«Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος, το δε έσωθεν γέμει αρπαγής και αδικίας.»
(Ματθ. κγ΄ 25)
Η υποκρισία είναι η πιο λεπτή μορφή ψεύδους, διότι δεν εξαπατά μόνο τους άλλους, αλλά πρώτα απ’ όλα τον ίδιο τον άνθρωπο που την υπηρετεί. Ο υποκριτής προσποιείται την ευσέβεια, τη συμπόνια και την αλήθεια, μα πίσω από τα λόγια και τις πράξεις του κρύβεται ίδιον συμφέρον. Στην εξωτερική του όψη δείχνει αγάπη για τον πλησίον, ενώ μέσα του χαίρεται για την πτώση του. Τρώει με τον λύκο, απολαμβάνοντας τα έργα της αδικίας, κι έπειτα στέκεται δίπλα στον βοσκό, παριστάνοντας τον πονεμένο και τον ευλαβή.
Η ψυχή που αγαπά τον Θεό δεν μπορεί να ζει διπλή ζωή. Δεν μπορεί να υμνεί τον Χριστό με τα χείλη και να τον προδίδει με τη συμπεριφορά. Ο Κύριος βλέπει την καρδιά και όχι τα προσωπεία. Οι υποκριτές ίσως ξεγελούν τους ανθρώπους, ποτέ όμως τον Θεό. Κι αν ο κόσμος επαινεί την επίφαση της αρετής, ο Ουρανός γνωρίζει την αλήθεια της ψυχής.
Η αληθινή μετάνοια είναι το αντίθετο της υποκρισίας. Δεν χρειάζεται μάσκες, ούτε θεατρινισμούς. Είναι δάκρυ καθαρό, σιωπή που ομολογεί, ταπείνωση που θεραπεύει. Όποιος επιλέγει να σταθεί στο φως, δεν φοβάται να φανερωθεί. Η αλήθεια του Θεού δεν χρειάζεται σκηνή ούτε κοινό· χρειάζεται καρδιά απλή, που αναζητά την ειρήνη και την ειλικρίνεια ενώπιον Του.
Ας μη μοιάσουμε, λοιπόν, σε εκείνους που μοιράζουν ψεύτικα δάκρυα, αλλά σε εκείνους που προσφέρουν γνήσια προσευχή. Διότι ο Χριστός δεν ζητά την τελειότητα, αλλά την καθαρότητα της προθέσεως. Και εκεί που οι υποκριτές σπέρνουν σκιά, οι ταπεινοί καρποφορούν φως.
Αφιερωμένο σε όσους προτιμούν να πληγώσουν την ψυχή τους με την αλήθεια, παρά να την χαϊδέψουν με το ψέμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.