σύνορα, αριθμός που στο τέλος του χρόνου, εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τους 31.000.
Επιμέλεια: Βαγγέλης Καπελάρης 
 http://mourmoura.gr

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΡΩΗΝ ΜΟΥΦΤΗΣ ΚΑΙ ΙΜΑΜΗΣ ΠΟΥ ΣΙΧΑΘΗΚΕ ΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ



Ο Τουράν Ντουρσούν (1934 - 4 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν «πρώην μουφτής και ιμάμης και ένας ανοιχτός επικριτής του Ισλάμ, ο οποίος αγωνίστηκε για ενα πιο ελεύθερο και πιο ανθρώπινο κόσμο, παρά τις πιέσεις από το κράτος, και τους ανθρπωπους, ακόμη και τον ίδιο τον πατέρα του, του οποίου το όνειρο ήταν να τον δει να γίνει ένας αφοσιωμένος κληρικός. "Έζησε στην Τουρκία, και όπως ήταν τραγικά προβλέψιμο, δολοφονήθηκε από τους υπερασπιστές της πίστης.

«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα βιβλίο μιας νέας εποχής που σηματοδοτεί ένα πιο όμορφο κόσμο. Είναι προφανές ότι ένας πιο όμορφος κόσμος δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς έναν πιο ελεύθερο κόσμο. Και για να επιτευχθεί ένας πιο ελεύθερος κόσμος, πρέπει να σπάσουν τα ταμπού. Όλα τα είδη αλυσίδων που συνδέουν τις ελευθερίες πρέπει να σπάσουν. "


Το απόσπασμα που ακολουθεί και σας παρουσιάζει η Αθέατη γνώση είναι από τον πρόλογο της πρώτης έκδοσης του βιβλίου "Αυτή είναι η θρησκεία", από τον Τουράν Ντουρσούν.

Ο πατέρας του Ντουρσούν ήταν τουρκικής καταγωγής, και η μητέρα του, κουρδικής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Τουρκία το 1934, ήταν ένας πρώην μουφτής και ιμάμης και ανοιχτός επικριτής του Ισλάμ, ο οποίος αγωνίστηκε για ενα πιο ελεύθερο και πιο ανθρώπινο κόσμο, παρά τις πιέσεις από το κράτος, και τους ανθρώπους, και ακόμη και τον ίδιο τον πατέρα του, του οποίου το όνειρο ήταν να τον δει να γίνεται ένας αφοσιωμένος κληρικός.

Ο Ντουρσούν ήταν ένας αναγνωρισμένος μουφτής στις πόλεις, όπου εργάστηκε. Η πρόοδος και η σκληρή δουλειά του συχνά καλυπτόταν από τα εθνικά μέσα ενημέρωσης, και ο ίδιος μερικές φορές έγραφε στήλες για τις εθνικές εφημερίδες. Είχε προσκληθεί σε επίσημες κρατικές τελετές και έγινε σεβαστός από το κοινό. Επισκεπτόταν τακτικά τα χωριά για να ακούει τα προβλήματά τους, και προσπαθούσε να βρεί λύσεις.

Επειδή ο Ντουρσούν έλαβε την εκπαίδευσή του σε ισλαμικά θρησκευτικά σχολεία (μουσουλμανικές θεολογικές σχολές) και ήξερε καλά αραβικά, είχε μια ολοκληρωμένη γνώση των πρωτότυπων εγγράφων του Ισλάμ - το Κοράνι, χαντίθ, βιογραφίες και ιστορίες. Και είχε επειπλέον κάτι ζωτικής σημασίας που στους περισσότερους μουσουλμάνους λόγιους έλειπε: ένα κρίσιμο μυαλό.

Τα ισλαμικά θρησκευτικά κείμενα δεν ικανοποιούσαν τα βάθη του μυαλού του. Είχε ένα απίστευτο πάθος για μάθηση. Εκτός από την μητρική του γλώσσα,  Τουρκικά και Κουρδικά, έμαθε αραβικά, Τσερκέζικα, και κάποια γαλλικά. Είχε έντονο ενδιαφέρον για την ελληνική φιλοσοφία, όπως επίσης, να διαβάζει τα έργα του Αριστοτέλη, όταν ήταν μόλις 12.

"Η γνώση συσσωρεύεται στο μυαλό σας σε ένα σημείο, και στη συνέχεια εκπέμπεται ένας σπινθήρας. Αλλά αν [η θρησκεία ή ιδεολογίας σας] είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα και τη συνείδηση ​​σας, είναι σίγουρα δύσκολο να αντιμετωπίσετε μια απόσταση του εαυτού σας από αυτή. Είχα πάντα μια φύση που επαναστατούσε ενάντια στην έννοια του Θεού και η απεμπλοκή μου από το Ισλάμ πραγματοποιήθηκε σε μια εξελικτική φάση. Πάντα υποστήριζα τον Θεό. Κατόπιν μετανόησα. Σκέφτηκα, για παράδειγμα, ότι εάν το Κοράνι είναι ο λόγος του Θεού, τότε γιατί επιτρέπουν τη σκλαβιά ; Γιατί λέει σε ορισμένους ανθρώπους ότι δεν τρέχει τίποτα, αν θα είναι σκλάβοι; Σκέφτηκα ότι αν [ο συγγραφέας του Κορανίου] ήταν πραγματικά ο Αλλάχ, θα έπρεπε να καταργηθεί η δουλεία και ότι δεν θα έπρεπε να έχει δηλώσει κάποιους ως σκλάβους και άλλους ως ελεύθερους. Ήμουν πάντα σε μια κατάσταση εξέγερσης από την παιδική ηλικία μου,» δήλωσε ο Ντουρσούν σε μια συνέντευξη.

Αλλά η κύρια αποξένωση του από το Ισλάμ συνέβη όταν συνέκρινε το Κοράνι με άλλα θρησκευτικά βιβλία.

"Τότε κατάλαβα πως ο Μωάμεθ μετέφερε μερικά από τα γραπτά της Τορά και της Βίβλου μέσα στο Κοράνι. Ήμουν τόσο απογοητευμένος και θυμωμένος. Τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν σωστά εξ αιτίας αυτού. Τόσοι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από τις καταστροφές του. Τόσοι πολλοί άνθρωποι ξέρουν τι είναι το σωστό και το λάθος, και ακολουθούν το λάθος ως σωστό, ακριβώς επειδή πιστεύουν στο σκοτάδι που οι ίδιοι επέλεξαν να υπάρχει. Τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι ανθρώπινες δημιουργίες δεν έχουν σημειώσει πρόοδο σε πολλές απόψεις, γι 'αυτό το λόγο. Δεν έχω βρεί καμία ασθένεια, ούτε καρκίνο ούτε AIDS, και καμία καταστροφή πιό φρικτή από τα αποτελέσματα αυτής της θρησκείας. Και εκείνη τη στιγμή, αποφάσισα να ξεκινήσω μια μάχη, "δήλωσε ο Ντουρσούν.

Ο Ντουρσούν, σταμάτησε επίσης τη δουλειά του ως μουφτής, που πραγματοποίησε για 14 χρόνια, να αφιερώσει τον εαυτό του καλύτερα στα πιστεύω του.

«Παράτησα τη δουλειά μου για να είμαι σε θέση να παλέψω. Ήμουν στην κορυφή της καριέρας μου. Δεν ήμουν ένας συνηθισμένος μουφτής. Οι άνθρωποι με γνώριζαν και με σεβόντουσαν. Αλλά έπρεπε να φύγω από αυτή τη δουλειά. Επειδή σκέφτηκα ότι αν ήθελα να πολεμήσω, δεν θα μπορούσα να το κάνω με την τρέχουσα εργασία μου, γιατί δεν θα ήμουν ειλικρινής.

Στις 4 Σεπτεμβρίου το 1990, ήρθε το τέλος του Ντουρσούν. Λίγο μετά την αναχώρηση από το σπίτι του στο ασιατικό τμήμα της Κωνσταντινούπολης, ο Ντουρσούν δολοφονήθηκε από δύο οπλοφόρους. 

Επιμέλεια άρθρου: Vagedim
Φωτογραφία: Vagedim

Πηγή: atheatignosi
 http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ Σίμον Πέρες συζήτησε με τον Πάπα την δημιουργία των «Ηνωμένων Θρησκειών»

ΕΒΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΟΣ ΤΑ <<ΕΙΠΑΝΕ>> ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ !!!

Του Αιμίλιου Πολυγένη
Συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο είχε το πρωί της Πέμπτης ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ, Σίμον Πέρες στο Βατικανό.
Σύμφωνα με πληροφορίες η συνάντηση των δύο ανδρών διήρκησε περίπου 45 λεπτά, κατά την οποία συζητήθηκαν θέματα όπως οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς και το πρόβλημα του αντισημιτισμού στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου του βατικανου  Φεντερίκο Λομπάρντι, ο κ. Πέρες συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο προκειμένου να τον ενημερώσει για τις δραστηριότητες σε θέματα που αφορούν την ειρήνη στον κόσμο.
Επίσης ο κ. Πέρες αναφέρθηκε και στην πρωτοβουλία με την δημιουργία οργάνωσης με την ονομασία «Ηνωμένες Θρησκείες», η οποία θα είναι σύμφωνα με τα πρότυπα των Ηνωμένων Εθνών.
Το εν λόγω θέμα συζητήθηκε διεξοδικά με τον Πάπα Φραγκίσκο, ενώ σύμφωνα με τον κ. Λομπάρντι είναι ένα θέμα που θα επανεξεταστεί το Βατικανό μετά την ιστορική συνάντηση μεταξύ Πέρες και Μαχμούντ Αμπάς στη Ρώμη.
Πάντως σύμφωνα με τον 91χρονο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ κ. Πέρες, η οργάνωση «Ηνωμένων Θρησκειών» θα μπορούσε να συμβάλει στο να σταματήσουν οι πόλεμοι που εξαπολύουν οι φανατικοί θρησκευόμενοι.
σχολιο ιστολογιου μας : αυτο το οτι η οργανωση <<ηνωμενων θρησκειων>> θα συμβαλλει στο να σταματησουν οι πολεμοι παρακαλω το επαναλαμβανετε  γιατι μου  αρεσε πολυ και τι να σας πω γελασα μεσα απο την καρδια μου .........................υποκριτες φαρισαιοι !!!
romfea.gr

ΗΠΑ: Απειλητικά μουσουλμανικά συνθήματα σε τρεις εκκλησίες



Εν μέσω φημών ότι το Ισλαμικό Κράτος - κοινώς γνωστό ως ISIS – βρίσκεται ήδη σε αμερικανικό έδαφος, μουσουλμανικά συνθήματα σε εκκλησίες της πόλης Κολόμπους της Ιντιάνα, δημιουργούν μεγαλύτερη νευρικότητα.
Το Fox 59 αναφέρει για βανδαλισμούς σε τρεις εκκλησίες στο Columbus, με συνθήματα από το Κοράνι.
Συγκεκριμένα, βάνδαλοι έγραψαν με σπρέυ την λέξη "άπιστοι" και "Κοράνι 3:151" στην μπροστινή πλευρά της Καθολικής Εκκλησίας του <<αγίου>> Βαρθολομαίου.
«Οι άνθρωποι είναι αναστατωμένοι, γιατί κάποιοι έγραψαν αυτό το μήνυμα στην όμορφη εκκλησία μας, αλλά και γιατί αυτό είναι το μήνυμα, αν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα», λέει ο π. Doug Marcotte, ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας του <<αγίου>> Βαρθολομαίου.
Σύμφωνα με το Fox, Εκκλησία του Χριστού του Lakeview στο Columbus και η Χριστιανική Εκκλησία του Ανατολικού Columbus έγιναν επίσης στόχοι των φιλο-ισλαμικών γκράφιτι κατά την ίδια περίοδο.
Το "Κοράνι 3:151" λέει: «Θα σκορπίσουμε τον τρόμο στις καρδιές των απίστων και καταφύγιο τους θα είναι η Φωτιά».
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΒΕΒΗΛΩΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Χειλαδάκη Ν.


         Ενώ εδώ στην χώρα μας τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια της ηλιθιοποίησης των Νεοελλήνων πληρώνουν εκατομμύρια δολάρια στους Τούρκους για να προβάλουν τις τουρκικές τηλεοπτικές σειρές της αποβλάκωσης, στην Τουρκία μια καινούργια τουρκική τηλεοπτική σειρά βεβηλώνει με τον πιο αποτροπιαστικό τρόπο, (από ομολογία τουρκικής εφημερίδας ), μια ιστορική ελληνορθόδοξη εκκλησία της Καππαδοκίας.
        Όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, σε αποκαλυπτικό άρθρο της με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο, «Dizi setinde tarihi ayıp» ο οποίος ομολόγει μια «Ιστορική ντροπή» της τουρκικής τηλεοπτικής σειράς, η εκκλησία της Παναγίας, στην πόλη της Νεάπολης της Καππαδοκίας, όπου υπήρχε μεγάλη και ανθούσα ελληνορθόδοξη κοινότητα πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών, έχει παραβιαστεί και βεβηλωθεί από σκηνές απάνθρωπης βίας. Συγκεκριμένα το δημοσίευμα αναφέρεται στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Παναγιάς στο Νεβσεχίρ,   που λειτουργούσε μέχρι το 1924, όταν μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταλείφθηκε από τους ελληνορθόδοξους κατοίκους που αποχώρησαν από την πατρογονική τους εστία. 
Την περίοδο του 1950 -1983 η εκκλησία είχε μετατραπεί σε φυλακές από τις τουρκικές αρχές και στην συνέχεια εγκαταλείφτηκε κυριολεκτικά στην τύχη της, με αποτέλεσμα να παρουσιάσει σημεία ολικής κατάρρευσης. Από το 1986 και μετά, άρχισε να κινεί το ενδιαφέρον των τουρκικών αρχών για την ιστορική και τουριστική αξία της και άρχισαν κάποια έργα αναστύλωσης και ανακίνησης της αλλά στη συνέχεια, προφανώς λόγω έλλειψης ουσιαστικού ενδιαφέροντος, τα έργα σταμάτησαν.
Το σκάνδαλο ξέσπασε όταν το τουρκικό κανάλι, Fox TV, άρχισε τελευταία τα γυρίσματα μιας καινούργιας τηλεοπτικής σειράς με τον τίτλο, «Emanet», δηλαδή, «Παρακαταθήκη».


Οπως αναφέρεται οι δημιουργοί της σειράς, σκηνοθέτης, κάμεραμαν και ηθοποιοί, διάλεξαν το εσωτερικό της ιστορικής αυτής εκκλησίας για να γυρίσουν  σκηνές χαρακτηριστικής τουρκικής βίας με αίμα και πολύ ξύλο που τις βλέπουμε και στα σήριαλ που προβάλλονται στις ελληνικές τηλεοπτικές οθόνες και με τα οποία εκστασιάζονται βλακωδώς οι Έλληνες τηλεθεατές. Οι υπεύθυνοι του καναλιού για να γυρίσουν τις σκηνές αυτές, κατέστρεψαν τις σιδερένιες μπάρες που είχαν τοποθετηθεί για να προστατευόσουν τον εξωτερικό περίγυρο της εκκλησίας και αφού παραβίασαν τις θύρες, εισέβαλαν μέσα και άρχισαν τα γυρίσματα. Οι σκηνές που τραβήχτηκανν αποτελούν αν μη τι άλλο μια αισχρή βεβήλωση για τον ιερό χώρο μιας ιστορικής εκκλησίας που κτίστηκε, όπως αναφέρουν οι ιστορικές πληροφορίες, το 1849 και μέχρι το 1924 λειτουργούσε ανελλιπώς για το ελληνορθόδοξο ποίμνιο της καπαδοκικής πόλης της Νεάπολης, (τουρκικά Νεβσεχίρ).
Το γεγονός αυτό προκάλεσε την προσοχή κάποιων τοπικών παραγόντων και ο διευθυντής του «Ιδρύματος Ερευνάς και Προστασίας Πολιτιστικών Κτισμάτων» της Καππαδοκίας, Mükremin Tokmak, προχώρησε σε καταγγελία στην τοπική εισαγγελία για την παράνομη, όπως ανέφερε, παραβίαση του ιστορικού ναού και κυρίως για τις σκηνές ανείπωτης βίας που γυριστήκαν στο εσωτερικό του βεβηλώνοντας τον χώρο. Μάλιστα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην καταγγελία, «Tahribat çok büyük», δηλαδή, «Η καταστροφή είναι πολύ μεγάλη» και γι’ αυτό θα πρέπει να επέμβει αμέσως η τοπική εισαγγελία και να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να σταματήσει η ιεροσυλία και η βεβήλωση του ιερού χώρου με την παράλληλη οικιστική καταστροφή του.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στην Τουρκία για χάριν των τουρκικών τηλεοπτικών σειρών που προβάλουν και καλλιεργούν μια χαρακτηριστική βία, εδώ στο Ελλαδιστάν τα μεγάλα ελληνικά, (;;;), κανάλια προσχωρούν ακάθεκτα και συνεχίζουν να μας πλημμυρίζουν με τις τουρκικές τηλεοπτικές αθλιότητες δίνοντας εκατομμύρια στους Τούρκους παραγωγούς, προς δόξα του ελληνικού «πολιτισμού» της τουρκικής βλακείας και αθλιότητας.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ 
http://agonasax.blogspot.gr

Άλλη μια μελέτη επιβεβαιώνει ότι η διαφορετικότητα είναι ασυμβίβαστη με την αίσθηση της κοινότητας.


Την μελέτη δημοσίευσε η Society for Community Research and Action και βρίσκεται εδώ.
Κοινοτικοί ψυχολόγοι (η Κλινική Κοινοτική Ψυχολογία ασχολείται με τις σχέσεις του ατόμου με την κοινότητα και την ευρύτερη κοινωνία) ενδιαφέρονται για τη δημιουργία πλαισίων που προωθούν τόσο τον σεβασμό στη διαφορετικότητα ("diversity" - αλλιώς: ποικιλομορφία) όσο και την αίσθηση της κοινότητας. Ωστόσο, πρόσφατη θεωρητική και εμπειρική εργασία αποκάλυψε μια διαλεκτική κοινότητας – διαφορετικότητας, όπου οι σχετικές συνθήκες έκαναν την προαγωγή του σεβασμού της διαφορετικότητας να λειτουργεί σε αντίθεση με εκείνη της προώθησης της αίσθησης της κοινότητας. Πιο συγκεκριμένα, μέσα σε γειτονιές, η κατοίκηση διαφορετικών ομάδων ανθρώπων παρέχει ευκαιρίες για επαφές μεταξύ των διαφορετικών αυτών ομάδων που είναι απαραίτητες για την προώθηση του σεβασμού της διαφορετικότητας, αλλά μπορεί να αποτρέπει το σχηματισμό πυκνών διαπροσωπικών δικτύων που είναι απαραίτητα για την προώθηση της αίσθηση της κοινότητας. 
Χρησιμοποιώντας μοντέλα με βάση την προσομοίωση γειτονιών και σχηματισμό κοινωνικού δικτύου γειτονιάς, διερευνούμε κατά πόσον η διαλεκτική κοινότητας - ποικιλομορφίας προκύπτει, από δύο αρχές του σχηματισμού σχέσης: εγγύτητα και ομοφιλία (homophily = να αγαπάς τους ομοίους σου). Το μοντέλο προτείνει ότι όταν οι άνθρωποι διαμορφώνουν τις σχέσεις με παρόμοιους με αυτούς και σε κοντινή απόσταση ανθρώπους, τα πλαίσια που προσφέρουν ευκαιρίες για την ανάπτυξη σεβασμού της διαφορετικότητας είναι διαφορετικά από τα πλαίσια που ενισχύουν την αίσθηση της κοινότητας. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, καταλήγουμε σε μια συζήτηση του κατά πόσον είναι δυνατόν να δημιουργηθούν γειτονιές που θα προωθούν ταυτόχρονα το σεβασμό στην διαφορετικότητα και την αίσθηση της κοινότητας.
Να λοιπόν, μια άλλη μελέτη που επιβεβαιώνει αυτό που ο Robert Putnam, καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Harvard και συγγραφέας του βιβλίου «Bowling Alone», ύστερα από μελέτες που έκανε ο ίδιος στις πολυφυλετικές γειτονιές της Αμερικής, βρήκε απρόθυμα (καθώς o ίδιος ήταν υποστηρικτής του πολυπολιτισμικού μοντέλου!) και δημοσίευσε στην μελέτη του, ότι η διαφορετικότητα μειώνει τα επίπεδα της κοινωνικής εμπιστοσύνης. «Οι άνθρωποι όλων των φυλών έχουν την τάση να «στρογγυλοκάθονται», γράφει ο Putnam. "Η εμπιστοσύνη (ακόμα και σε άτομο της ίδιας φυλής) είναι χαμηλότερη, ο αλτρουισμός και η συνεργασία με την κοινότητα σπανιότερες και οι φίλοι λιγότεροι» (δες εδώ και εδώ). Οι μελέτες είναι ωραίες και καλές, αλλά δεν χρειάζονται τόνοι πτυχία και αυστηρή προσήλωση στην πειραματική διαδικασία για να βγεις έξω από την πόρτα σου και να παρατηρήσεις πόσο διαφορετικές είναι οι φυλές των ανθρώπων, και παρά τα λογίδρια των φετιχιστών της πολυπολιτιμσικότητας και του «αντιρατσισμού» όλοι ανεξαιρέτως, εκφράζουν μια φυσική έλξη προς την δική τους ράτσα, προς τους δικούς τους ανθρώπους.
Είναι ξεκάθαρο ότι η Νέα Τάξη δεν θέλει ομοιογενείς κοινωνίες με ισχυρό αίσθημα κοινότητας. Επιζητεί μαζοποιημένα ανομοιογενή πολυφυλετικά σύνολα ατόμων που δεν έχουν καμία αίσθηση κοινότητας, αδιαφορούν για τα κοινά, είναι μάλλον φοβισμένα και κλεισμένα στον εαυτό τους και γενικά «κοιτάνε την δουλειά τους».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Η συγκλονιστική εξομολόγηση μίας πρώην Μουσουλμάνας: Γιατί μίσησα το Ισλάμ

μουσουλμανα«Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Ας αναπαύεται εν ειρήνη, καθώς η ζωή δεν του φέρθηκε πολύ καλά. Ήταν μουσουλμάνος, αλλά ο ίδιος προτίμησε να ζήσει σύμφωνα με την αφρικανική κουλτούρα του, για την οποία ήταν περήφανος. Η μητέρα μου ποτέ δεν φόρεσε την ισλαμική μαντίλα, όπως άλλωστε και κανείς άλλος στην οικογένειά μου. Το Ισλάμ ήταν μια πίστη που κηρύχθηκε σε μας ως μια θρησκεία της ειρήνης. Δυστυχώς ποτέ δεν το ψάξαμε περισσότερο…

Σε νεαρή ηλικία, θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει στη μητέρα μου ότι δεν ήθελε να πάμε σε ισλαμικό σχολείο, επειδή η θρησκεία και η σύγχρονη εκπαίδευση αντικρούονται μεταξύ τους και ότι εγώ και τα αδέλφια μου θα καταλήγαμε εν πλήρει συγχύσει.

Στο σπίτι μας δεν υπήρχε εχθρότητα προς τις άλλες θρησκείες και εμείς πήγαμε σε χριστιανικά σχολεία. Ήμουν τυχερή, γιατί είχα γονείς που ήταν ανοιχτόμυαλοι. Ήμασταν όπως κάθε φυσιολογική οικογένεια.

Όλα αυτά όμως άλλαξαν, όταν ξαφνικά ο μεγαλύτερος αδερφός μου άρχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Ισλάμ.

Χωρίς να υπεισέλθω σε πολλές λεπτομέρειες, η συμπεριφορά του αδελφού μου άλλαξε. Έγινε παράξενος και απόμακρος, λες και δεν είχαμε πλέον κανένα κοινό.

Ο αδερφός μου, με τον οποίο παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά, είχε γίνει ένας ξένος. Παρά το γεγονός ότι τον αγαπούσα, τον απέφυγα, τον εγκατέλειψα, ελπίζοντας ότι ήταν μια φάση που θα του περνούσε. Αποδείχθηκε πως έκανα λάθος, καθώς η «φάση» αυτή έμελλε να είναι μοιραία για τον ίδιο…

Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει ότι επικοινώνησε με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία και ότι ανέφερε την ύποπτη συμπεριφορά του αδελφού μου. Ανησυχούσε και ένιωθε αβοήθητη. Ωστόσο, η αστυνομία δεν μπορούσε να κάνει κάτι, αφού ο αδελφός μου δεν είχε καμία προηγούμενη καταδίκη και στα «χαρτιά» τουλάχιστον φαινόταν καλό παιδί.

Πίστευα ότι η μητέρα μου ήταν υπερβολική, γιατί στο μυαλό μου τουλάχιστον, μου φαινόταν αδιανόητο ότι ο αδερφός θα έκανε κάτι τόσο κακό. Βλέπετε, ήταν πολύ έξυπνος, αλλά δυστυχώς και πολύ εύπιστος.

Νομίζω ότι λόγω αυτού κατάφεραν οι ισλαμιστές ιεροκήρυκες να τον «τουμπάρουν». Τελικά, παντρεύτηκε μια Μουσουλμάνα, πρώην καθολική που είχε εξισλαμιστεί, σε μια μικρή θρησκευτική τελετή, στην οποία δεν παραβρέθηκε κανένα μέλος της οικογένειάς μας.

Μερικές φορές αναρωτιόμουν, για ποιο λόγο να θέλει κανείς να εξισλαμιστεί και να γίνει κομμάτι όλης αυτής της τρέλας; Από την άλλη σκεφτόμουν ότι ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο. Βλέπετε, η νύφη μου πίστευε ότι βρήκε στο Ισλάμ την αλήθεια και ότι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε χαμένοι. Δυστυχώς, δεν θα μπορούσε να είναι πιο «βαθιά νυχτωμένη»…

Ο αδελφός μου ταξίδεψε στη Σομαλία, αλλά, φυσικά, ποτέ δεν μου είπε ότι θα πήγαινε εκεί, και καθώς εγώ ήμουν απασχολημένη με τη δική μου ζωή, ποτέ δεν έδωσα πολλή σημασία. Μακάρι να είχα δώσει, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων. Θα κατηγορώ πάντα τον εαυτό μου για αυτό.

Όταν μας ανακοινώθηκε ο θάνατος του αδελφού μου, σοκαριστήκαμε. Η μητέρα μου, ωστόσο, περίμενε άσχημα νέα. Θυμάμαι νύχτες πριν, προσεύχονταν για ώρες και ήξερα ότι προσεύχεται για τον αδελφό μου. Η μητέρα μου προσεύχεται μέχρι σήμερα, σπαράζει από τον πόνο. Παράλληλα, όμως η οργή της ξεχειλίζει. Θυμώνει γιατί οι δυτικές κυβερνήσεις δεν κάνουν τίποτα και γιατί καταλαβαίνει, βλέποντας τις ειδήσεις, ότι αυτό που συνέβη σε εμάς, τώρα συμβαίνει παντού και δεν είναι πλέον ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Μία, δύο ημέρες αργότερα, άνθρωποι άρχισαν να χτυπούν την πόρτα μας, με χαμόγελα και δώρα. Αρχικά, δεν έβγαζα νόημα και αναγκάστηκα να ρωτήσω για ποιο λόγο ήταν χαρούμενοι και γιατί μας έφερναν δώρα. Η απάντησή τους με συγκλόνισε: ήταν χαρούμενοι που ο αδερφός μου σκοτώθηκε, ήταν χαρούμενοι που θάφτηκε σαν ζώο, ήταν χαρούμενοι που εμείς ήμασταν δυστυχισμένοι.

Η κουνιάδα μου ήταν ακόμα στη Σομαλία εκείνη την περίοδο. Όταν βρήκα τον αριθμό του τηλεφώνου της μια εβδομάδα αργότερα, της τηλεφώνησα γιατί ήμουν απελπισμένη, ήθελα να μάθω. Αυτό που μου είπε θα το θυμάμαι για πάντα. Τη ρώτησα, τι συνέβη στον αδελφό μου. Η απάντησή της ήταν σαφής: είπε ότι ο αδερφός μου σκοτώθηκε και ότι ήταν πολύ χαρούμενη. Όταν ρώτησα για το σώμα του, είπε ότι θάφτηκε και αυτό ήταν όλο. Έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε.

Ο αδερφός μου έγινε μάρτυρας του Ισλάμ και εγώ θα έπρεπε υποτίθεται να χαίρομαι γι αυτό. Το Ισλάμ με πρόδωσε εκείνη τη στιγμή!

Είπα στους συγγενείς και τους γείτονες με τα δώρα να μην ξανάρθουν, ενώ τους απείλησα ότι αν το έκαναν, θα ειδοποιούσα την αστυνομία. Τους είπα ότι ήταν τέρατα και τους ευχήθηκα να καούν στην κόλαση.

Ο αδελφός μου είχε δύο μικρά παιδιά, ένα κορίτσι και αγόρι, τα οποία καταφέραμε να φέρουμε πίσω στο σπίτι με τη βοήθεια της αστυνομίας. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα καταφέραμε και πλέον είναι ασφαλή.

Επιπλέον, διασφαλίσαμε ότι η μητέρα τους δεν θα μπορεί να τα βγάλει από τη χώρα, δεδομένου ότι ήθελε να μετακομίσει στη Σαουδική Αραβία με το νέο σύζυγό της, τον οποίο παντρεύτηκε μία εβδομάδα μετά το θάνατο του αδελφού μου.

Δεν καταφέραμε να πάρουμε την πλήρη επιμέλεια, καθώς δεν υπήρχαν αρκετές αποδείξεις ότι η κουνιάδα μου ανήκει σε δίκτυο τρομοκρατών. Ωστόσο, έχουμε δικαιώματα επίσκεψης, που σημαίνει ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την ανατροφή τους.

Ως νεαρό κορίτσι, μου ήταν δύσκολο και βαθιά μέσα μου μισούσα το Ισλάμ, γιατί το Ισλάμ μισεί τις γυναίκες. Η μητέρα μου ποτέ δεν με «νουθετούσε», παρά το γεγονός ότι η ίδια είχε πέσει θύμα εκφοβισμού επειδή δεν ντυνόταν όπως αρμόζει σε μια Μουσουλμάνα.

Η προσευχή ήταν άλλη μια πτυχή του Ισλάμ που θεωρούσα πολύ δύσκολη. Ένιωθα ότι πρόδιδα τις πεποιθήσεις μου. Πώς θα μπορούσε να προσεύχομαι στον ίδιο Αλλάχ και στον ίδιο Μωάμεθ, στους οποίους προσεύχονται και οι τρομοκράτες; Δεν θα μπορούσα να έχω οποιαδήποτε σχέση με τους ανθρώπους που μισούσα τόσο πολύ.

Μπορώ να συνεχίσω περαιτέρω, όμως, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι το Ισλάμ βλάπτει τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτό. Οι καλύτεροι Μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που αγωνίζονται για τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού κόσμου ενώ όλοι οι άλλοι, όπως εγώ, είμαστε προδότες που τους αξίζει ο θάνατος.

Ο αδελφός μου ήταν ο καλύτερος μουσουλμάνος στην οικογένειά μας και το μόνο που πήρε ήταν ένα άθλιο τέλος, καθώς και το άθλιο τέλος που έδωσε σε δεκάδες ανθρώπους στην πορεία.

Ένα μέρος του εαυτού μου πέθανε εκείνη την ημέρα. Εγώ και η οικογένειά μου βρήκαμε βοήθεια από τους ίδιους ανθρώπους που το Ισλάμ αποκαλεί άπιστους, ενώ οι «δικοί» μας, οι συγγενείς και η μουσουλμανική κοινότητα μας πρόδωσαν…»


http://olympia.gr

: http://anti-neotaxites.blogspot.gr

Ο μεγάλος εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς ύμνησε την Ελλάδα προσφέροντας ένα ποιητικό λόγο γεμάτο με εθνικές προεκτάσεις.

Φωτογραφία: Ο μεγάλος εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς ύμνησε την Ελλάδα προσφέροντας ένα ποιητικό λόγο γεμάτο με εθνικές προεκτάσεις. Σε ένα καταπληκτικό ποίημά του, ένα ξέσπασμα λυρικής ορμής, μας δίνει το στίγμα της δύναμης και της αδυναμίας του Ελληνισμού:

Του τυράννου συντρίφτε τους χαλκάδες, 

μα με το συντριμό τους μη μεθύστε, 

πάντα η πλάση σκλάβοι κι αφεντάδες, 

κι ελεύθεροι αλυσόδετοι θα ζήστε!

Γιατ’ είναι κάποιες νέες αλυσίδες, 

είναι για σας, τις φέρνω, γονατίστε! 

Αλυσοδέστε τη χρυσή σας νιότη. 

Τ’ όνομά τους Αλήθεια κι Ωραιότη, 

Ταπεινοσύνη, Γνώση, Υπακοή! 

Η φυλή μας πάντοτε, στο διάβα της πολυχιλιόχρονης ιστορίας της, είχε (και έχει) μια τεράστια δύναμη. Πάντα συνέτριβε χαλκάδες. Τους χαλκάδες της σκλαβιάς. Αλλά είχε (και έχει) μια εξίσου απίστευτη αδυναμία. Στη συνέχεια μεθούσε από τη συντριβή των αλυσίδων, κι’ έτσι μεθυσμένη καθώς ήταν έπεφτε πολύ εύκολα στην αγκαλιά είτε του διχασμού είτε και της υλιστικής ευημερίας, ξεχνώντας πως η λευτεριά ήρθε με την ενότητα και με τις πνευματικές και τις ηθικές δυνάμεις. Την αλήθεια, την ωραιότητα (αγνότητα της ψυχής), την ταπεινοσύνη, τη γνώση, την υπακοή, τον αγώνα.

Κι αντί αυτού τι συνέβαινε και συμβαίνει διαχρονικά; Διχόνοια μετά από κάθε επιτυχία. Εμφύλιος μετά από κάθε έπος. Παντού είτε η υπερβολή είτε η έλλειψη. Μετά την παλιγγενεσία του ’21, από τη διχόνοια, λίγο έλειψε να μας σφάξει όλους ο Μπραΐμης. Ελεύθερο κράτος μετά, αλλά αντί για οργάνωση, ανάπτυξη και ευημερία, είχαμε ίντριγκες, δολοπλοκίες, κοτζαμπάσηδες, φατρίες, αντί για πρόοδο χρεωκοπία. 

Εθνικός θρίαμβος με τους βαλκανικούς αγώνες και μετά εθνικός διχασμός. Νίκη στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και μετά μικρασιατική καταστροφή. Μεγαλειώδες έπος του ’40 και μετά αδελφοκτόνος πόλεμος. Παλινόρθωση στη συνέχεια, αλλά μετά κυπριακή τραγωδία. Μέλος του οράματος της Ευρώπης των εθνών και ύστερα χρεωκοπία και (ας ελπίσουμε όχι) άλλη μια καταστροφή!

Είναι πλέον ιστορικά αποδεδειγμένο, πως ότι και να κάνουμε, όσες οικονομικές θυσίες κι αν υποστούμε, όσες τραγωδίες κι αν περάσουμε, δεν πρόκειται να συγκροτήσουμε σωστό κράτος εάν δεν αλλάξουμε εσωτερικά. Εάν δεν βασιστούμε στην σωστή παιδεία, εάν δεν ταπεινωθούμε, εάν δεν στραφούμε από το εγώ στο εμείς, εάν δεν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια. 

Δεν λέει τυχαίως ένας άλλος εθνικός ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός ”το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ότι είναι αληθές”. Βέβαια, τι πιο απλό από το να ακολουθήσουμε και να κάνουμε πράξη αυτά που δίδαξε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Χριστός, ο οποίος όπως είπε είναι: ”η οδός και η αλήθεια και η ζωή”!

Αντιστράτηγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης 

Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ Σε ένα καταπληκτικό ποίημά του, ένα ξέσπασμα λυρικής ορμής, μας δίνει το στίγμα της δύναμης και της αδυναμίας του Ελληνισμού:

Του τυράννου συντρίφτε τους χαλκάδες,

μα με το συντριμό τους μη μεθύστε,

πάντα η πλάση σκλάβοι κι αφεντάδες,

κι ελεύθεροι αλυσόδετοι θα ζήστε!

Γιατ’ είναι κάποιες νέες αλυσίδες,

είναι για σας, τις φέρνω, γονατίστε!

Αλυσοδέστε τη χρυσή σας νιότη.

Τ’ όνομά τους Αλήθεια κι Ωραιότη,

Ταπεινοσύνη, Γνώση, Υπακοή!

Η φυλή μας πάντοτε, στο διάβα της πολυχιλιόχρονης ιστορίας της, είχε (και έχει) μια τεράστια δύναμη. Πάντα συνέτριβε χαλκάδες. Τους χαλκάδες της σκλαβιάς. Αλλά είχε (και έχει) μια εξίσου απίστευτη αδυναμία. Στη συνέχεια μεθούσε από τη συντριβή των αλυσίδων, κι’ έτσι μεθυσμένη καθώς ήταν έπεφτε πολύ εύκολα στην αγκαλιά είτε του διχασμού είτε και της υλιστικής ευημερίας, ξεχνώντας πως η λευτεριά ήρθε με την ενότητα και με τις πνευματικές και τις ηθικές δυνάμεις. Την αλήθεια, την ωραιότητα (αγνότητα της ψυχής), την ταπεινοσύνη, τη γνώση, την υπακοή, τον αγώνα.

Κι αντί αυτού τι συνέβαινε και συμβαίνει διαχρονικά; Διχόνοια μετά από κάθε επιτυχία. Εμφύλιος μετά από κάθε έπος. Παντού είτε η υπερβολή είτε η έλλειψη. Μετά την παλιγγενεσία του ’21, από τη διχόνοια, λίγο έλειψε να μας σφάξει όλους ο Μπραΐμης. Ελεύθερο κράτος μετά, αλλά αντί για οργάνωση, ανάπτυξη και ευημερία, είχαμε ίντριγκες, δολοπλοκίες, κοτζαμπάσηδες, φατρίες, αντί για πρόοδο χρεωκοπία.

Εθνικός θρίαμβος με τους βαλκανικούς αγώνες και μετά εθνικός διχασμός. Νίκη στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και μετά μικρασιατική καταστροφή. Μεγαλειώδες έπος του ’40 και μετά αδελφοκτόνος πόλεμος. Παλινόρθωση στη συνέχεια, αλλά μετά κυπριακή τραγωδία. Μέλος του οράματος της Ευρώπης των εθνών και ύστερα χρεωκοπία και (ας ελπίσουμε όχι) άλλη μια καταστροφή!

Είναι πλέον ιστορικά αποδεδειγμένο, πως ότι και να κάνουμε, όσες οικονομικές θυσίες κι αν υποστούμε, όσες τραγωδίες κι αν περάσουμε, δεν πρόκειται να συγκροτήσουμε σωστό κράτος εάν δεν αλλάξουμε εσωτερικά. Εάν δεν βασιστούμε στην σωστή παιδεία, εάν δεν ταπεινωθούμε, εάν δεν στραφούμε από το εγώ στο εμείς, εάν δεν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια.

Δεν λέει τυχαίως ένας άλλος εθνικός ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός ”το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ότι είναι αληθές”. Βέβαια, τι πιο απλό από το να ακολουθήσουμε και να κάνουμε πράξη αυτά που δίδαξε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Χριστός, ο οποίος όπως είπε είναι: ”η οδός και η αλήθεια και η ζωή”!

Αντιστράτηγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης

Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Η αγάπη του Θεού είναι από τη φύση της θερμή...



  Η αγάπη του Θεού είναι από τη φύση της θερμή. Και όταν πέσει σε κάποιον με υπερβολή, κάνει εκείνη την ψυχή εκστατική.

Γι’ αυτό και η καρδιά εκείνου που την αισθάνθηκε δεν μπορεί να τη δεχθεί μέσα του και να την αντέξει, αλλά ανάλογα με την ποιότητα της αγάπης που τον επισκίασε, φαίνεται απάνω του μια ασυνήθιστη αλλοίωση. Και αυτά είναι τα αισθητά σημεία αυτής της αλλοίωσης:
Το πρόσωπο του ανθρώπου γίνεται κόκκινο σαν τη φωτιά και χαρούμενο και το σώμα του θερμαίνεται.

Φεύγει απ’ αυτόν ο φόβος και η συστολή («αιδώς»), και γίνεται εκστατικός.

Και η δύναμη που συμμαζεύει το νου χάνεται, και έρχεται σε κατάσταση εξωλογική («έκφρων»).

Τον φοβερό θάνατο για χαρά τον περνάει και ποτέ του ο νους του δε σταματάει να βλέπει και να στοχάζεται τα ουράνια.

Και χωρίς να βρίσκεται σωματικά στους ουρανούς, μιλάει σαν να είναι παρών εκεί, χωρίς βέβαια να τον βλέπει κανένας.

Χάνει τη φυσική γνώση και τη φυσική όραση και χάνει την αίσθηση της κίνησής του μέσα στον αισθητό χώρο.

Γιατί και όταν κάνει κάτι, δεν το αισθάνεται καθόλου, αφού ο νους το είναι μετέωρος στη θεωρία των ουρανίων. Και η διάνοιά του φαίνεται να συνομιλεί με κάποιον άλλον.

Αυτή την πνευματική μέθη μεθύσανε οι Απόστολοι και οι Μάρτυρες. Και οι μεν Απόστολοι γυρίσανε όλο τον κόσμο μέσα σε κόπο και μόχθο και ονειδισμούς, ενώ οι Μάρτυρες με κομματιασμένα τα μέλη τους έχυσαν τα αίματά τους σαν τον τρεχούμενο νερό και, ενώ υπέφεραν φοβερά βασανιστήρια, δε δείλιασαν, παρά τα υπέμειναν με γενναιότητα, και ενώ στην πραγματικότητα ήταν σοφοί, τους πέρασαν για άμυαλους.

Άλλοι πάλι περιπλανήθηκαν σε έρημους τόπους και στα βουνά και στις σπηλιές και στις τρύπες της γης.

Αυτά που έκαμναν ήταν για τον κόσμο αταξίες, ενώ για το Θεό ήταν εύτακτα.

Αυτή την ανοησία τους μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός και ‘μεις να τη φτάσουμε!".

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος
Φωτογραφία: Η αγάπη του Θεού είναι από τη φύση της θερμή... 

15. Η αγάπη του Θεού είναι από τη φύση της θερμή. Και όταν πέσει σε κάποιον με υπερβολή, κάνει εκείνη την ψυχή εκστατική.

Γι’ αυτό και η καρδιά εκείνου που την αισθάνθηκε δεν μπορεί να τη δεχθεί μέσα του και να την αντέξει, αλλά ανάλογα με την ποιότητα της αγάπης που τον επισκίασε, φαίνεται απάνω του μια ασυνήθιστη αλλοίωση. Και αυτά είναι τα αισθητά σημεία αυτής της αλλοίωσης:
Το πρόσωπο του ανθρώπου γίνεται κόκκινο σαν τη φωτιά και χαρούμενο και το σώμα του θερμαίνεται.

Φεύγει απ’ αυτόν ο φόβος και η συστολή («αιδώς»), και γίνεται εκστατικός.

Και η δύναμη που συμμαζεύει το νου χάνεται, και έρχεται σε κατάσταση εξωλογική («έκφρων»).

Τον φοβερό θάνατο για χαρά τον περνάει και ποτέ του ο νους του δε σταματάει να βλέπει και να στοχάζεται τα ουράνια.

Και χωρίς να βρίσκεται σωματικά στους ουρανούς, μιλάει σαν να είναι παρών εκεί, χωρίς βέβαια να τον βλέπει κανένας.

Χάνει τη φυσική γνώση και τη φυσική όραση και χάνει την αίσθηση της κίνησής του μέσα στον αισθητό χώρο.

Γιατί και όταν κάνει κάτι, δεν το αισθάνεται καθόλου, αφού ο νους το είναι μετέωρος στη θεωρία των ουρανίων. Και η διάνοιά του φαίνεται να συνομιλεί με κάποιον άλλον.

Αυτή την πνευματική μέθη μεθύσανε οι Απόστολοι και οι Μάρτυρες. Και οι μεν Απόστολοι γυρίσανε όλο τον κόσμο μέσα σε κόπο και μόχθο και ονειδισμούς, ενώ οι Μάρτυρες με κομματιασμένα τα μέλη τους έχυσαν τα αίματά τους σαν τον τρεχούμενο νερό και, ενώ υπέφεραν φοβερά βασανιστήρια, δε δείλιασαν, παρά τα υπέμειναν με γενναιότητα, και ενώ στην πραγματικότητα ήταν σοφοί, τους πέρασαν για άμυαλους.

Άλλοι πάλι περιπλανήθηκαν σε έρημους τόπους και στα βουνά και στις σπηλιές και στις τρύπες της γης.

Αυτά που έκαμναν ήταν για τον κόσμο αταξίες, ενώ για το Θεό ήταν εύτακτα.

Αυτή την ανοησία τους μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός και ‘μεις να τη φτάσουμε!".

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Ο Ιερέας, η συμμορία και ο ευγνώμων άνδρας..

.

Πόσα και πόσα εγκλήματα δεν γίνονται «εν βρασμό ψυχής», πάνω δηλαδή στον κατακλυσμό της οργής που δεν αφήνει την λογική να κυριαρχήσει… εκείνη την στιγμή, η ικανοποίηση ενός βίαιου τέλους φαίνεται η μόνη υπαρκτή και λογική λύση.

Βρισκόμαστε μέσα σ’ένα ναό. Έχει μερικά λεπτά που η αγρυπνία έχει τελειώσει. Ο νεωκόρος αρχίζει σβήνει τα καντήλια του τέμπλου αφήνοντας αναμμένα μόνο του Χριστού και της Παναγίας. Ο ιερέας έχει τελειώσει την κατάλυση και αρχίζει σιγά σιγά να βγάζει τα ιερατικά του άμφια. Το ημίφως μέσα στον ναό δίνει μια νότα χαρμολύπης. Δυο τρεις οικογένειες έχουν μείνει μέσα στον ναό περιμένοντας υπομονετικά να πάρουν την ευχή του ιερέα κατ’ ιδίαν πριν φύγουν για το σπίτι τους…είναι ο πνευματικός τους πατέρας, θέλουν να του πούνε έστω ένα «καληνύχτα» πριν τον ξεπροβοδίσουν για το πατρικό του.

Ο ιεράς, γκριζομάλλης, γύρω στα 45, εξομολογεί αρκετούς ανθρώπους οι οποίοι βρίσκουν παρηγοριά στους λόγους του και ανάπαυση στο πετραχήλι του.

Η πόρτα του ιερού βήματος ανοίγει και ξεπροβάλλει η μορφή του ιερέα. Τα γένια του μακριά ακουμπούν ατημέλητα το στήθος του, τα μαλλιά του και αυτά μακριά αγγίζουν το χρώμα του χιονιού. Χαμογελά καθώς βλέπει κάποιοι να τον περιμένουν για το «καληνύχτα». Δεν το επιζητεί, αλλά ούτε το αρνείται. Χαίρεται που κάποιοι άνθρωποι νιώθουν τον ιερέα της ενορίας τους δικό τους άνθρωπο, πατέρα τους και όχι κάποιον ξένο μισθωτό ο οποίος απλά εκπληρώνει υπαλληλικά καθήκοντα.

Ασπάζονται την δεξιά του βάζοντας μια μικρή μετάνοια. Τον πηγαίνουν μέχρι το αυτοκίνητό του, το οποίο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο πνευματικό κέντρο που με τόση επιμέλεια δημιούργησε πριν μερικά χρόνια.

Είχε πολύ κόσμο στην αγρυπνία. Όλοι χαίρονται όταν στην ενορία γίνεται αγρυπνία και πολύ ετοιμάζονται να κοινωνήσουν Σώμα και Αίμα Χριστού. Πριν αναλάβει την ενορία αυτή ο συγκεκριμένος ιερέας όλα αυτά ήταν άγνωστα στο λογικό ποίμνιο. Και όμως τώρα, μετά από χρόνια προσπαθειών, προσευχής, εσπερινών ομιλιών, εντατικής εξομολόγησης, αρχίζει και βλέπει αυτός ο ιεράς την ευλογία του Θεού πάνω στο ποίμνιό του το οποίο έχει αποκτήσει πνευματικά ενδιαφέροντα. Το ποίμνιό του δεν αρκείται πλέον μόνο στην Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία αλλά επιζητεί την συνεχή κοινωνία με τον Θεό διαμέσου των Αγίων Μυστηρίων, κάτι που θα έπρεπε ο κάθε χριστιανός να επιζητεί και να επιδιώκει.

Ο ιερέας ανάβει την μηχανή του αυτοκινήτου του, χαιρετά τα πνευματικά του τέκνα που με τόση αγάπη τον περίμεναν, κάνει τον σταυρό του και αναχωρεί για το πατρικό του σπίτι το οποίο βρίσκεται στην διπλανή πόλη. Η απόσταση είναι περίπου 15 χιλιόμετρα, σε μερικά λεπτά θα βρίσκεται σπίτι του.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της μητροπόλεως του υπενθυμίζει ότι η ώρα είναι 02:30π.μ. Έχει φτάσει στην πόλη που μεγάλωσε και ανδρώθηκε όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Εδώ γνώρισε την αγάπη του Χριστού διαμέσου ευλαβών ιερέων αλλά και του μακαριστού επισκόπου ο οποίος και τον χειροτόνησε διάκονο.

Η διαδρομή του είναι πάντα συγκεκριμένη. Πάντοτε περνά μπροστά από την πλατεία της μικρής αυτής πόλης που συνήθως τα πρωινά είναι γεμάτη με μικρά παιδάκια που παίζουν και ηλικιωμένους που συζητούν και χαίρονται μέσα στα περιποιημένα λουλούδια, δενδρύλλια και το γρασίδι που με επιμέλεια περιποιείται ο κηπουρός του δήμου.

Εκείνο το βράδυ όμως η πλατεία μυρίζει οργή. Ο ιερέας σταματημένος στο φανάρι της πλατείας ακούει φωνές οι οποίες γίνονται όλο και εντονότερες.

Ξάφνου ένα νεαρός περνά μπροστά από το αυτοκίνητο του ιερέως… Δεν προλαβαίνει να κλείσει το ραδιόφωνο όταν άλλοι τρεις νεαροί περνούν τρέχοντας μπροστά από το σταματημένο αυτοκίνητό του. Τον κυνηγούν. Οι τρεις κυνηγούν τον πρώτο νεαρό…όχι για καλό. Το φανάρι έχει ανάψει πράσινο, ο ιερέας όμως δεν λέει να φύγει. Οι φωνές έχουν πλέον μετατραπεί σε κραυγές μίσους για τους τρεις και απόγνωσης για τον άμοιρο νεαρό.

Ο ιερέας ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου του, κάνει τον σταυρό του και με βιαστικό βήμα τρέχει προς το μέρος που ακούγονται οι νεαροί. Σε μερικά μέτρα τους βλέπει. Οι τρεις έχουν πιάσει τον έναν και τον κτυπούν αλύπητα. Είναι κάτω πεσμένος στο έδαφος γεμάτος αίματα και όμως οι νεαροί δεν σταματούν. Το μίσος, η οργή είναι απίστευτη. Ο ιεράς όμως δεν διστάζει.

Σταματήστε!!! Για όνομα του Θεού….Σταματήστε!!!

Το θέλημα του Κυρίου γινέσθω...

Φωτογραφία: Το θέλημα του Κυρίου γινέσθω...

Υπάρχουν καιροί πικροί, δυσβάστακτοι και βασανιστικοί. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς. Στον πόλεμο της φιληδονίας πολλοί τραυματίζονται και υφίστανται οδύνες, πολύ δε περισσότερο σ’ αυτή την πνευματική μάχη δεχόμαστε πολλά τραύματα από τα πνεύματα του κακού,

ηττώμεθα κυρίως όταν βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και τη λογική μας, έως ότου επιδείξουμε ταπεινοφροσύνη, αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Μοιάζει η ζωή μας με αρκετά βαθιά τάφρο, η οποία σε καιρό βροχής γεμίζει ώστε να γίνεται αδιάβατη, ενώ τον άλλο καιρό ξεραίνεται έτσι ώστε να μην κυλά καθόλου νερό σ’ αυτήν. Οι άγιοι πατέρες εκθειάζουν μια ζωή που να μοιάζει με μικρό ρυάκι, το οποίο πάντα κυλά και ποτέ δεν ξεραίνεται. Το ρυάκι αυτό είναι, πρώτον προσβάσιμο, δεύτερον ευχάριστο και χρήσιμο σε όλους τους διαβάτες, επειδή το νερό του είναι πάντα πόσιμο, και καθώς κυλά ήσυχα, γι’ αυτό και ποτέ δεν θολώνει.

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Στις ύβρεις εσύ να αντιπαρατίθεσαι με ταπεινοφροσύνη, όπως εγράφη και μας υποδεικνύεται από τους πατέρες, και αν συμβεί να πέσεις, εγέρσου και πάλι και να γνωρίζεις ότι λόγω της υπερηφάνειάς σου δοκιμάζεσαι με αυτές. Να καταφύγεις στην υπακοή και την αυτομεμψία, όχι να φύγεις από το κελί. Αν ο μοναχός δεν υποστεί διάφορους πειρασμούς και προσβολές, δεν μπορεί να γνωρίσει την αδυναμία του και να επιδείξει ταπεινοφροσύνη.

Η πνευματική ζωή δεν συνίσταται στο να απολαμβάνουμε ειρήνη και παρηγοριά∙ σημαίνει και τον πνευματικό σταυρό, δηλαδή να φέρουμε με γαλήνη τη στέρηση της παρηγοριάς.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Όποιος έχει τάση μάλλον προς την πνευματική ζωή, αυτός θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως ώστε τους πάντες και τα πάντα να τα αφήσει στην κρίση του Θεού, και να προφυλαχθεί κυρίως από τη διγνωμία, ώστε να μην πραγματοποιηθεί εφ’ υμών το ρηθέν του αγίου Αποστόλου Ιακώβου, του Αδελφοθέου, ότι «ἀνὴρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ» (Επιστολή Ιακώβου, κεφ. Α΄ 8)

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Μην αφήνετε το πνεύμα σας να σβήσει, φροντίστε μάλλον να το θερμαίνετε υπομονετικά με την προσευχή και την ανάγνωση κειμένων των αγίων πατέρων και άλλων ιερών κειμένων, εξαγνίζοντας την καρδιά από τα πάθη.

Καλύτερα να αποδεχτείτε να σηκώσετε το βάρος χιλίων θανάτων, παρά να αποκλίνετε από τις θείες εντολές του Ευαγγελίου και τους εξαίσιους κανόνες του μοναχισμού.

ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ

Έτσι γίνεται και στην πνευματική ζωή: ή η παρηγοριά προηγείται της θλίψης, ή η θλίψη προηγείται της παρηγοριάς. Αυτές οι εναλλαγές γεννούν ελπίδα και ταπεινοφροσύνη. Μόνο που υπάρχουν διαφορετικές θλίψεις, τόσο κοσμικές όσο και πνευματικές, αυτό όμως είναι ακόμα νωρίς για να το μάθεις∙ εσύ δέξου με ευγνωμοσύνη και αταραξία ό,τι στείλει ο Θεός, να μην το παίρνεις πάνω σου στα παρηγορητικά συναισθήματα, ενώ στα θλιβερά να μην αποθαρρύνεσαι.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

 

Σε κάθε διαμονή σου προσπάθησε να ζεις γαλήνια, δηλαδή με πνεύμα ηρεμίας και ταπεινοφροσύνης, κανέναν να μην κατακρίνεις και με κανέναν να μην θυμώνεις, ούτως ώστε, κατά την αποστολική υποθήκη, ο λόγος μας να αναμειγνύεται με το άλας της ψυχής.

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

…

Για κάθε ευγενή προαίρεση προς το καλό, θα πρέπει να αναμένετε πειρασμούς από τη δύναμη του κακού η οποία μισεί αυτό. Αυτό το γνωρίζετε επαρκώς, γνωρίζετε επίσης τι χρειάζεται για να την αποκρούσετε και να την κατανικήσετε: αναγνώριση της αδυναμίας σας, αυτομεμψία, υποταγή και επίκληση του Θεού.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Υπάρχουν καιροί πικροί, δυσβάστακτοι και βασανιστικοί. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς. Στον πόλεμο της φιληδονίας πολλοί τραυματίζονται και υφίστανται οδύνες, πολύ δε περισσότερο σ’ αυτή την πνευματική μάχη δεχόμαστε πολλά τραύματα από τα πνεύματα του κακού,

ηττώμεθα κυρίως όταν βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και τη λογική μας, έως ότου επιδείξουμε ταπεινοφροσύνη, αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Μοιάζει η ζωή μας με αρκετά βαθιά τάφρο, η οποία σε καιρό βροχής γεμίζει ώστε να γίνεται αδιάβατη, ενώ τον άλλο καιρό ξεραίνεται έτσι ώστε να μην κυλά καθόλου νερό σ’ αυτήν. Οι άγιοι πατέρες εκθειάζουν μια ζωή που να μοιάζει με μικρό ρυάκι, το οποίο πάντα κυλά και ποτέ δεν ξεραίνεται. Το ρυάκι αυτό είναι, πρώτον προσβάσιμο, δεύτερον ευχάριστο και χρήσιμο σε όλους τους διαβάτες, επειδή το νερό του είναι πάντα πόσιμο, και καθώς κυλά ήσυχα, γι’ αυτό και ποτέ δεν θολώνει.

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Στις ύβρεις εσύ να αντιπαρατίθεσαι με ταπεινοφροσύνη, όπως εγράφη και μας υποδεικνύεται από τους πατέρες, και αν συμβεί να πέσεις, εγέρσου και πάλι και να γνωρίζεις ότι λόγω της υπερηφάνειάς σου δοκιμάζεσαι με αυτές. Να καταφύγεις στην υπακοή και την αυτομεμψία, όχι να φύγεις από το κελί. Αν ο μοναχός δεν υποστεί διάφορους πειρασμούς και προσβολές, δεν μπορεί να γνωρίσει την αδυναμία του και να επιδείξει ταπεινοφροσύνη.

Η πνευματική ζωή δεν συνίσταται στο να απολαμβάνουμε ειρήνη και παρηγοριά∙ σημαίνει και τον πνευματικό σταυρό, δηλαδή να φέρουμε με γαλήνη τη στέρηση της παρηγοριάς.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Όποιος έχει τάση μάλλον προς την πνευματική ζωή, αυτός θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως ώστε τους πάντες και τα πάντα να τα αφήσει στην κρίση του Θεού, και να προφυλαχθεί κυρίως από τη διγνωμία, ώστε να μην πραγματοποιηθεί εφ’ υμών το ρηθέν του αγίου Αποστόλου Ιακώβου, του Αδελφοθέου, ότι «ἀνὴρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ» (Επιστολή Ιακώβου, κεφ. Α΄ 8)

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ