Η θύρα έκλεισε ενώ ακόμη έψαχναν για λάδι.

«Τότε ομοιωθήσεται η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένοις, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου» (Ματθαίος 25,1).

Μέσα στη σιωπή της νύχτας δέκα παρθένες περίμεναν. Στα χέρια κρατούσαν λαμπάδες και στην καρδιά την προσδοκία του ερχομού του νυμφίου. Όλες είχαν βγει για να τον συναντήσουν. Όλες βρίσκονταν στον ίδιο τόπο. Όλες περίμεναν το ίδιο γεγονός. Εξωτερικά δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσά τους. Όμως η νύχτα θα αποκάλυπτε αυτό που τα μάτια δεν μπορούσαν να δουν.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός διηγήθηκε αυτή την παραβολή για να φανερώσει το μυστήριο της πνευματικής εγρηγόρσεως. Πέντε από τις παρθένες ήταν φρόνιμες και πέντε μωρές. Οι φρόνιμες πήραν μαζί τους λάδι, ώστε η φλόγα της λαμπάδας να μη σβήσει ακόμη κι αν η αναμονή παραταθεί. Οι μωρές είχαν λαμπάδες, αλλά δεν είχαν προνοήσει για το λάδι. Η προετοιμασία τους έμεινε στην επιφάνεια. Φαινόταν ότι περίμεναν τον νυμφίο, όμως μέσα τους η φλόγα δεν είχε ρίζα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την παραβολή λέγει ότι το λάδι συμβολίζει την ελεημοσύνη, την καθαρότητα της καρδιάς και την ενεργό αγάπη. Δεν αρκεί να κρατά κανείς τη λαμπάδα της πίστεως εξωτερικά. Η πίστη πρέπει να τρέφεται από έργα, από μετάνοια και από συνεχή κοινωνία με τον Θεό. Χωρίς το λάδι των αρετών, η λαμπάδα γίνεται ένα κενό σχήμα.

Καθώς περνούσαν οι ώρες, ο νυμφίος φαινόταν να καθυστερεί. Η νύχτα βάθαινε και η κούραση κυρίευσε όλες τις παρθένες. Κοιμήθηκαν. Η κόπωση της αναμονής δεν ήταν το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν ποια καρδιά είχε προετοιμαστεί και ποια όχι.

Και τότε, μέσα στο βαθύτερο σκοτάδι της νύχτας, ακούστηκε η φωνή που τάραξε τα πάντα. «Ιδού ο νυμφίος έρχεται. Εξέλθετε εις απάντησιν αυτού» (Ματθαίος 25,6).

Εκείνη τη στιγμή αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Οι φρόνιμες σήκωσαν τις λαμπάδες τους και η φλόγα έκαιγε ακόμη. Οι μωρές όμως είδαν το φως τους να σβήνει. Πανικός γέμισε την καρδιά τους. Ζήτησαν λάδι από τις άλλες. Αλλά το λάδι δεν μεταδίδεται. Η πνευματική ζωή δεν δανείζεται. Η σχέση με τον Θεό δεν μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διδάσκει ότι η σωτηρία είναι προσωπικός αγώνας. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί με την αρετή του άλλου, ούτε να φωτιστεί με την πίστη του πλησίον του. Ο καθένας καλείται να γεμίσει τη δική του λαμπάδα με το λάδι της προσευχής, της μετάνοιας και της αγάπης.

Ενώ λοιπόν οι μωρές έτρεξαν να βρουν λάδι, ο νυμφίος έφθασε. Η θύρα άνοιξε. Όσες ήταν έτοιμες μπήκαν μαζί του στον γάμο. Και τότε η θύρα έκλεισε.

Ύστερα ήρθαν και οι άλλες και χτυπούσαν λέγοντας «Κύριε, Κύριε, άνοιξέ μας». Η απάντηση όμως ήταν φοβερή. «Αληθώς λέγω υμίν, ουκ οίδα υμάς» (Ματθαίος 25,12).

Η λέξη αυτή δεν σημαίνει άγνοια προσώπων αλλά απουσία σχέσεως. Δεν είχαν ζήσει κοντά Του. Δεν είχαν κρατήσει τη φλόγα ζωντανή. Η αναμονή τους ήταν μόνο εξωτερική.

Ο ίδιος ο Χριστός μάς προειδοποιεί σε άλλο σημείο της Γραφής. «Έστωσαν υμών αι οσφύες περιεζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι» (Λουκάς 12,35). Δηλαδή η ζωή του πιστού πρέπει να είναι συνεχής εγρήγορση. Η καρδιά να καίει σαν λύχνος που δεν σβήνει.

Η καθυστέρηση του νυμφίου δεν είναι άρνηση της ελεύσεώς του. Είναι το έλεος του Θεού που δίνει χρόνο στον άνθρωπο να ετοιμαστεί. Κάθε ημέρα που ανατέλλει είναι μια νέα ευκαιρία μετανοίας. Κάθε προσευχή είναι μια σταγόνα λάδι που δυναμώνει τη φλόγα. Κάθε πράξη αγάπης τροφοδοτεί το φως της ψυχής.

Όμως υπάρχει και η σοβαρή προειδοποίηση. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από την παρουσία του Θεού και ζει αδιάφορα, το λάδι σιγά σιγά λιγοστεύει. Η λαμπάδα μπορεί εξωτερικά να φαίνεται ίδια. Η καρδιά όμως σκοτεινιάζει.

Και μια ημέρα θα ακουστεί ξανά η φωνή. Ο Χριστός θα έρθει «ως κλέπτης εν νυκτί» όπως γράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Θεσσαλονικείς επιστολή. Τότε θα φανερωθεί ποια λαμπάδα καίει ακόμη.

Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να φυλάξει τη φλόγα της ψυχής του. Να μένει κοντά στον Θεό. Να γεμίζει το λυχνάρι του με προσευχή, ταπείνωση, ελεημοσύνη και αγάπη. Γιατί όταν έρθει ο Νυμφίος, εκείνοι που είναι έτοιμοι θα εισέλθουν μαζί Του στο φως της αιώνιας χαράς.

Η καρδιά που κρατά ζωντανή τη φλόγα της πίστεως δεν φοβάται τη νύχτα. Περιμένει με ειρήνη τον ερχομό του Νυμφίου.

Η παραβολή των δέκα παρθένων υπενθυμίζει ότι η πνευματική ζωή δεν είναι εξωτερική εμφάνιση αλλά εσωτερική εγρήγορση της καρδιάς.