Περί της Μελλούσης Κρίσεως. •Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Η μέλλουσα Κρίση θα είναι φοβερή και καθολική, αποκαλυπτική για κάθε σκέψη, λόγο και έργο των ανθρώπων, από τη δημιουργία έως το τέλος του κόσμου, και θα κρίνει αιωνίως τις ψυχές, δίνοντας στον καθένα κατά τα έργα του.

Φαντάσου, αδελφέ, την ημέρα εκείνη που ολόκληρη η κτίση θα σταθεί ενώπιον του Δικαίου Κριτού. Όλοι οι άνθρωποι από τον Αδάμ μέχρι και τον τελευταίο, Άγγελοι και δαίμονες, θα συγκεντρωθούν στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Εκεί, σε θρόνο νεφέλης, ο Ιησούς Χριστός, με θεϊκή μεγαλοπρέπεια και δόξα, θα κρίνει με άγρυπνο βλέμμα και τέλεια δικαιοσύνη. Οι ουράνιες δυνάμεις θα στέκουν γύρω Του, η Παναγία στα δεξιά Του, και όλοι οι άγιοι φωτεινοί σαν ήλιοι. Οι δίκαιοι θα λάμψουν, ενώ οι ασεβείς, φρικτοί, σκοτεινοί και αποκρουστικοί, θα στέκονται εκστατικοί και τρομαγμένοι, γεμάτοι ντροπή και φόβο.

Εκείνη την ημέρα θα φανερωθούν όλα: λογισμοί, επιθυμίες, λόγια και πράξεις κάθε ανθρώπου. Καμιά αμαρτία δεν θα παραμείνει κρυφή και καμία ευεργεσία του Θεού δεν θα ξεχαστεί. Οι αμαρτίες που έμειναν αδιόρθωτες θα μαρτυρήσουν εναντίον του αμετανόητου. Όλες οι μάταιες χαρές, οι επιπόλαιες απολαύσεις, οι ασωτίες και οι αμελείς σπατάλες του βίου θα τεθούν μπροστά στον καθένα και θα του αποδώσουν ντροπή και κρίση. Η παραμέληση των εντολών του Χριστού, η περιφρόνηση της θυσίας Του, του Σταυρού Του και του Αίματός Του, θα κατηγορούν σιωπηρά τις ψυχές που δεν μετανοήσαν. Εκείνη η ημέρα δεν θα μοιάζει με καμία άλλη. Δεν θα έχει ελπίδα διόρθωσης, ούτε οδό μετανοίας. Η απόφαση θα είναι τελεσίδικη: «Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον» για τους αμετανόητους και «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν» για τους δικαίους και ελεήμονες.

Η Βασιλεία θα δοθεί σ’ εκείνους που τήρησαν τις εντολές, ελέησαν τους αδελφούς τους, και έζησαν με πίστη και μετάνοια. Η κόλαση, φρικτή και αιώνια, θα περιμένει τους αμετανόητους, εκείνους που έκλεισαν την καρδιά τους στο έλεος. Η ημέρα αυτή, όσο και αν φαίνεται μακρινή, πλησιάζει. Και πλησιάζει τόσο, όσο πλησιάζει ο θάνατος στον καθένα. Αμέσως μετά τον θάνατο αρχίζει η κρίση. Δεν υπάρχει χρόνος για αναβολή. Όποιος θέλει να σταθεί με παρρησία ενώπιον του Χριστού, οφείλει να αγρυπνεί, να μετανοεί, να προσεύχεται και να εξομολογείται.

Μη ζεις σαν να μην υπάρχει Κρίση. Όσα δεν διορθωθούν τώρα, θα παρουσιαστούν τότε με πλήρη φανέρωση. Να φοβάσαι αυτή τη μέρα περισσότερο από κάθε άλλη, γιατί θα είναι η αρχή της αιωνιότητας: ή φως ατελεύτητο ή σκοτάδι αμετάκλητο. Και να ελπίζεις στον Θεό, γιατί είναι Θεός ελέους για όσους μετανοούν, αλλά και Θεός εκδίκησης για όσους επιμένουν στην αμαρτία. Η μόνη οδός σωτηρίας είναι η μετάνοια, η αληθινή εξομολόγηση και η ελεημοσύνη, που θα μιλήσει για σένα την ώρα που οι πράξεις θα βαρύνουν τις ζυγαριές.

Ζήσε από σήμερα σαν να κρίνεσαι αύριο. Ζήσε με τη βεβαιότητα πως ο Κριτής σε βλέπει και περιμένει να σε ελεήσει, όχι να σε καταδικάσει. Η κρίση δεν θα γίνει για να καταστρέψει, αλλά για να αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του. Όσοι ελέησαν θα ελεηθούν. Όσοι φέρθηκαν σπλαχνικά, θα γνωρίσουν τη σπλάχνα του Θεού. Ετοίμασε την απολογία σου από τώρα, και μην αφήνεις τον εχθρό να σε καθησυχάζει με λόγια ψεύτικης αναβολής. Όσο αναβάλλεις, τόσο πλησιάζει.

Η Κρίση θα γίνει στη Γεσθημανή, εκεί όπου ο Κύριος ίδρωσε αίμα για σένα. Εκεί που Εκείνος προσευχήθηκε για να σωθείς, εσύ θα δικαστείς αν τίμησες αυτή την αγάπη ή την καταφρόνησες. Ο Σταυρός Του θα στέκει ως σημείο ελέγχου και ως μαρτυρία πως έγινε ό,τι χρειαζόταν για να σωθείς. Αν όμως δεν μετανοήσεις, ο ίδιος Σταυρός θα γίνει το τεκμήριο της καταδίκης σου.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.

Φοβερὴ ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Ἀλλ᾿ ὁ ἐλεῶν πτωχούς, ἐλεηθήσεται. Μὴ ἀναβάλλεις, ὁ καιρὸς ἐστὶν ἐγγύς.

Ω παγκάκιστη αμέλεια που κυριεύει κι εσένα, αδελφέ!

Η αμέλεια είναι η αρχή κάθε πτώσης, διότι θολώνει τον νου, ψυχραίνει την καρδιά και οδηγεί στην άρνηση του Θεού. Μόνο η ταπείνωση, η μνήμη Θεού και η διαρκής εγρήγορση μπορούν να ελευθερώσουν την ψυχή από τον πνευματικό λήθαργο.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Η αμαρτία της αρνήσεως του Αποστόλου Πέτρου δεν είχε ρίζα ούτε στην κακία ούτε στην απιστία, αλλά στην αμέλεια και στη χλιαρότητα. Δεν ακολούθησε τον Διδάσκαλο από αγάπη, αλλά από περιέργεια. Δεν ήταν κοντά Του με πίστη, αλλά μακριά Του με φόβο. Και το αποτέλεσμα αυτής της πνευματικής αδράνειας ήταν να λησμονήσει τον λόγο Του, να Τον αρνηθεί και να λυγίσει μπροστά στη θλίψη. Όμως εκεί όπου η αμέλεια ρίχνει, η μετάνοια σηκώνει.

Ο Πέτρος έκλαψε πικρά, διότι ήρθε σε συναίσθηση. Και εμείς, όταν αμαρτάνουμε, δεν έχουμε λιγότερη ανάγκη από εκείνον να σταθούμε έξω από την αυλή των παθών μας, να εγκαταλείψουμε τις φωτιές της κοσμικότητας και να επιστρέψουμε με συντριβή στον Χριστό. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής από την ίδια μας τη ραθυμία. Δεν είναι μόνο ο διάβολος επικίνδυνος, αλλά η δική μας εσωτερική εγκατάλειψη, που κάνει τον άνθρωπο να χάνεται μέσα στον ίδιο του τον εαυτό.

Η αμέλεια γεννά λήθη, η λήθη γεννά άγνοια και η άγνοια οδηγεί στον θάνατο της καρδιάς. Και τότε, όσο κι αν λέμε πως πιστεύουμε, η ζωή μας μάς διαψεύδει. Διότι δεν μετρά μόνο η γλώσσα που ομολογεί, αλλά η ύπαρξη που συμπορεύεται. Και κάθε φορά που επιλέγουμε κάτι περισσότερο από την αγάπη του Χριστού, έστω κι αν είναι μικρό και ασήμαντο, Τον αρνούμαστε.

Όμως όπως ο Πέτρος μετανόησε, ας μετανοήσουμε και εμείς. Ας σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με δάκρυα, όχι μιας στιγμής, αλλά δάκρυα ζωής. Ας παρακαλέσουμε να μας ελευθερώσει όχι μόνο από τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και από τον πιο ύπουλο εχθρό, τον ίδιο μας τον εαυτό. Τότε θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε τη θερμότητα της πρώτης αγάπης, την αίσθηση της παρουσίας Του και τη βεβαιότητα της σωτηρίας.

Η αγία μετάνοια είναι η μόνη πύλη που μένει πάντοτε ανοιχτή. Ας τη διαβούμε με ειλικρίνεια, για να μη μείνουμε για πάντα έξω από το φως του Θεού.

Στάσου για την Πίστη, όχι για τον κόσμο— Μ. Βασίλειος

Ο αληθινός αγώνας του χριστιανού δεν γίνεται για μάταια και πρόσκαιρα αγαθά, αλλά για τη διαφύλαξη της Ορθοδόξου Πίστεως, που είναι κοινός θησαυρός όλων των πιστών.

Δεν μάχομαι για χρυσάφι, δεν στέκομαι για αξιώματα, δεν πολεμώ για ανθρώπινη δόξα ή συμφέρον. Μένω στη θέση μου, ανυποχώρητος, γιατί εδώ βρίσκεται ο μοναδικός μου θησαυρός: η Πίστη. Αυτή που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά είναι κοινό κτήμα όλης της Εκκλησίας. Αυτή που θεραπεύει, ζωογονεί και οδηγεί στην αιώνια ζωή. Και γι’ αυτήν αξίζει να σταθώ, ακόμα κι αν μείνω μόνος.

Ο λόγος του Μεγάλου Βασιλείου μας υπενθυμίζει πως όταν η Πίστη μας κινδυνεύει, δεν μπορούμε να υποχωρήσουμε για λόγους ευκολίας, συγγένειας, κοινωνικής αποδοχής ή φόβου. Η αλήθεια δεν είναι προσωπικό απόκτημα, αλλά κληρονομιά όλης της Εκκλησίας και ευθύνη μας είναι να την διαφυλάξουμε ακέραιη. Δεν συμβιβαζόμαστε με πλάνες, δεν διαπραγματευόμαστε την Παράδοση, δεν κάνουμε εκπτώσεις για να μας χειροκροτήσουν. Μένουμε σταθεροί στο «εστήκαμεν», γιατί γνωρίζουμε ποιος είναι ο αληθινός θησαυρός.

Η μάχη της πίστεως είναι αγώνας αθόρυβος, εσωτερικός, αλλά αποφασιστικός. Δεν έχει όπλα φθαρτά, αλλά ακλόνητο φρόνημα. Ο Μ. Βασίλειος δεν υπερασπιζόταν μία ιδέα ή φιλοσοφία, αλλά την αλήθεια της Εκκλησίας, που σώζει. Κι αυτόν τον αγώνα καλούμαστε να συνεχίσουμε και εμείς, δίχως φόβο, με ειρήνη, αλλά με ανυποχώρητη καρδιά.

Αφιερωμένο σε όσους κρατούν την Πίστη χωρίς φωνές, αλλά με όλη τη δύναμη της καρδιάς τους.

Στάσου ακλόνητος όταν όλα γύρω σου σε προστάζουν να λυγίσεις. Η Πίστη δεν είναι δική σου μόνο. Είναι όλων μας.

Πώς θα γίνουμε Φιλόθεοι;Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Οι φίλοι του Χριστού αγαπούν ειλικρινά όλους τους ανθρώπους, δεν αγαπιούνται όμως από όλους.

Οι φίλοι του κόσμου ούτε αγαπούν όλους, ούτε αγαπιούνται από όλους.

Και οι μεν οι φίλοι του Χριστού διατηρούν την αγάπη συνεχώς έως το τέλος της ζωής τους, ενώ οι φίλοι του κόσμου τη διατηρούν ώσπου να συγκρουστούν μεταξύ τους για πράγματα του κόσμου.

Δεν έχει ακόμα τέλεια αγάπη ούτε βαθιά γνώση της Θείας Πρόνοιας εκείνος που σε καιρό πειρασμού δεν κάνει υπομονή για όσα λυπηρά του συμβαίνουν, αλλ' αποκόπτεται από την αγάπη των πνευματικών αδελφών.

Μη βιάζεσαι να καταστρέψεις τον δεσμό της πραγματικής αγάπης, γιατί δεν έχει μείνει άλλη οδό σωτηρίας για τους ανθρώπους.

Μην είσαι αυτάρεσκος και δεν θα γίνεις μισάδελφος.

Μην είσαι φίλαυτος και θα γίνεις φιλόθεος.

Αν εκείνος που έχει όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δεν έχει όμως αγάπη, τίποτα δεν ωφελείται, όπως λέει ο θείος Απόστολος (Α' Κορινθίους 13,2), άραγε πόση προθυμία και ζήλο οφείλουμε να δείξουμε για να την αποκτήσουμε;

Το θυμικό μέρος της ψυχής χαλιναγώγησέ το με την αγάπη, το επιθυμητικό καταμάρανέ το με την εγκράτεια και το λογιστικό φτέρωσέ το με την προσευχή. Έτσι το φως του νου δεν θα θαμπωθεί ποτέ.

 

Μονή Δοχειαρίου: Δεν ανεχόμαστε να υποδεχόμαστε με κωδωνοκρουσίες εκείνο που διέλυσε τα θεμέλια της οικογενείας

Με ανακοίνωση, η Ιερά Μονή Δοχειαρίου τοποθετήθηκε δημοσίως σχετικά με την πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ελλάδας στο Άγιον Όρος, εκφράζοντας τη διαφωνία της με τρόπο νηφάλιο, αλλά ξεκάθαρο, μέσα από την οπτική του αγιορείτικου ήθους.

Η ανακοίνωση ξεκινά με λόγια του μακαριστού Γέροντος Γρηγορίου, τα οποία, όπως αναφέρεται, «μας εκφράζουν απόλυτα»: «Δεν ρέγχουμε. Αγρυπνούμε, παρακαλούμε και δεόμεθα… Πέστε και γράψτε ό,τι θέλετε. Εμείς εδώ θα μένουμε· θα τελούμε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, θα καλλιεργούμε ιδίαις χερσίν από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός τα μπαίρια του Αγίου Όρους και θα φροντίζουμε τα λουλούδια που φυτρώνουνε στους βράχους και στα γκρεμνά, να μην τσαλακωθούν από βέβηλα χέρια».

Απαντώντας στις κατηγορίες περί υπέρβασης ή παράβασης των Ευαγγελικών εντολών, η Μονή τονίζει ότι το αγγελικό πολίτευμα δεν επιτρέπει αυτοπροβολή ή θόρυβο, αλλά «εν σιωπή να προσευχόμαστε». Παράλληλα, υπογραμμίζει την ταπεινή διακονία της προς τους προσκυνητές και τον λαό του Θεού, με στόχο την «αληθινή επιστροφή και μετάνοια».

Αναφερόμενη στην επίσκεψη του Πρωθυπουργού, η Μονή επισημαίνει: «Ούτε αντιπολιτευόμαστε, ούτε αρνούμαστε την θεσμική κυριαρχία της Ελληνικής Πολιτείας στην αυτοδιοίκητη Αθωνική χερσόνησο του Αγίου Όρους. Η εκκλησιαστική μας, όμως, συνείδηση δεν ανέχεται να υποδεχόμαστε με πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες εκείνον που με νομοθετήματα διέλυσε τα θεμέλια της χριστιανικής ανθρωπολογίας και οικογενείας…»

Η στάση της Μονής δεν είναι πολιτική, αλλά πνευματική. Όπως τονίζεται: «Αν θέλαμε να τον υποδεχθούμε, η στάση μας θα έπρεπε να ήταν προδρομική· ελεγκτική συνάμα και προτρεπτική προς μετάνοια.»

Ιδιαίτερη ενόχληση εξέφρασε η Μονή για την ανακοίνωση χρηματοδότησης 100 εκατομμυρίων ευρώ εντός του Ιερού Ναού του Πρωτάτου, σημειώνοντας πως: «Η επίσκεψη αυτή έδειξε μάλλον πρόθεση εργαλειοποιήσεως της Αγιώνυμης Πολιτείας και όχι διάθεση προσκυνηματική.»

Η Μονή ξεκαθαρίζει ότι δεν θα συμμετάσχει στη διακηρυχθείσα χρηματοδότηση, δηλώνοντας: «Ούτε τα κονδύλια, ούτε οι χορηγίες μας κρατούν στο ιερό βουνό, αλλά η πίστη ότι το Άγιον Όρος είναι της Θεοτόκου κλήρος απόλεκτος.»

Η ανακοίνωση καταλήγει με προτροπή προς όλους τους πιστούς: «Όσοι, λοιπόν, ευλαβείσθε τους μοναχούς και σέβεσθε και τιμάτε τον τόπο της ασκήσεώς τους, προσεύχεσθε προς Κύριον να διακρίνουμε, να γνωρίζουμε και να πράττουμε το θέλημα αυτού το αγαθόν και τέλειον.»

Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση:

Ἡ Ὁσία Μακρίνα (19 Ἰουλίου)

Ἡ Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας δέ γαλούχησε 
μόνο ἐξέχουσες φυσιογνωμίες, οἱ ὁποῖες προσέφεραν ὑπηρεσίες στήν Ἐκκλησία καί στά γράμματα. Γαλούχησε καί μία μεγάλη ὁσιακή μορφή, ἡ ὁποία μάλιστα ὑπῆρξε ἡ πρωτοπόρος τοῦ γυναικείου κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ. Εἶναι ἡ ὁσία Μακρίνα ἡ ἀδελφή τριῶν ἁγίων ἱεραρχῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου Νύσσης καί Πέτρου Σεβαστείας καί ἑνός ἁγίου ἀσκητοῦ, τοῦ Ναυκρατίου.

Ἡ ὁσία Μακρίνα γεννήθηκε τό 327 μ.Χ. καί καταγόταν ἀπό ἀρχοντική γενεά. Ἦταν δέ ἡ πρωτότοκη κόρη τῆς πολυμελοῦς ἁγίας οἰκογένειας τοῦ ὀνομαστοῦ ρήτορα ἁγίου Βασιλείου τοῦ  Γέροντα καί τῆς εὐσεβέστατης καί φιλάνθρωπης Ἐμμέλειας. Οἱ εὐλογημένοι γονεῖς της ἀπέκτησαν δέκα παιδιά, ἀπό τά ὁποῖα ἐπέζησαν τά ἐννέα, τέσσερις γυιοί καί πέντε θυγατέρες. Ὁλόκληρη δέ ἡ οἰκογένεια καί ἡ ρίζα καί ὁ κορμός καί οἱ κλάδοι, εἶναι οἰκογένεια καί ἡ ρίζα καί ὁ κόρμος καί οἱ κλάδοι, εἶναι οἰκογένεια ἁγίων καί ἀποτελεῖ μοναδικό φαινόμενο στήν ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ.

Ἡ ἁγία μητέρα της, ἡ ὁποία ἦταν κόρη μάρτυρος, ἔδωσε στή Μακρίνα σπάνια χριστιανική διαπαιδαγώγηση. Ἐκείνη ὅμως που στάλαξε στήν ἁπαλή παιδική ψυχή της τά νάματα τῆς πίστεως, ἦταν ἡ γιαγιά της Μακρίνα (+340 μ.Χ.), ἡ μητέρα τοῦ πατέρα της. Ἐκείνη ἔγινε γιά τήν ἐγγονή Μακρίνα ἡ "πρεσβυτέρα" γιά τήν ἀρετή της. Αὐτή καί ὁ σύζυγός της ὑπέμειναν καρτερικά τό διωγμό τοῦ Μαξιμίνου (305-313 μ.Χ.) ζώντας μέ κακουχίες στά βουνά τοῦ Πόντου γιά μιά ἑπταετία καί τρεφόμενοι θαυματουργικά μέ ἐλάφια. Ἡ σοφή γιαγιά, ἀσφαλῶς, θά διέβλεπε πώς ἡ μικρή Μακρίνα ἔμελλε ν’ ἀποβεῖ «σκεῦος ἐκλογῆς».

Πράγματι. Ἡ Μακρίνα, μέσα στό ἅγιο αὐτό οἰκογενειακό περιβάλλον, ὡς καλή καί εὐλογημένη γῆ καρποφόρησε πλούσια καί ἀναδείχθηκε ἀντάξιος βλαστός τῶν ὁμολογητῶν προγόνων της καί τῶν ἁγίων γονέων της. Προόδευσε μάλιστα γρήγορα στήν ἐκμάθηση τῶν πρώτων γραμμάτων. Κατόπιν διδάχθηκε ἀπό τή λόγια μητέρα της, τίς Ἅγιες Γραφές, ἔχοντας ὡς καθημερινό ἐντρύφημά της, τή Σοφία Σολομῶντος καί τούς ψαλμούς τοῦ Δαυΐδ.

Προικισμένη ἀπό τόν Θεό μέ τά μεγαλύτερα πνευματικά καί σωματικά χαρίσματα, ἰσχυρή διάνοια, ὀξυδέρκεια καί κυρίως σπάνιο καί ἐξαίσιο κάλλος, ἀκτινοβολοῦσε σάν ἕνα θαυμάσιο καλλιτέχνημα. Γιά τό λόγο αὐτό ἕνα μεγάλο πλῆθος εὐγενών νέων πολιορκοῦσε συνεχῶς τούς γονεῖς της, γιά νά τή νυμφευθοῦν. Ὁ πατέρας της συνετά σκεπτόμενος, τήν ἀρραβώνιασε, μόλις δωδεκάχρονη, μέ κάποιον νέον σώφρονα, πλούσιο καί ἐλεήμονα.

Οἱ βουλές ὅμως καί τά σχέδια τοῦ Θεοῦ ἀπέχουν πολύ ἀπό ἐκεῖνα τῶν ἀνθρώπων. Ἐνῶ ὅλοι ἀνέμεναν τήν ἐνηλικίωσή της γιά τήν τέλεση τῶν γάμων, ὁ μελλοντικός σύζυγός της προσβλήθηκε ξαφνικά ἀπό πυρετό καί ἀπεβίωσε. Ἡ νεαρή Μακρίνα «τετρωμένῃ τῷ θείῳ ἔρωτι» ἀπεφάσισε τότε ν’ ἀφιερώσει τή ζωή της στό Νυμφίο Ἰησοῦ Χριστό. Καί ἡ ἀπόφασή της ἦταν τόσο σταθερή, πού ξεπέρασε τήν ἡλικία της. Ὅταν δέ οἱ γονεῖς της ἐπέμεναν νά νυμφευθεῖ ἄλλον νέο ἐκείνη ἀπαντοῦσε ὅτι, ὁ μνηστήρας της ἦταν ζωντανός γιά τόν Θεό καί ὅτι ὁ θάνατός του, μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως, ἦταν προσωρινή ἀποδημία.

Να προστρέχετε, στη Μητέρα του Θεού, όταν το σπίτι σας χάνει την ειρήνη του Συμβουλές ωφέλιμες αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

Ο Διάβολος είναι πνεύμα, αλλά έχει περιωρισμένη δύναμι. Μπορεί να υποκινήση στιγμιαία μέσα στην ψυχή μία σκέψι αμφιβολίας, ανυπομονησίας, κακίας.

Από εκεί και πέρα, αν θα πραγματοποιηθούν ή όχι οι σκοτεινοί σκοποί του, αυτό εξαρτάται από τη δική μας στάσι. Αν μείνουμε στερεοί στην πίστι του Χριστού, θα εξουδετερώσουμε την απόπειρα του πονηρού πνεύματος.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο χριστιανός πρέπει να είναι έτοιμος και προσεκτικός, όλος οφθαλμούς, σκληρός σας αδάμας, άτρωτος από όλες τις πλευρές, αμετακίνητος πάνω στο θέλημα του Θεού, ανθεκτικός σαν το αμόνι, όπως λέγει ένας αρχαίος Πατήρ της Εκκλησίας.

Με τη δύναμι του Θεού, θα νικήση τότε τον εχθρό. Θα τον νικά και θα τον κατατροπώνη όλες τις ημέρες της ζωής του, έως την ώρα που θα κληθή από τον Κύριο στην άλλη, την αιώνιο ζωή. Ώ πιστό φρόνημα, μη με εγκαταλείπεις. Αμήν.

Να προστρέχετε, αδελφοί μου, στη Μητέρα του Θεού, όταν το σπίτι σας χάνη την ειρήνη του. Η Κυρία Θεοτόκος είναι η πηγή του ελέους και της δυνάμεως. Μπορεί εύκολα να ειρηνεύση τις ανθρώπινες καρδιές.

Ως Μητέρα του Θεού της Ειρήνης, μεσιτεύει σ’ Αυτόν για την ειρήνη όλου του κόσμου και όλων των χριστιανικών σπιτιών. Έχει την ελεητική δύναμι να διώξη με ένα νεύμα της τα πονηρά πνεύματα, αυτά που με ακοίμητο αγώνα προσπαθούν να χωρίζουν τους ανθρώπους και να τους κάνουν να αλληλομισούνται.

Είναι η Γοργοεπήκοος, που απαντά γρήγορα στις παρακλήσεις μας και μας δίνει την ειρήνη και την αγάπη. Γιατί, αν δεν έχουμε την πίστι και την αγάπη, γινόμαστε ανάξιοι της μεσιτείας της Θεοτόκου.

Ας την τιμάμε με βαθύ σεβασμό ως Μητέρα του Υψίστου, ως το ανώτερο των ποιημάτων του. Και ας διατηρούμε ταπεινό φρόνημα, αφού και Εκείνη ήταν τόσο ταπεινή εδώ κάτω στη γη και τίποτε δεν της αρέσει όσο η ταπεινοφροσύνη. Το διεκήρυξε η ίδια στην Ωδή της:

«Ηγαλλίασε τό πνεῦμά μου ἐπί τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου ότι επέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ» (Λουκ. α’ 47, 48).

(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης,

 

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΣ ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ!

Ποιες είναι οι τέσσερες προσβολές που μας φέρνουν οι εχθροί μας κατά την ώρα του θανάτου.

Και πρώτα η προσβολή της πίστεως και η θεραπεία της.

Τέσσερις είναι οι κυριώτερες προσβολές και πιο επικίνδυνες με τις οποίες συνηθίζουν να μας πολεμούν οι εχθροί μας δαίμονες κατά την ώρα του θανάτου.

Ο πόλεμος που μας κάνουν εναντίον της πίστεως, η απόγνωσις, η κενοδοξία και τα διάφορα φαντάσματα και οι μεταμορφώσεις των δαιμόνων σε Αγγέλους φωτός.

Όσο για την πρώτη προσβολή σου λέγω ότι αν αρχίση ο εχθρός να σε πολεμά με τα ψεύτικα επιχειρήματά του βάζοντας στο νού λογισμούς απιστίας, φύγε αμέσως από το νού σου στη θέλησί σου λέγοντας:

«Πήγαινε πίσω μου Σατανά, πατέρα του ψεύδους, διότι εγώ δεν θέλω καθόλου να σε ακούσω, διότι μου είναι αρκετό να πιστεύω εκείνο που πιστεύει η αγία μου εκκλησία».

Και μην αφήσης καθόλου τόπο στην καρδιά σου στους λογισμούς της απιστίας, όπως αναφέρεται: «Εάν Πνεύμα του εξουσιάζοντος, δηλαδή του εχθρού, σου επιτεθή, μην μετακινηθής από την θέσι σου» (Εκκλ. 10,4).

Αυτούς τους λογισμούς να τους θεωρής ως κινήσεις του διαβόλου που προσπαθεί την ώρα εκείνη να σε σκανδαλίση. Κι αν δεν μπορής να στηρίξης το νού σου, στάσου με ανδρεία και μένε σταθερός με την θέλησί σου για να μην πέσης σε κανένα λογισμό ή και σε κανένα ρητό της Αγίας Γραφής, το οποίο θα σου προσφέρη ο εχθρός.

Γιατί, όσα ρητά της Αγίας Γραφής κι αν σου θυμίση την ώρα εκείνη, είναι ακρωτηριασμένα (ελλιπή), προσφέρονται με κακό σκοπό, άσχημα εξηγημένα κιαν ακόμη φαίνωνται καθαρά, καλά και φανερά.

Κι αν ο πονηρός όφις σε ρωτήση και σου πή με τον λογισμό τι πιστεύει η εκκλησία, καταφρόνησέ τον εντελώς και μην του αποκριθής. Αλλά βλέποντας το ψεύδος και την πονηριά του και ότι προσπαθεί να σε πιάση με τα λόγια, πίστευε χωρίς καμμία αμφιβολία με όλη σου την καρδιά.

Σε περίπτωσι πάλι που είσαι δυνατός στην πίστι και έχεις δυνατό λογισμό και θέλεις να κάνης τον εχθρό να καταντροπιασθή, απάντησέ του ότι η αγία μου εκκλησία πιστεύει στην αλήθεια. Κι αν σου πή ποιά είναι αυτή η αλήθεια, να του απαντήσης: εκείνο που πιστεύει αυτή.

Πάνω από όλα κράτα την καρδιά σου πάντοτε σταθερή και προσεκτική και στραμμένη προς τον Εσταυρωμένο λέγοντας: «Θεέ μου, Ποιητά μου και Λυτρωτά μου, βοήθησέ με γρήγορα και μην παραχωρήσης να πέσω ποτέ από την αλήθεια της αγίας σου πίστεως.

Αλλά ευδόκησε, όπως με την χάρι σου γεννήθηκα στην αλήθεια αυτή, έτσι να τελειώσω και την θνητή μου ζωή σ αυτήν προς δόξαν του ονόματός σου».

Οσίου Νικόδημου του Αγιορείτου – «Ο Αόρατος πόλεμος»

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: Με νομοσχέδιο που φέρνουν «ΣΦΡΑΓΙΖΟΥΝ» τα ιδιωτικά παρεκκλήσια.

 

Διαβάσουμε στο esos, εδώ
άρθρο που επευφημεί την Υπουργό Παιδείας
και της μεταφέρει τα «συγχαρητήρια» της «Εκκλησίας της Ελλάδος» !!!

 

Στοιχειώδη δημοσιογραφική εμπειρία μαρτυρά ότι είναι ένα άρθρο που έγινε «κατά παραγγελία» για να καθησυχάσει τον κόσμο και να μετριάσει τυχόν αντιδράσεις.

Αντίστοιχο άρθρο για το ίδιο θέμα, με την ίδια επαινετική ρητορική, διαβάσαμε και σε ορθόδοξο εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων εδώ.

 

Πάμε τώρα στην ουσία του νομοσχεδίου που ψηφίζεται πιθανότατα μεθαύριο, Πέμπτη 31/7/2025.

 Άρθρο 28 του νέου νομοσχεδίου 

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ (18 Ίουλίου)

Όταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ανέλαβε την αυτοκρατορική εξουσία (361), περιφρονώντας ό,τι καλό είχε παραλάβει από τον άγιο Κωνσταντίνο τον Μέγα καθώς και από τη χριστιανική του παιδεία, ανέτρεψε τη δημόσια τάξη με την τυραννία του και καθύβρισε τον Θεό καταγινόμενος με όλα τα μέσα να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων. Απέστειλε αξιωματούχους πιστούς στην υπόθεση του σε διάφορες επαρχίες για να εξαναγκάσουν το λαό να συμμορφωθεί. Ο Καπιτωλίνος, βικάριος της Θράκης, μετέβη για το σκοπό αυτό στο Δορόστολο (σημερινή Σιλίστρια της Βουλγαρίας), πρωτεύουσα της Σκυθίας. Μόλις εγκαταστάθηκε στο δικαστήριο απηύθυνε απειλές θανάτωσης όχι μόνο στους χριστιανούς, άλλα και σε εκείνους που θα απέφευγαν να τους καταγγείλουν. Οι παρευρισκόμενοι τρομοκρατημένοι φώναξαν ότι δεν υπήρχαν χριστιανοί στην πόλη τους και ότι όλοι οι κάτοικοι θυσίαζαν στους θεούς του αυτοκράτορα. Ικανοποιημένος και περιχαρής ο Καπιτωλίνος πήρε τότε μέρος σε μεγάλο συμπόσιο οργανωμένο προς τιμήν του.

Προσοχή στο τι διαβάζουμε.Σε ποια βιβλία προσκολλώμαστε (αγίου Ιερωνύμου, +420 μ.Χ.)

Ξεκίνησα να πάω στην Ιερουσαλήμ, μου φαινόταν ότι θα μου ήταν αδύνατο να στερηθώ την τεράστια εκείνη βιβλιοθήκη μου, που με τόσο κόπο και τόση φροντίδα είχα δημιουργήσει στην Ρώμη. Ήμουν δε τόσο ταλαίπωρος και ανόητος, που νήστευα προκειμένου να διαβάσω τον Τούλλιο ( Κικέρωνα)!

Νύχτες ολόκληρες τις περνούσα άγρυπνος και έκλαιγα με δάκρυα που έβγαιναν από μέσα από τα σπλάγχνα μου, όταν θυμόμουν τις αμαρτίες μου. Και μετά; Άρπαζα στα χέρια μου τον Πλαύτο (λατίνος κωμικός)! Και όταν «ερχόμενος εις εαυτόν», συνερχόμουν και άρχιζα να διαβάζω κάποιον προφήτη, ο ακαλλιέργητος λόγος του με έκανε να φρίττω! Και, μια και δεν έβλεπα το φως με τα στραβά μου, φανταζόμουν ότι το λάθος ήταν του ήλιου, και όχι των ματιών μου!...

Ενώ λοιπόν όφις ο αρχαίος κάπως έτσι έπαιζε με εμένα, ακριβώς στη μέση της Σαρακοστής, με έπιασε ένας γερός πυρετός, που κυριολεκτικά «εισέβαλε» (=έκαμε εισβολή) στο εξαντλημένο μου σώμα και - πράγμα τόσο απίστευτο, που να μην τολμάει κανείς ούτε να το ειπεί! – κατέφαγε τόσο πολύ τα ταλαίπωρα μέλη μου, που μόλις και διατηρούσα τα κόκκαλα! (Στο μεταξύ οι άλλοι ετοίμαζαν την κηδεία μου)! Ενώ λοιπόν οι άλλοι είχαν αρχίσει να ετοιμάζουν την κηδεία μου και στο ολοκληρωτικά πια παγωμένο μου σώμα μόλις γινόταν αισθητή, σε κάποια άκρη μόνο από το στήθος μου, η ζωτική θέρμη της ψυχής, να, ξαφνικά αρπάγηκα εν πνεύματι και μεταφέρθηκα στο βήμα του Κριτή!Και εκεί, μέσα στο τόσο φως, μέσα στην όση λάμψη εκείνων που έστεκαν τριγύρω του, εγώ έπεσα κάτω, μη τολμώντας να στρέψω το βλέμμα μου προς τα άνω. Και άκουσα την ερώτηση:

-Τί ιδιότητα έχεις; Απάντησα:

-Χριστιανός είμαι.

Αλλά Εκείνος, που καθόταν στον Θρόνο, είπε:

-Ψεύδεσαι. Κικερωνιανός είσαι. Όχι Χριστιανός. Όπου ο θησαυρός σου, εκεί είναι και η καρδιά σου.

Έμεινα άναυδος! Μα ανάμεσα στους ραβδισμούς της συνείδησης μου, (γιατί διάταξε να μου τις βρέξουν!), άρχισε να με βασανίζει πιο πολύ ακόμη από το πυρ εκείνο της κολάσεως ο στίχος : « εν δε τω άδη τις εξομολογήσεται σοι» ( Ψαλμ.6,6). Και τον έλεγα μέσα μου συνεχώς.Και μετά άρχισα να φωνάζω και λέγω με λυγμούς: «Ελέησον με, ο Θεός, ελέησον με» (Ψαλμ.56,2). Τα λόγια αυτά αντηχούσαν μετά από κάθε μου ξυλιά!Τελικά, εκείνοι που έστεκαν γύρω από τον Θρόνο, έπεσαν στα γόνατα του Καθήμενου και Τον παρακαλούσαν, να συγχωρήσει ένα άμυαλο παιδί και να του δώσει καιρό μετανοίας, να διορθώσει το λάθος του. Και Του έλεγαν:

-Αν ξαναδιαβάσει ποτέ στο μέλλον βιβλίο «εθνικό» με περιεχόμενο παγανιστικό), θα εκτίσει την ποινή του «μετά»!

Εγώ, στριμωγμένος σε μια κατάσταση τόσο πικρή, θα ήθελα να υποσχεθώ ακόμη σοβαρότερα πράγματα! Και άρχισα να ορκίζωμαι και να λέγω ομνύοντας στο όνομα Του:

-Κύριε, αν στο μέλλον πιάσω ποτέ στα χέρια μου βιβλία κοσμικά, αν τα ξαναδιαβάσω, να Σε αρνήθηκα!

Στα λόγια αυτά του όρκου μου, με άφησαν και ξαναγύρισα στον επάνω κόσμο. Και ανοίγω τα μάτια μου (τόσο πνιγμένα στα δάκρυα και τόσο πονεμένα που έπειθαν ακόμη και τους απίστους!) Και τους είδα όλους κατάπληκτους!

Δεν επρόκειτο για ύπνο! Ούτε για κάποιο κούφιο όνειρο, από εκείνα που μας δημιουργούν αυταπάτες.

Μάρτυς μου το Βήμα, μπροστά στο οποίο βρέθηκα!Μάρτυς μου η Κρίση, που φοβήθηκα!Είθε ποτέ πια, να μη μου συμβή, να μου απευθύνουν τέτοια ερώτηση.Η πλάτη μου ήταν πρησμένη από το ξύλο. Και αισθανόμουν από τις πληγές τον πόνο, και αφού συνήλθα!

Από τότε, μελετώ τα βιβλία του Θεού πολύ περισσότερο, απ’ ό,τι διάβαζα πριν τα βιβλία των θνητών ανθρώπων.

Αγίου Ιερωνύμου

 

Προσέχετε πως ακούτε, προσέχετε τι ακούτε .

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, μέσα από την διδασκαλία του, μας διδάσκει ότι οφείλουμε να προσέχουμε τι ακούμε («Κατά Μάρκο ευαγγέλιο», 4:24), αλλά και πως ακούμε («Κατά Λουκά ευαγγέλιο», 8:18).

Το πρώτο αναφέρεται στο αντικείμενο, δηλαδή στο τι πράγματα ακούμε, και το δεύτερο στο υποκείμενο, που είμαστε οι ίδιοι, δηλαδή την διάθεση με την οποία ακούμε κάτι. Ο άνθρωπος οφείλει να κρίνει.

Η κρίση είναι δώρο του Θεού. Όχι βεβαίως για να κατακρίνει, αλλά για να διακρίνει. Για αυτό, ο Κύριος είπε «Μη κρίνετε δια να μη κριθήτε» («Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο», 7:1), αλλά είπε επίσης και το «Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαία κρίσιν κρίνατε» (Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο», 7:24).

Για να γίνει αυτό όμως, δεν πρέπει να είμαστε πρόχειροι στις κρίσεις. Υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, προκειμένου να μην πέσουμε σε πλάνη, τις οποίες εξηγεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο παρακάτω απόσπασμα.

«Γι’ αυτό μεγάλη προσοχή πρέπει να έχουν όλοι εκείνοι που δέχονται αυτούς τους συκοφάντες και τους προδότες και τους ψευδομάρτυρες και περισσότερο μάλιστα οι δικαστές και οι κριτές, στους οποίους λένε αυτοί τις συκοφαντίες, τις προδοσίες και τις ψευδομαρτυρίες τους· και να μη πιστεύουν εύκολα στα λόγια τους χωρίς να κάνουν πριν ακριβή έρευνα και να εξακριβώσουν, εάν είναι αληθινοί και αξιόπιστοι μάρτυρες. Αυτοί πρέπει να μιμούνται τον μεγάλο βασιλιά Αλέξανδρο, και όταν ακούν καμία συκοφαντία το μεν ένα αυτί να το έχουν ανοιχτό, για να ακούνε το κατήγορο και ενάγοντα, το δε άλλο να το κλείνουν με το χέρι τους, για να το φυλάξουν καθαρό, ώστε να ακούσουν τον εναγόμενο και κατηγορούμενο.

Αυτοί, όταν γνωρίσουν πως μερικοί είναι διαβολείς και συκοφάντες και ψευδομάρτυρες, πρέπει να τους αποστρέφονται και να τους διώχνουν μακριά από το πρόσωπό τους και καθόλου να μην θέλουν να τους ακούνε, καθώς τέτοια εντολή δίνει ο Σολομώντας· «Μην αφήσεις το στόμα σου διεστραμμένα να πει λόγια, ποτέ σου ψέματα μην πεις» (Παροιμίες, 4:24).

Μάλλον πρέπει να τους τιμωρούν και να τους βάζουν ποινές, όπως προστάζει ο ίδιος ο Σολομώντας λέγοντας· «Δεν θα μείνει ατιμώρητος ο ψευδομάρτυρας και αυτός που λέει ψέματα δεν θα γλυτώσει» (Παροιμίες, 19:5)· και όπως προστάζουν οι θείοι Απόστολοι στις «Διαταγές» τους (Βιβλ. Β’ κεφ. Ν’), να μην τους δέχονται με ευμένεια και να τους δίνουν θάρρος να λένε και να διαβάλουν τον ένα και τον άλλο με την κατήγορο γλώσσα τους, καθώς είναι γραμμένο·

«Όπως ο βόρειος άνεμος φέρνει βροχή, το ίδιο και η συκοφαντία φέρνει την αγανάκτηση» (Παροιμίες, 25:23) Διότι, εάν οι κριτές και οι δικαστές δεχθούν τα ψεύτικα λόγια των συκοφαντών και των ψευδομαρτύρων και κάνουν άδικη κρίση και ζημιώσουν ή τιμωρήσουν κάποιον αθώο, θα έχουν και αυτοί την ίδια αμαρτία και την κόλαση με τους συκοφάντες και τους ψευδομάρτυρες· διότι λέει ο Μέγας Βασίλειος, ότι όποιος άλλον καταλαλεί και όποιος δεχθεί και ακούσει την καταλαλιά, και οι δύο είναι άξιοι να αφορισθούν από την Εκκλησία·

«Όποιος καταλαλεί αδελφό και όποιος ακούει τον κατάλαλο, είναι και οι δύο άξιοι αφορισμού» (Όροι Κατ’ επιτομή, ΚΣ).

Και ο Θεός μάλιστα λέει ότι είναι άδικοι οι δικαστές εκείνοι, που συγκατατίθενται στις διαβολές και στις ψευδομαρτυρίες των αδίκων, και ότι γίνονται συγκοινωνοί της κακίας εκείνων, έστω και αν είναι πολλοί· «Μη διαδίδεις φήμες ψεύτικες.

Μη δίνεις για χάρη ενός ανθρώπου αδίκου μαρτυρία αναληθή. Να μην ακολουθείς τους πολλούς στο κακό και σε περίπτωση δίκης να μην καταθέτεις, παίρνοντας το μέρος των πολλών, για να διαστρέφεις το δίκαιο» (Έξοδος, 23:1-2).

Απορεί μάλιστα και ένας διδάσκαλος της Εκκλησίας, ποιος άραγε έχει περισσότερη αμαρτία, εκείνος που καταλαλεί ή εκείνος που με χαρά ακούει την καταλαλιά;

Και λύνει ο ίδιος την απορία λέγοντας, ότι εκείνος που καταλαλεί έχει το διάβολο στην γλώσσα του, αυτός όμως που ακούει με χαρά έχει το διάβολο στα αυτιά του· διότι εάν έδειχνε αυτός το πρόσωπό του σκυθρωπό και θυμωμένο, ο κατάλαλος δεν θα τολμούσε ούτε το στόμα του να ανοίξει».

(Απόσπασμα από τον 4ο λόγο του αγίου Νικοδήμου, ότι «Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να γίνονται διαβολείς και προδότες, συκοφάντες και ψευδομάρτυρες»,

 

Περί αυτογνωσίας (Άγιος Μάξιμος).

Η αυτογνωσία, δηλαδή η γνώση του εαυτού μας, είναι σπουδαία και απαραίτητη. Είναι ένα μέτρο που αποκτά σταδιακά ο άνθρωπος, χάριτι Θεού και υπακοής ανθρώπου, το οποίο του επιτρέπει να διακρίνει κάποια πράγματα, πρώτα στον εαυτό του, και κατόπιν στους συνανθρώπους του.

Μαθαίνει στην πράξη αυτό που λέει ο Κύριος: «χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Κατά Ιωάννη, 15:5).

Μαθαίνει τις αδυναμίες του, μαθαίνει να δίδει την δόξα στον Θεό. Γεύεται εμπειρικά την μακροθυμία του Θεού στην ζωή του, το έλεός του, την συγχωρητικότητά του. Σταματά να έχει καύχημα στον εαυτό του, και βιώνει το γεγονός ότι ο Θεός δεν τον αγαπά επειδή ο άνθρωπος είναι «καλός» και τα κάνει όλα «τέλεια», αλλά επειδή απλά «ο Θεός αγάπη εστί» (Ά Ιωάννου, 4:16).

Τότε καταλαβαίνει όχι απλά εγκεφαλικά και στείρα, αλλά βιωματικά με όλη την ύπαρξή του, ότι είναι πολύτιμος μπροστά στα «μάτια» του Θεού.

Τότε παύει να είναι αυστηρός με τα λάθη των άλλων, και προσπαθεί να συμπεριφερθεί σε αυτούς, όπως ο Θεός σε εκείνον. Η αυτογνωσία δεν είναι κάτι που αποκτάται σε μια στιγμή. Κτίζεται αενάως, και είναι ανάλογη με την επίγνωση του Θεού. Όσο πιο κοντά στον Θεό πάει κανείς, τόσο περισσότερο γνωρίζει τον εαυτό του.

Ακολουθεί σύντομο απόσπασμα από την εμπειρία του αγίου Μάξιμου του Ομολογητή.

«Εκείνος που έχει γνωρίσει την αδυναμία της ανθρώπινης φύσεως, αυτός έλαβε γνώση και της θείας δυνάμεως, και ο άνθρωπος αυτός, γνωρίζοντας ότι όλα τα κατορθώματα τα πραγματοποίησε με τη δύναμη του Θεού, και ότι προχωρεί στην πραγματοποίηση άλλων πιστεύοντας και πάλι σε αυτήν, δεν περιφρονεί ποτέ κανένα από τους ανθρώπους.

Διότι γνωρίζει, ότι, όπως ακριβώς βοήθησε αυτόν και τον ελευθέρωσε από πολλά φοβερά πάθη, έτσι έχει τη δύναμη να βοηθήσει όλους όταν θέλει, και προ πάντων εκείνους που αγωνίζονται γι’ αυτόν, αν και βέβαια για ορισμένους λόγους ανεξερεύνητους δεν απαλλάσσει όλους τους ανθρώπους από τα πάθη με τη μία, αλλά σαν αγαθός και φιλάνθρωπος γιατρός θεραπεύει τον καθένα που καταφεύγει προς αυτόν στον κατάλληλο καιρό».

(Φ. ΕΠΕ 14, Έργα αγίου Μάξιμου Ομολογητή, σελ. 233).

 

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ(17 Ιουλίου)

Γέννηση και ανατροφή

Η παρθενομάρτυς Μαρίνα γεννήθηκε στη μικρή πόλη Αντιόχεια της Πισιδίας, γύρω στο έτος 270, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός ή ο Κλαύδιος Καίσαρας. Οι γονείς της άνηκαν στην ανώτερη
τάξη της περιοχής της Πισιδίας, ο πατέρας ήταν διακεκριμένος και σεβαστός από τους εθνικούς ιερέας των ειδώλων, λεγόταν δε Αιδέσιος.
Αμέσως μετά τη γέννηση της Μαρίνας, έφυγε από την παρούσα ζωή η μητέρα της. Έτσι ο πατέρας αναγκάστηκε να αναθέσει την ανατροφή της θυγατέρας του σε μία άλλη γυναίκα.

Ασπάζεται την χριστιανική πίστη

Φαίνεται ότι η γυναίκα στην οποία ο Αιδέσιος είχε εμπιστευτεί την ανατροφή της κόρης του ήταν χριστιανή. Έτσι και η μικρή Μαρίνα γαλουχήθηκε νωρίς στη νέα πίστη του Χριστού. Και σε ηλικία 12 ετών
έλαβε το Βάπτισμα και συγκαταριθμήθηκε ως μέλος στην εκλεκτή ποίμνη του Κυρίου. Με αμείωτο ενδιαφέρον ποθούσε να μάθει καθετί πού είχε σχέση με τον Ιησού Χριστό. Κι όλα αυτά δημιούργησαν
μέσα της την ιερή επιθυμία να μαρτυρήσει, για το Σωτήρα και Λυτρωτή της, αν Εκείνος τη θεωρούσε ποτέ άξια για κάτι τέτοιο.
O πατέρας της Αιδέσιος όταν πληροφορήθηκε ότι ήταν χριστιανή, τυφλωμένος από το φανατισμό της ειδωλολατρικής θρησκείας του, μίσησε το ίδιο το σπλάχνο του και αποκλήρωσε τη μοναχοκόρη του.

Το άνομο σχέδιο του επάρχου

Μαρίνα είχε γίνει πλέον 15 ετών. Ο Θεός δεν την είχε προικίσει μόνο με πλούσια ψυχικά χαρίσματα, αλλά και με σωματικό κάλλος εντυπωσιακό. Ο έπαρχος όμως Ολύβριος θέλησε και προσπάθησε να την
πάρει για γυναίκα του επειδή ένιωσε μέσα του έρωτα γι’ αυτήν. Εκείνος, αντικρύζοντάς την, έμεινε και πάλι θαμπωμένος από το σωματικό της κάλλος και την εσωτερική λάμψη του προσώπου της. Χωρίς
καθυστέρηση λοιπόν της ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να αναλάβει την προστασία της και σύντομα να την κάνει γυναίκα του.
Η νεαρή χριστιανή παρέμεινε σιωπηλή, ενώ μέσα της προσευχόταν θερμά, ζητώντας από τον Θεό να τη στηρίξει και να τη φωτίσει ώστε να φερθεί καθώς αρμόζει στις αφιερωμένες σ’ Εκείνον ψυχές.
Στην επιμονή του Ολυβρίου να λάβει απάντηση στην πρότασή του, εκείνη απάντησε πώς είναι αδύνατο να την αποδεχτεί. Η έκπληξη του επάρχου ήταν μεγάλη. Στην ερώτησή του γιατί ήταν αδύνατο,
έλαβε τη σεμνή αλλά γεμάτη αποφασιστικότητα και παρρησία απάντηση: Διότι είμαι χριστιανή! Και μόνο το άκουσμα της λέξης «χριστιανή» ήταν αρκετό να κάνει τον έπαρχο εκτός εαυτού.

Αρχίζουν τα μαρτύρια της Αγίας

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΑ ΥΠΟ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.

Με ποια δύναμη αυτοί που πιστεύουν και κάνουν τα αντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν και θαυματουργούν;

Άγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης Επίσκοπος Θεουπόλεως Αντιοχείας

Τα διάφορα σημεία και θαύματα και οι προφητείες πολλές φορές γίνονται και από ανάξιους,

σύμφωνα με κάποια ανάγκη ή οικονομία,

όπως συνέβη με τον Βαρλαάμ και την εγγαστρίμυθο.

Και αλλού, οι απόστολοι,

όταν βρήκαν κάποιον άπιστο, «ο οποίος έδιωχνε δαιμόνια με το όνομα του Χριστού», και τον εμπόδισαν και το ανάφεραν στον Χρι­στό,ο Χριστός τους είπε «Μη τον εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι ενα­ντίον σας, είναι με το μέρος σας».

Επομένως, όταν δης να γίνεται ένα θαύμα και από αιρετικούς και από άπιστους,

να μην απορήσεις ούτε να μετακινηθείς από την ορθόδοξη πίστη.

Γιατί πολλές φορές εκείνη που κάνει το θαύμα είναι η πίστη αυτού που προσέρχεται,

και όχι η αξία εκείνου που το κάνει.

Άλλωστε ο Ιωάννης,ο μεγαλύτερος από όλους όσους γεννήθηκαν από γυναίκες, δεν φαίνεται να έχει κάνει θαύμα, ενώ ο Ιούδας οπωσδήποτε έκανε, αφού ήταν και αυτός ανάμεσα σ’ εκείνους που στάλθηκαν να αναστήσουν νεκρούς και να θεραπεύσουν λε­προύς.

Γι’ αυτό να μη θεωρήσεις σπουδαίο, εάν δεις κάποιον ανάξιο ή αιρετικόν να κάνει θαύμα.

Ούτε φυσικά πρέπει να κρίνουμε τον ορθόδο­ξο άνθρωπο από τα θαύματα και τις προφητείες, αν είναι άγιος ή όχι, αλλά από τη διαγωγή του.

Γιατί πολλές φορές πολλοί όχι μόνο ορθόδο­ξοι αμαρτωλοί, αλλά και αιρετικοί και άπιστοι, έκαναν θαύματα και προφήτευσαν σε ειδικές περιπτώσεις, όπως

Ορθοδοξία ἢ Θάνατος — Τὸ Φῶς τῆς Ἐσφιγμένου στὸ Σκοτάδι τῶν Ἡμερῶν

Σὲ μία ἐποχὴ γενικευμένης ἀποστασίας, ὁμολογιακὸ παράδειγμα ἀληθινῆς Πίστεως καὶ ἀκρᾶς Ὑπακοῆς στὴν Παράδοσι τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, στέκεται ἀκλόνητο τὸ Μοναστήρι τῆς Ἐσφιγμένου.

Στο Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ὀνομάστηκε δικαίως «Κῆπος
τῆς Παναγίας», ἀντί νὰ λαμπρύνει ἡ Πίστις, σκοτείνιασε ἀπὸ συμβιβασμοὺς, εὐρωπαϊκὲς ἐπιδοτήσεις, καὶ δαιμονώδεις συνεργασίες μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Σταυροῦ. Τὰ Μοναστὴρια ποὺ ἔλαμπαν ἀπὸ ἀρετὴ καὶ πίστι, κατέληξαν νὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἀναθεματισμένους αἱρετικοὺς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία ούτε ανθρώπινη κατασκευή· είναι Ζωή, είναι ο ίδιος ο Χριστός. Και αυτή η Ζωή μαρτυρείται ακόμη και με θάνατο, αν χρειαστεί.

Κι ὅμως, μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ σκότος, ἡ Ἐσφιγμένου στέκει ὡς λύχνος ἀκοίμητος. Χωρὶς ρεύματα, χωρὶς πρόσκαιρες διευκολύνσεις, ἀλλὰ με καντηλάρια ἀγγελικῆς ὁμολογίας, φυλάει Θερμοπύλες. Πατέρες ἀσκητικοὶ, ἁγιοπνευματικοὶ καὶ ἀκοῦραστοι, ὁμολογοῦν ἀπὸ τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας, ὅτι ἡ Πίστις δὲν ὑποχωρεῖ, δὲν νερώνεται, δὲν συναλλάσσεται.

Στην άκρη της γης, εκεί που το κύμα φιλάει την πέτρα, στέκει αγέρωχο το μοναστήρι της Εσφιγμένου. Κι ένας μοναχός άνθρωπος της σιωπής μιλά χωρίς να μιλά. Το βλέμμα του κοιτά πέρα από το χρόνο. Το ράσο του δεν είναι ένδυμα, αλλά σύμβολο μαρτυρίας. Τα γένια του δεν είναι απλώς σημάδι ασκητή, αλλά ρίζα πίστεως.

Το σύνθημά τους, «Ορθοδοξία ἢ Θάνατος», δὲν εἶναι σύνθημα φανατισμοῦ, ἀλλὰ ὁμολογία ζωῆς αἰωνίου. Ἡ ἀληθινὴ Πίστις δὲν εἶναι ὑπόθεσις ἀσφαλῆ, ἀλλὰ σταυρική. Καὶ τὴν σταυρικὴ αὐτὴ ὁμολογία, τὴν ζοῦν ἡμέρα καὶ νύκτα, οἱ Πατέρες ποὺ διώκονται, λοιδοροῦνται, κακοπαθοῦν, ἀλλὰ δὲν πτοοῦνται.

Η επιγραφή πίσω του, «Ορθοδοξία ή Θάνατος», δεν είναι σύνθημα· είναι αποτύπωση ζωής. Είναι η κραυγή εκείνων που δεν φοβήθηκαν να χάσουν τον κόσμο για να κερδίσουν την αιωνιότητα. Είναι η μαρτυρία των Αγιορειτών Πατέρων που φυλάνε Θερμοπύλες· όχι με λόγια, αλλά με βίωμα.

Σήμερα, που η Πίστη πολεμιέται από κάθε πλευρά, αυτό το βλέμμα, αυτό το ένδυμα, αυτό το κάλεσμα… είναι ανάσα αναστάσεως.

Ἡ Πίστις μας δὲν ἀγοράζεται, δὲν διαπραγματεύεται, δὲν ἀραιώνει. Ὁμολογεῖται. Καὶ ἡ ὁμολογία τῆς Ἐσφιγμένου εἶναι φάρος στὴν ἀποστασία τῆς ἐποχῆς μας.

Η Ορθοδοξία δεν παραδίδεται ούτε εκσυγχρονίζεται. Ζει μέσα από την ομολογία και το μαρτύριο των Αγίων της, ακόμη και σήμερα.

Στοὺς ἀδελφοὺς Πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου, ποὺ στέκουν ὡς ἔμψυχοι στῦλοι τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἔρημο τῆς συγχύσεως. Τίμιον τὸ αἷμα τῆς ὁμολογίας τους.

Στους σύγχρονους ομολογητές της Πίστεως που δεν υπέκυψαν στο ρεύμα των καιρών, αλλά έμειναν όρθιοι, φρουροί της Αληθείας.

Ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ ἀνθρώπινη δύναμη, ἀρχίζει ἡ Παναγία. Καὶ λάμπει ἡ Ἐσφιγμένου στὸ σκοτάδι.

Ἡ ὁδός τῆς ἀπλότητος

Ἡ ἀληθινή ἀπλότης τῆς καρδίας, ὅταν ἔρχεται ἐκ πίστεως καὶ εὐθύτητος, καθαρίζει τὸν ἄνθρωπο ὅλον, τὸν ἀναγεννᾶ, καὶ τοῦ χαρίζει εἰρήνη, ἁπλότης βίου καὶ τὸ φῶς τῆς χάριτος.

(Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀπλοῦς, ὁ εὐθύς, πορεύεται ἐμπρός τοῦ Θεοῦ χωρὶς προσποιήσεις, χωρὶς πανουργία, χωρὶς δεύτερες σκέψεις. Δὲν προσπαθεῖ νὰ δείξει κάτι περισσότερο ἀπ᾽ αὐτὸ ποὺ εἶναι, διότι ἡ καρδιὰ του ἀναπαύεται στὴν ἀλήθεια. Τὰ μάτια του εἶναι ἥσυχα, καθαρά, καὶ ὁ λόγος του ἀληθινός.

Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ὁ κόσμος εἶναι γεμάτος πολυπλοκότητα, ἐξυπνάδες, συμφέροντα καὶ στρατηγικὲς κοινωνικῆς ἐπιβίωσης, ἡ ἀπλότης μοιάζει ἄμωμος καὶ παράδοξη. Ὅμως, εἶναι ἡ ἀτραπός τῶν ἁγίων. Δι᾽ αὐτῆς διδασκόμεθα νὰ ζοῦμε ὡς παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀνυπόκριτοι, ἀληθινοί, καὶ ἔμπλεοι φωτός.

Ἡ καθαρότης τοῦ νοὸς, ἡ ἀγνότητα τῶν λογισμῶν, ἡ εὐθύτητα στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀδελφούς, εἶναι ἔργο μεγάλης πνευματικῆς καλλιέργειας, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς χάριτος. Ὅταν ἡ καρδία μας εἶναι καθαρή, ὅπως λέγει ὁ Κύριος, τότε βλέπει τὸν Θεόν.

Ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀπλότητα, καθαρότητα καρδίας καὶ εὐθύτητα· εἶναι ὁ δρόμος τῆς χαρᾶς, τῆς ἀληθινῆς θεογνωσίας καὶ τῆς ψυχικῆς ἀναπαύσεως.

Προσφέρεται εἰς ὅλους τοὺς κουρασμένους ἀπὸ τὴν πολυπλοκότητα τοῦ βίου, ποὺ ποθοῦν νὰ ἀναπαυθοῦν στὴν εὐθύτητα τῆς χάριτος.

Ἀπλὸς ὁ βίος, καθαρὴ ἡ ψυχὴ, φωτεινὸ τὸ πρόσωπο. Ἡ ὁδὸς τῶν ἁγίων.

Ταπεινοφροσύνη

Πρώτη και απαραίτητη αρετή.

Ιδού τι έλεγε η Αγια Συγκλητικη:

Είναι τόσο μεγάλη αρετή η ταπεινοφροσύνη, ώστε ο διάβολος που μπορεί να μιμείται όλες σχεδόν τις αρετές, αυτή ούτε καν γνωρίζει καθόλου τι είναι.

Γι' αυτό και ο Απόστολος Πέτρος, επειδή γνωρίζει την ασφάλεια και την σταθερότητα της ταπεινοφροσύνης, μας προστάζει να την στερεώσουμε επάνω μας, ώστε να είναι αναπόσπαστος από τον εαυτό μας και διά' αυτής να συγκρατούνται και να συσφίγγονται όλες οι άλλες αρετές.

Όπως ακριβώς είναι αδύνατο να κατασκευαστεί πλοίο χωρίς καρφιά, έτσι είναι αδιανόητο να σωθεί ο άνθρωπος χωρίς ταπεινοφροσύνη. Βλέπεις και την υμνολογία των Τριών Παίδων;

Πώς δηλαδή, ενώ δεν ανέφεραν και πολύ τις άλλες αρετές, απαριθμούν, μαζί με τους υμνούντες, τους ταπεινούς, χωρίς να αναφέρουν τους σώφρονες οι ακτήμονες;

Αλλά και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, πραγματοποιων την προς ημάς οικονομίαν, αυτήν την ταπεινοφροσύνη εφόρεσε.

Μάθετε, λέγει, από εμένα ότι είμαι πράος και ταπεινός κατά την καρδιά και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας. Ματθ. ΙΑ' 29). Αρχή λοιπόν σε σένα και σκοπός των αγαθών ας είναι η ταπεινοφροσύνη.

 

Άγιος Αθηνογένης επίσκοπος Πηδαχθόης και οι Δέκα Μαθητές του 16 Ιουλίου

Ιερά Λείψανα: Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Αθηνογένη βρίσκεται στη Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως.

Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Αθηνογενης Επισκοπος Πηδαχθοης (; - 311), Αγιος Ριγινος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Μαξιμινος Μαθητης Του Αγιου Αθη
νογενη (; - 311), Αγιος Πατροφιλος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Αθηνογενης Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Αντιοχος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Αμμων Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Θεοφραστος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Κλεονικος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Πετρος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311), Αγιος Ησυχιος Μαθητης Του Αγιου Αθηνογενη (; - 311)

Πατρίδα του Αγίου Αθηνογένη ήταν η Σεβάστεια της Καππαδοκίας. Η μόρφωση του, η θερμή πίστη του, καθώς και η γενναία φιλανθρωπική του δράση, τον ανέδειξαν επίσκοπο Πηδαχθόης.

Σαν επίσκοπος, ήταν φωτεινό πνευματικό λυχνάρι για το ποίμνιο του. Μάλιστα τόσο πολύ ήθελε να συνεχιστεί το έργο του Ευαγγελίου, ώστε με ιδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ικανότατους βοηθούς του. Άλλα όταν έγινε ο διωγμός επί Διοκλητιανού, ο Αθηνογένης με δέκα μαθητές του, τον Ριγίνο, τον Μαξιμίνο, τον Πατρόφιλο, τον Αθηνογένη, τον Αντίοχο, τον Άμμων, τον Θεόφραστο, τον Κλεόνικο, τον Πέτρο και τον Ησύχιο, συνελήφθη από τον ηγεμόνα Φηλίμαρχο, και αφού όλοι ομολόγησαν το

Χριστό αποκεφαλίσθηκαν.

Αξίζει δε να αναφέρουμε, ότι στον Αθηνογένη οφείλουμε το γνωστό κατανυκτικό εσπερινό ύμνο, «Φῶς ἱλαρὸν ἁγίας δόξης, ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλθόντες ἐπὶ τὴν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν. Ἄξιον σὲ ἐν πάσι καιροὶς ὑμνείσθαι φωναὶς αἰσίαις, Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδοὺς διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει». Που σημαίνει: Ιησού Χριστέ, συ που είσαι το χαρούμενο φως του Αθανάτου, Ουρανίου, Άγιου και μακαρίου Πατρός, αφού φθάσαμε στη δύση του ήλιου και είδαμε το εσπερινό φως, υμνούμε τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή τον Τριαδικό Θεό. Είναι άξιο να σε υμνούμε σε κάθε ώρα με μελωδικές φωνές, Υιέ του Θεού, εσύ που δίνεις ζωή. Γι' αυτό ο κόσμος σε δοξάζει.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Χρῖσμα ἀγιόν, εἰσδεδεγμένος, Μάρτυς ἔνθεος, τοῦ Λόγου ὤφθης, Ἀθηνόγενες ἀθλήσας στερρότατα, καὶ ὡς θυσίαν αὐτῶ προσενήνοχας τῶν φοιτητῶν σου δεκάδα τὴν πάνσεπτον μεθ' ὧν πρέσβευε, δοθήναι τοὶς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος.

Υπάρχει η Kόλαση και είναι αιώνια; (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου)

μοναξιά αφόρητη (Ε.Π.Ε. 8α,294)

Ο Αβραάμ δεν έστειλε με το Λάζαρο στον πλούσιο της κολάσεως τη δροσιά που ζήτησε, όχι διότι μια σταγόνα θα στοίχιζε σε τίποτε την αστείρευτη πηγή του παραδείσου, αλλά διότι η σταγόνα της ελεημοσύνης δεν ανακατεύεται με τη σκληρότητα. Επειδή, λοιπόν, ο Λάζαρος στον καιρό των αγώνων καταφρονήθηκε, γι’ αυτό κατά τον καιρό της αμοιβής κρίθηκε άξιος αιώνιας παρηγοριάς.

μετάνοια εκεί ανενέργητη (Ε.Π.Ε. 8α,294)

Τότε, τον καιρό της κολάσεως, θα θυμηθής τα λόγια μου (περί ελεημοσύνης) . Αλλά ποιό θα είναι το όφελος για σένα; Κανένα. Και εκείνος, ο πλούσιος της παραβολής, το θυμήθηκε εκεί και ζητούσε δυνατότητα μετανοίας, αλλά τίποτα δεν κέρδισε.

αποστροφή του προσώπου του Θεού (Ε.Π.Ε. 10,104)

Και μύριες κολάσεις να προσθέση κανείς, δεν μπορεί να δείξη πόσο τραγικό είναι να εκπέσουμε από την αιώνια δόξα του παραδείσου. Ανυπόφορο το «Δεν σας ξέρω» (Ματθ. κε' 12), το να κατηγορηθούμε ότι Τον είδαμε να πεινάη και δεν Του δώσαμε να φάη (Ματθ. κε' 42). Προτιμότερο να μας έρριχνε μύριους κεραυνούς, παρά να δούμε να αποστρέφη από μας εκείνο το ήμερο πρόσωπό Του, εκείνο το γαλήνιο βλέμμα Του.

άσβεστη φωτιά (Ε.Π.Ε. 10,622)

Τί χειρότερο υπάρχει απ' αυτή τη βάσανο; Τί χειρότερο από τα τραύματα, που έχουν μέσα τους; Τί χειρότερο από το καμίνι, που καίει αιώνια και από τη φλόγα που δεν σβήνει ποτέ;

να την αποφύγουμε (Ε.Π.Ε. 11,170)

Να έχουμε πάντοτε ζωηρό στη μνήμη μας το φόβο των κολαστηρίων, ώστε να αποφύγουμε την κολαστική πραγματικότητα και να απολαύσουμε τα αιώνια αγαθά.

για όποιον δεν πράττει το αγαθό (Ε.Π.Ε. 12,92)

Κατάλαβες; Όχι μόνο όποιος κλέβει και είναι πλεονέκτης, ούτε μόνο όποιος εργάζεται τα κακά, αλλά και όποιος δεν επιτελεί αγαθά έργα κολάζεται στη φρικτή κόλασι.

με τίποτε δεν βγαίνεις (Ε.Π.Ε. 12,662)

Εκείνος, που μια φορά θα πέση στην κόλασι, εκεί θα μείνη δια παντός. Και δεν υπάρχει κανένας να μας βγάλη από την κόλασι, ούτε πατέρας, ούτε μητέρα, ούτε αδελφός. Διότι μια μόνο προστασία υπάρχει, όταν ταξιδεύσουμε για την άλλη ζωή: τα καλά έργα. Μόνο αυτά θα μας συνοδεύσουν. Όποιος στερείται καλών έργων, δυνατότητα να σωθή με άλλο τρόπο δεν έχει.

για τους... ακόλαστους! (Ε.Π.Ε. 16β,416-418)

Όποιο άλλο αμάρτημα κι αν αναφέρης, δεν είναι ισάξιο ισότιμο

Αγιος Κήρυκος και η μητέρα του Αγία Ιουλίττα.(15 Ιουλίου)

Η εκκλησία τιμά σήμερα ένα τρίχρονο νήπιο και την αγία μητέρα του!

Η εκκλησία μας τιμά την ήμερα αυτή ένα νήπιο τριών χρονών! Ναι, έναν άγιο, που αγίασε στην νηπιακή ηλικία του («Νηπιάζοντι σώματι και τελειοτάτω Μάρτυς φρονήματι, τον άρχέκακον κατέβαλες…», ψάλλει στον «Ορθρον ή Εκκλησία).

Πρόκειται για τον «Αγιο Μάρτυρα Κήρυκο, που συνεορτάζεται με την επίσης Αγία Μητέρα του Ίουλίττα. Κι όταν γιορτάζει η Εκκλησία έναν «Αγιο, δεν είναι μόνον για να τιμήσει την μνήμη του, οΰτε μόνο για να παρακαλέσει όπως μεσιτεύσει στην ‘Αγία Τριάδα υπέρ όλου του κόσμου, υπέρ νεκρών και ζώντων. Ή εορτή έχει επίσης σκοπόν να προβάλει στους πιστούς ένα υπόδειγμα βίου, ένα πρότυπο ζωής. Γι’αυτό μας υπενθυμίζει τον Βίο και την Πολιτεία του και μας παρακινεί στην μίμησή του, αφού πρότυπο όλων των Αγίων είναι και ήταν πάντοτε ό Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.

«Δεύτε και θεάσασθε άπαντες ξένον θέαμα και παράδοξον. Τις έώρακε νήπιον, τριετή όντα, τύραννον αίσχύναντα;».

Αυτή είναι η αρχή από το Δοξαστικόν (του Εσπερινού) για τον «Αγιο Κήρυκο και σε σύγχρονη γλώσσα θέλει να πει:

«Ελάτε να δήτε ένα παράδοξο καί ασυνήθιστο θέαμα. Ποιος είδε ένα νήπιο τριών χρονών να ντροπιάζη τύραννο;».

Και είναι αλήθεια ότι το μικρό νήπιο μπόρεσε να ντροπιάση τον Ρωμαίο Τύραννο της Ταρσού με την πίστη του στον Χριστό. Καλύτερα όμως να δοϋμε τι γράφει το Συναξάρι του αγιασμένου αύτοΰ ζευγαριού — μητέρας και παιδιού — που αρχίζει με τους στίχους:

«Ίουλίττα σύναθλος υίώ Κηρύκω η λαιμότμητος τω κάραν τεθλασμένω…».

Σέ σημερινή άπόδοσι σημαίνει:

«Ή Ίουλίττα υπήρξε συναθλήτρια με τον γιο της Κήρυκο, εκείνη, πού της έκοψαν τον λαιμό, με εκείνον, πού του έσπασαν το κρανίο του…».

Γράφει λοιπόν το Συναξάρι (βιογραφία) ότι ή Αγία Ίουλίττα καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς «Ασίας και έζησε στην εποχή του αυτοκράτορας Διοκλητιανου, πού ήταν μεγάλος διώκτης των Χριστιανών, γύρω στο τέλος του τρίτου αιώνος. Επειδή όμως γίνονταν φοβεροί διωγμοί εναντίον εκείνων, πού πίστευαν στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, πήρε το γιο της Κήρυκο, πού ήταν τότε τριών χρονών και πήγε για περισσότερη ασφάλεια στην πόλι Σελεύκεια. «Αλλά κι’ έκεί τα ίδια και χειρότερα γίνονταν είς βάρος των πιστών. Φυλακίσεις, βασανιστήρια, θανατώσεις τρομερές, κατασχέσεις και άλλα φρικτά και απαίσια. Οι Χριστιανοί αναγκάζονταν να κρύβωνται και να συναντιούνται μυστικά, για να τελέσουν την θεία Λειτουργία (ενώ σήμερα, πού γίνεται ελεύθερα παντού, πολλοί Χριστιανοί αδιαφορούν και δεν πηγαίνουν να προσευχηθούν μαζί και να κοινωνήσουν τα θεια και άχραντα Μυστήρια…). «Ετσι αναγκάστηκε να φύγη κι από κεί και να πάη στην Ταρσό της Κιλικίας, πού βρίσκεται και αυτή στην Μ. Ασία.

Την πόλι εκείνη την διοικούσε τότε ένας πολύ σκληρός και άγριος ηγεμόνας, πού τον έλεγαν Αλέξανδρο. Και ήταν φοβερός και μαυρόψυχος για τους Χριστιανούς, πού τους κυνηγούσε μέρα και νύχτα και τους δίκαζε ό ίδιος με αυστηρότητα και μεγάλη εχθρότητα. Τους βασάνιζε με μύριους τρόπους και προσπαθούσε να τους άναγκάση να αρνηθούν τον Χριστό.

Μια μέρα οί στρατιώτες του συνέλαβαν, μαζί με άλλους χριστιανούς και την Ιουλίττα με τον μικρό γιο στην αγκαλιά και τους παρουσίασαν στον Αλέξανδρο. Εκείνος διέταξε αμέσως να τους ρίξουν όλους στα υπόγεια των φυλακών και να τους βασανίσουν, μέχρι πού ν’ αρνηθούν τον Κύριο και να προσκυνήσουν τα είδωλα. Καθώς κοίταγε όμως τους αλυσοδεμένους Χριστιανούς, του έκανε έντύπωσι ή νεαρή Ιουλίττα, με τον Κήρυκο στην αγκαλιά. Γι’ αυτό και την άλλη μέρα, πού κάθισε στον δικαστικό θρόνο για να κρίνη τους συλληφθέντες, θέλησε να έκμεταλλευθή την μητρική άγάπη της Ίουλίττας.

— Φέρτε μου αυτήν με το παιδί, διέταξε.