Ποιος είδε κράτος λιγοστό (Γεώργιος Σουρής)

τα ιδια και τα ιδια μια ζωη σε αυτην την χωρα..απολαυστε  το .

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

https://poiimata.com

ΜΙΑ Η ΠΙΣΤΙΣ ΜΙΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Μιά εἶναι ἡ Ἅγία Πίστις μας, μιά ἡ Ὀρθοδοξία,
μιὰ ἡ Ἀγᾶπη τοῦ Χριστοῦ καὶ μιά ἡ Ἐκκλησία.
Μιά εἶναι ἡ Παναγιά, ἑνα τὸ θέλημά Της ,
Πατέρα Πνεῦμα καὶ Υἱό, νὰ ἔχουμε προστάτες.
Οἰ Ἀπόστολοι πολλοί, μὰ ὅλοι μ'ἕνα στόμα,
τὴν αἴρεσι νὰ φεύγουμε,πρίν νὰ μᾶς φάει τὸ χῶμα.
Χρόνο δὲν ἔχουμε πολῦ, μον' ὁ Θεός γνωρίζει,
πότε θ'ἀφήσουμε τὴ γῆ, γιὰ τὸ στερνό ταξείδι.
Πῶς θὰ τὴ παραδώσουμε τὴν βρώμικη ψυχή μας,
ἀν εἶμαστε στὴν αἴρεσι,τῆς ψεύτικης ζωής μας;
Ψεύτικη εἶναι ἡ ζωή, μὰ ἡ Πίστη εἶν'ἀλήθεια,
Ἀγᾶπη θέλει ὁ Χριστός, οἱ ψεύτες παραμύθια.
Θέλεις νὰ ζῆς στὸν κόσμο αὐτο μὲ κάλπικη ἀξία;
τότε ἀπέκτησες ψυχή δίχως καμμιά οὐσία!
Τὴν ἀνεκτίμητη ψυχή, πουλησες δυό δεκάρες,
στὴ πλάνη καὶ στὴν αἰρεσι, σὲ μασονοπαπάδες.
Σὲ θέλουνε τόσο πολῦ, μέσα στὸ μαντρί του,
γιὰ νὰ ἔχουνε ψυχές, στὴ δόλια δουλεψή του.
Ξέρετε τίνος τὸ μαντρί, σὲ ἔχουν μαντρωμένο;
στὸν δόλιο τρισάθλιο τὸν σατανᾶ δωσμένο.
Ἄν δὲν ξυπνήσεις ἄμοιρε ἀπὸ αὐτή τὴ πλάνη,
μὲ τοῦ κορμιοῦ τὸ θάνατο τὴν ψυχή σου χάνεις.
Αὐτοί Χριστό δὲν θέλουνε, οὔτε Ὀρθοδοξία,
γι'αὐτοῦς μόνον ὁ ἀντίχριστος εἶναι ἡ οὐσία!
Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, Πατέρες καὶ προστάτες,
δέησι κάντε στὸν Θεό,ποιμένες στυλοβάτες.
"Πατέρα Ἐπουράνιε, γλύκε μας Φωτοδότη,
παρακαλώσε κάνε τους, νὰ βγοῦνε ἀπ'τὰ σκότη.
Ἐσῦ Υἱέ μονάκριβε, Λόγε τοῦ Πατρός σου,
παρακαλῶ Σε κάνε τους νὰ βλέπουνε τὸ Φῶς σου.
Ἅγιο Πνεῦμα ζωοποιόν, Πατρός ἐκπορευόμενον,
φώτισε τὶς ψυχές ἡμῶν, νὰ χουμε βίον φρόνιμον."
Καὶ Σῦ γλυκιά μας Παναγιά, πιστῶν ἡ προστασία,
μεσίτευσε, διὰ ἡμᾶς, σπεύσον εἰς ἰκέσια.
Πρέσβείες τῶν Ἅγίων σου καὶ τῶν Ἀποστόλων,
δίδε Χριστέ μου δύναμη εἰς τὸν κόσμον ὅλον!
Ἁμῆν!
Τὸ πόνημα αὐτό τὸ ἀφιερώνω σὲ ὅλους τοῦς ἑν Χριστῶ ἀδελφους καὶ ἀδελφές καὶ εὐχομαι μέσα ἀπὸ τὴν ψυχή μου, νὰ μείνουμε ὠς πέτρα στερεά ἐν πίστη, καὶ ὠς μαχητές τοῦ Κυρίου νὰ διάγωμεν τὸν βίον μας, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε ἄπαντες, τῆς Οὐρανίου Βασιλείας Του!

Συνάθης Ἀθανάσιος!

ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ  ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ !!!

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Στῆς Παναγιᾶς τὸ περιβόλι,
ἡ Πίστη στέρεψε θαρεῖς,
δὲν εἶναι πιὰ τὰ Μοναστήρια ,
ὅπως τὰ ξέραμε ἐμεῖς.

Δὲν εἶν'ἐκεῖνα ποὺ μὲ δέος,
σὰν πήγαινες προσκυνητής,
θαύμαζες τὸ μεγαλεῖο,
τῆς Ἁγιορείτικης ψυχῆς.
Σήμερα εἶναι πλανεμένα ,
σήμερα εἶναι σκοτεινά,
ἀπὸ ἔνα πέπλο ἀνομίας,
μὲ μιὰ ψυχῆ τοῦ μαμωνᾶ.
Χρῆμα μασονικό ἐπῆραν,
καὶ χρίσμα δέχτηκαν αἰρετικό,
καὶ κοινωνοῦν κακοδοξία,
μὰ δὲν φοβοῦνται τὸν Θεό;
Τὴν Παναγιά μας τὴν ξεχάσαν,
γιὰ τὴς Εὐρώπης τὰ λεφτά,
στοῦς μασώνους ξεπουλήσαν,
τῆς πίστης μας τα Ἰερά!
Τῶρα ἀπόμεινε σκοτάδι ,
ανίερο σιχαμερό,
κι ἀς ἔχουν τόσα φῶτα ,
ἀπὸ ρεῦμα ἡλεκτρικό.
Μὰ μέσα σὲ ὅλο τὸ σκοτάδι ,
μέσ'ἀπ'τὴν νεκρική σιγή,
μιὰ Μονῆ φεγγοβολάει,
ἔχει τῆς Μάνας τὴν εὐχή.
Δίχως λαμπτήρες δίχως ρεῦμα,
δίχως τοῦ κόσμου τ'ἀγαθᾶ,
μὰ μόνο μ'ἔνα καντηλάκι,
τὸ Φῶς σκορπᾶ ἡ Παναγιά.
Ἕνα εἶν'τὸ Μοναστήρι ,
μιὰ εἶναι καὶ ἡ Παναγιά,
καὶ εἰς τὴν Δόξα τοῦ Κυρίου,
μιὰ εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησιά.
Τῶρα γιὰ χάρη τοῦ ἀντιχρίστου,
τοῦς διώκουνε αἰρετικοί,
μὰ δὲν θ'ἀφήσει ἡ Παναγιά μας,
τὸ περιβόλι νὰ χαθεῖ.
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟ,
αὐτοὶ βροντοφωνάζουν
στὴν βία τῶν τρισάθλιων ,
καθόλου δὲν τρομάζουν.
Πατέρες μου ἀγαπητοί,
τὴν Πίστη γερά κρατάτε,
καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ,
πάντα νὰ ὀμολογάτε.
Συνάθης Ἀθανάσιος

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΚΑΥΣΤΙΚΟ ΣΥΝΝΑΜΑ ΤΡΟΠΟ ΜΑΣ ΑΝΑΛΥΕΙ  ΤΙ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η ΧΑΡΑ [ποιημα]

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν

για κάποιον άλλον πού πονά,

γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε

του Παραδείσου τα αγαθά.

Χαρά στο στόμα όπου λέγει

λόγια παρήγορα γλυκά,

γιατί το στόμα αυτό θα ψάλλει

με τους αγγέλους Ωσαννά!

Χαρά στα αυτιά όπου ακούνε

τον θείο λόγο του Θεού,

γιατί τ” αυτιά αυτά θ” ακούσουν

τις σάλπιγγες του ουρανού.

Xαρά στα χέρια πούθε ντύνουν

μικρά παιδιά και ορφανά,

γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν

φτερά για να πετούν ψηλά.

Χαρά στα πόδια που φροντίζουν

για την αγάπη του Χριστού

γιατί αυτά θα σ” οδηγήσουν

στην Βασιλεία τ” Ουρανού.

Χαρά στο σπίτι, που ανοίγει

την πόρτα στο περαστικό,

γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει

στην Παναγιά και στο Χριστό.

«ΦΩΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ» ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ (1895–1965)

Απάνου στα κεραμίδια της εκκλησιάς ανεμίζουνται κάτι ψιλά χορτάρια.
Από μέσα όμως από τον κουμπέ είναι ο Παντοκράτορας,
σαν να σκύβει από τον ουρανό
«ἐπιβλέπων ἐπὶ πάντας τοὺς υἱοὺς των ἀνθρώπων».
Η κεφαλή Του είναι μεγαλόπρεπη με πυκνά και άφθονα μαλλιά,
οπού πέφτουνε στον αριστερόν ώμο Του.
Το γένι Του είναι πυκνό.
Η έκφρασή Του είναι απλή, με ταπείνωση και με πραότητα·
έχει ωστόσο ένα θεϊκό μεγαλείο.
Πλατύλαιμος, μ’ ανοιχτό πουκάμισο, με φαρδειές πλάτες
και με τα χέρια ανασηκωμένα, όπως πάγει ο γύρος.

Είναι περιτυλιγμένος μέσα σ’ έναν φαρδύν μανδύα,
σα να αγκαλιάζει όλον τον κόσμο.
«Αβυσσος ὡς ἱμάτιον τὸ περιβόλαιον Αυτού »!
Με το δεξί χέρι Του βλογά τον κόσμο,
και με τ’ αριστερό Του κρατά το Βαγγέλιο, τον Νόμο του Θεού.
※
Ησυχία βασιλεύει όλη την ημέρα μέσα στον τρούλλο, ακόμα και τότες
που βουΐζουνε όξω η θάλασσα και τα δέντρα από τον άνεμο.
Διάφορα μαμούδια πετάμενα, χρυσόμυιγες, μελίσσια,
φτερουγίζουνε εκεί απάνου και βοΐζουνε ολόγυρα στους Προφήτες,
ύστερ’ ανεβαίνουνε κλωθογυρίζοντας στο μεγάλο Παντοκράτορα·
μάλιστα μια σφύγκα έχει κολλημένη τη χωματένια φωλιά της
σε μια ζαρωματιά που σκεδιάζει το πουκάμισό Του.
Ο Χριστός όλα τα δέχεται με καλωσύνη.
※
Προς το βράδυ,
ένα χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον αγιασμένον πύργο,
σα να τον γεμίζει με θυμίαμα.
Τούτην την ιερή ώρα που βασιλεύει ο ήλιος,

ΠΙΣΤΗ

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχια σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ΄ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!
★
Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα
κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.
★
Δεν έχεις Πίστη, όταν, πηγαίνοντας
το δρόμο του βουνού, προσμένεις
να φτάσεις ως το ανάερο ψήλωμα
κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.
★
Πίστη έχεις, όταν, αλυσόδετος,
μέσα από τα βάθη της αβύσσου,
προσμένεις ως τα ουράνια ελεύτερο
να φτερουγίσει το κορμί σου.
★
Δεν έχεις Πίστη, όταν τ' απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ΄ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!
★
Πίστη έχεις, όταν- όσο αλόγιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει-
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.
★
Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας,
ρωτάς την κρίση και τη γνώση!
Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου
στο λογικό έχεις θεμελιώσει!
★
Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο
το ανάφτεις στο βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο,
προσμένεις να γενεί το θάμα.

Γεώργιος Δροσίνης