Άγιος Λουκιλλιανός, Παύλη και τα νήπια Κλαύδιος, Υπάτιος, Παύλος και Διονύσιος 3 Ιουνίου

Ο Κύριος μας διαβεβαίωσε ότι «τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Δηλαδή, εκείνα που είναι αδύνατο να γίνουν με την ασθενική δύναμη και λογική του ανθρώπου, αυτά είναι κατορθωτά και δυνατά από το Θεό. Πράγματι, ποιος θα περίμενε από έναν άνθρωπο που πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή μέσα στην ειδωλολατρία, της οποίας, μάλιστα, ήταν και ιερέας, να γίνει χριστιανός; Κι όμως. Αυτό συνέβη με το γέροντα ιερέα ειδωλολάτρη Λουκιλλιανό, που έζησε στα χρόνια του βασιλιά Αυρηλιανού το 270 μ.Χ.

Όταν,λοιπόν ο Λουκιλλιανός, άκουσε για πρώτη φορά χριστιανικό κήρυγμα στην πατρίδα του Νικομήδεια, η θεία χάρη δημιούργησε μέσα του πραγματικό σεισμό. Γκρεμίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι οι ειδωλολατρικές του πεποιθήσεις, που τόσο βαθειά ήταν ριζωμένες στην ψυχή του. Τα γεροντικά του μάτια άνοιξαν και με νεανική ζωηρότητα διακήρυξε την πίστη του στο Χριστό. Προσπάθησε, μάλιστα, να φέρει με το κήρυγμα του και άλλες ψυχές σ' Αυτόν. Το γεγονός αυτό καταγγέλθηκε στον κόμη Λιβάνια. Με θάρρος ο Λουκιλλιανός ομολόγησε μπροστά του το Χριστό. Τότε ο κόμης, πιεζόμενος και από τους ειδωλολάτρες ιερείς, που θεώρησαν το Λουκιλλιανό λιποτάκτη της θρησκείας τους, διέταξε και τον βασάνισαν. Έπειτα τον έριξαν στη φωτιά για να καεί, αλλά δυνατή βροχή έσβησε τη φωτιά. Τότε τον έστειλαν στο Βυζάντιο, όπου ο Λουκιλλιανός αξιώθηκε να μαρτυρήσει με σταυρικό θάνατο.

Στη φυλακή μέσα ο Άγιος Λουκιλλιανός βρήκε τέσσερα παιδιά, τον Κλαύδιο, τον Υπάτιο, τον Παύλο και τον Διονύσιο, που για τον ίδιο λόγο ήταν φυλακισμένα και κατόπιν αποκεφαλίστηκαν. Μετά τον θάνατο και του Αγίου, η παρθένος Παύλη, πήρε τα Ιερά του λείψανα και τα ενταφίασε. Τότε όμως, συνελήφθη και αυτή, βασανίζεται σκληρά και στο τέλος αποκεφαλίζεται.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Χορός Ἀγγελικός.
Ὡς ἄστρον φαεινόν, ἐκ νυκτὸς τῆς ἀπάτης, ὦ Λουκιλλιανέ, εὐσεβῶς ἀναλάμψας νομίμως ἠγώνισαι καὶ τὸν δόλιον ἔκτεινας· ὅθεν πρέσβευε σὺν τῇ θεόφρονι Παύλῃ καὶ τοῖς τέσσαρσι παισὶ Χριστῷ, ἀθλοφόρε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης 2 Ιουνίου

Ο Άγιος Νικηφόρος, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το758 μ.Χ. Οι γονείς του Θεόδωρος και Ευδοκία άνηκαν σε αρχοντική και επίσημη κοινωνική τάξη αλλά ήταν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι οι οποίοι γαλούχησαν τον γιο τους με τα νάματα των Θείων Γραφών. Η προσήλωση μάλιστα του πατέρα του στην ορθή πίστη, έγινε αιτία να διωχθεί και να εξορισθεί από τον εικονομάχο και δυσεβή αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε', τον Κυπρώνυμο στη Νίκαια, όπου και πέθανε. Προικισμένος με ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες, απέκτησε μεγάλη θεολογική και θύραθεν εκπαίδευση. Γρήγορα όμως αποσύρθηκε σε ένα κτήμα του στον Βόσπορο, όπου αφοσιώθηκε στην άσκηση και τη μελέτη των Θείων Γραφών. Όμως ο αυτοκράτορας τον υποχρέωσε να αναλάβει τη δ
ιεύθυνση του μεγάλου πτωχοκομείου της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν εκοιμήθη ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α', υπέδειξε ως άξιο διάδοχό του τον Νικηφόρο. και όντως την Κυριακή του Πάσχα του 806 ανήλθε στον Πατριαρχικό Θρόνο. Θρόνος ο οποίος ισοδυναμούσε με Γολγοθά. Έδωσε σκληρούς αγώνες για την τιμή και την προσκύνηση των ιερών Εικόνων. Όταν όμως το 813 μ.Χ. ανέβηκε στο θρόνο της Βασιλεύουσας, ο ασεβής Λέων Ε', ο Αρμένιος, ξέσπασε μεγάλος και απηνής διωγμός κατά των εικονολατρών. Η αγέρωχη στάση και εμμονή του Νικηφόρου στην προστασία της Ορθοδοξίας, προκάλεσε την οργή του αυτοκράτορα, ο οποίος τον απομάκρυνε από τον πατριαρχικό θρόνο. Υπέστη πολλές ταλαιπωρίες και τελικά, αρκετά ταλαιπωρημένος παρέδωσε στο δίκαιο μισθαποδότη Θεό το πνεύμα του στις 2 Ιουνίου 822 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νίκην ἤνεγκε, τὴ Ἐκκλησία, ἡ σὴ ἔνθεος, ὁμολογία, Νικηφόρε Ἱεράρχα θεόληπτε• τὴν γὰρ Εἰκόνα τοῦ Λόγου σεβόμενος, ὑπερορία ἀδίκως ὠμίλησας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Πέρα από την αμαρτία υπάρχει ο άνθρωπος.

«Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.»

Ο άνθρωπος συνηθίζει να στέκεται μπροστά στο λάθος του αδελφού του και να ξεχνά ολόκληρη την ύπαρξή του. Βλέπει την πτώση και αγνοεί τον αγώνα. Βλέπει το τραύμα και ξεχνά την εικόνα του Θεού που παραμένει ζωντανή μέσα στην ψυχή.

Δεν θέλω να σε μετρήσω από τη χειρότερη στιγμή σου. Δεν θέλω να σε ορίσω από το πάθος που σε πολέμησε ούτε από την αδυναμία που σε λύγισε. Αν ο Χριστός δεν σε απέρριψε, ποιος είμαι εγώ για να σε καταδικάσω;

Η αμαρτία είναι φοβερή όταν δεν μετανοείται. Όμως δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού. Το σκοτάδι δεν είναι ισχυρότερο από το φως. Το τραύμα δεν είναι ισχυρότερο από τον Ιατρό. Το πάθος δεν είναι ισχυρότερο από τη Χάρη.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν έβλεπαν στους ανθρώπους αυτό που ήταν εκείνη τη στιγμή, αλλά αυτό που μπορούσαν να γίνουν με τη μετάνοια. Εκεί όπου οι πολλοί έβλεπαν έναν αμαρτωλό, ο Θεός έβλεπε έναν μελλοντικό άγιο. Εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν το χθες, ο Χριστός έβλεπε την αιωνιότητα.

Γι' αυτό και δεν πρέπει ποτέ να απελπιζόμαστε ούτε για τον εαυτό μας ούτε για κανέναν άλλον. Όσο αναπνέει ο άνθρωπος, η θύρα της μετανοίας παραμένει ανοικτή. Όσο χτυπά η καρδιά, η Χάρις εργάζεται μυστικά. Όσο υπάρχει δάκρυ μετανοίας, υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.

Μέσα και στον πιο βυθισμένο αμαρτωλό δεν παύει να υπάρχει η εικόνα του Δημιουργού. Μπορεί να έχει σκοτισθεί, μπορεί να έχει πληγωθεί, αλλά δεν παύει να καλεί τον άνθρωπο στην επιστροφή.

Ο Θεός δεν αγαπά την αμαρτία. Αγαπά όμως ακατάπαυστα τον αμαρτωλό και περιμένει την επιστροφή του με πατρική αγκαλιά.

Η σωτηρία αρχίζει όταν πάψουμε να μετράμε τους ανθρώπους με τα σφάλματά τους και αρχίσουμε να τους βλέπουμε με τα μάτια του Χριστού.

Μην κοιτάς την πτώση. Κοίτα την εικόνα του Θεού.

Ο Ζήλος κατά Θεόν και ο Μωρός Ζήλος.

«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.»

Ιωσήφ Βρυεννίου

Ο ζήλος είναι δύναμη που έδωσε ο Θεός στην ψυχή του ανθρώπου. Δεν είναι από τη φύση του ούτε κακός ούτε καλός, αλλά λαμβάνει τον χαρακτήρα του από την πνευματική κατάσταση εκείνου που τον φέρει. Γι' αυτό η Αγία Γραφή άλλοτε επαινεί τον ζήλο και άλλοτε καταδικάζει τις παραμορφώσεις του. Ο ίδιος ο Θεός αποκαλείται «Θεός Ζηλωτής», ενώ ο Προφήτης και Βασιλεύς Δαβίδ αναφωνεί: «Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με». Ο κατά Θεόν ζήλος αποτελεί γνώρισμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών και όλων των Αγίων της Εκκλησίας.

Όμως οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι υπάρχει και ο μωρός ζήλος, ο οποίος δεν προέρχεται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος αλλά από την υπερηφάνεια, την οίηση και τη φιλαυτία. Αυτός ο ζήλος δεν γεννά ειρήνη, διάκριση και ταπείνωση, αλλά ταραχή, θυμό και πνευματική τύφλωση. Ο άνθρωπος τότε δεν αγωνίζεται για τη δόξα του Θεού αλλά για τη δικαίωση του εαυτού του, ενώ συχνά θεωρεί ότι υπηρετεί την αλήθεια ενώ υπηρετεί τα πάθη του.

Η πατερική διδασκαλία δεν καλεί τους πιστούς να εγκαταλείψουν τον ζήλο υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως. Αντιθέτως, καλεί σε ζήλο φωτισμένο από τη διάκριση. Διότι χωρίς ζήλο η πίστη ψυχραίνεται, η αλήθεια παραμερίζεται και η αδιαφορία κυριαρχεί. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν σιώπησαν μπροστά στην αίρεση ούτε υπέκυψαν στις καινοτομίες της εποχής τους. Ο Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αγωνίσθηκαν με ιερό ζήλο για τη διαφύλαξη της παραδοθείσης πίστεως, υπομένοντας διωγμούς, εξορίες και θλίψεις.

Ο αληθινός ζήλος δεν είναι αδιαφορία απέναντι στην

ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ - Εὐαγγέλιον (Λόγος Ἁγίου Βασιλείου Ἐπισκόπου Σαλευκείας)

 

Εὐαγγέλιο Κυριακής: (Ματθ. δ΄18-23) 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, 18 περιπατῶν ὁ Ἰησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ  Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. 19 καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. 20 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. 21 Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς,  Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ  Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῷ καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. 22 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ.

23 Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ  Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ἁγίου Βασιλείου Ἐπισκόπου Σαλευκείας

Λόγος εἰς τό «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Όσοι είναι σοφοί ιατροί, τότε αποδεικνύουν πιο θαυμαστή την τέχνη τους, όχι όταν καταπολεμήσουν το πάθος δια πυρός και σιδήρου, συμφώνως με τον νόμο του πολέμου, αλλά όταν, κολακεύοντας το πάθος με κάποια γλυκά φάρμακα, επινοήσουν την ίαση του πάσχοντος, και, αποφεύγοντας τις τεχνικές που του προκαλούν φόβο, κοιμίσουν τους πόνους με κάποια ήπια και εύληπτα παρασκευάσματα, και τον ελευθερώσουν από το πάθος. Έτσι ο πάνσοφος ιατρός και βασιλεύς, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, βλέποντας την Οικουμένη να νοσεί από το πάθος της ασεβείας και να φλεγμαίνει από τις κοσμικές απάτες που την οδήγησαν στην ειδωλομανία, δεν ρίπτει πύρινη βροχή, ούτε ωθεί τη θάλασσα να εκστρατεύσει κατά της ξηράς, ούτε εξοπλίζει κατά της ασεβείας τη βία των στοιχείων της φύσεως, αλλά πείθει με θαύματα, προσελκύει με ευεργεσίες, και με ουράνιους λόγους μεταπλάθει τα φλεγμονώδη πάθη της ψυχής. Ήδη δε επιλέγει και μερικούς ευτελείς μαθητάς και εμπιστεύεται στα χέρια και στις γλώσσες τους την ιατρεία της Οικουμένης.

Άγιος Ιουστίνος ο Απολογητής και φιλόσοφος 1 Ιουνίου

Ο Άγιος Ιουστίνος γεννήθηκε στη Φλαβία Νεάπολη της Παλαιστίνης το 100 μ.X. αι. Οι γονείς του, Έλληνες ειδωλολάτρες (τον πατέρα του έλεγαν Πρίσκο Βάκχιο), φρόντισαν ώστε ο Ιουστίνος να λάβει εξαιρετική θεολογική αλλά και φιλοσοφική μόρφωση, η οποία ωστόσο δεν ήταν αρκετή για να δώσει απάντηση στα ερωτήματα που έθετε η ανήσυχη ψυχή του. Ο Θεός βλέποντας την αγνότητα και την ειλικρινή πρόθεση των αναζητήσεών του, ανταποκρίθηκε θαυμαστά. και κάποια ημέρα πού ο Ιουστίνος βάδιζε κοντά στη θάλασσα, συνάντησε ένα γέροντα, ο οποίος ήταν βαθύτατα καταρτισμένος στις αλήθειες των Θείων Γραφών, ο οποίος μετά το διάλογο δίδαξε στον Άγιο τη χριστιανική διδασκαλία. Όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος Πίος, ο Ιουστίνος μετέβη στη Ρώμη, όπου παρέδωσε στον αυτοκράτορα απολογία, στην οποία εξέθετε τις βασικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού και αναιρούσε όλες τις εναντίον των χριστιανών κατηγορίες και αποδείκνυε την πλάνη των ειδώλων, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα από την Αγία Γραφή. Δια την ενέργειά του αυτή, εκλήθη και Απολογητής. Η χριστομίμητη όμως δράση του Ιουστίνου, ο οποίος δεν έπαυε να κηρύττει το λόγο του Θεού και να συγγράφει έργα απολογητικού και ποιμαντικού χαρακτήρα προκάλεσε τη μήνι των ειδωλολατρών. Για το λόγο αυτό ο μέγας φιλόσοφος και ευσεβής χριστιανός συνελήφθη και αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια, αποκεφαλίστηκε το 165 μ.X. αναδεικνυόμενος όχι μόνο απολογητής της ορθόδοξης πίστης αλλά και αθλοφόρος μάρτυρας.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Φιλοσοφίας ταὶς ἀκτίσιν ἐκλάμπων, θεογνωσίας ὑποφήτης ἐδείχθης, σαφῶς παραταξάμενος κατὰ τῶν δυσμενῶν σὺ γὰρ ὠμολόγησας, ἀληθείας τὴν γνῶσιν, καὶ Μαρτύρων σύσκηνος, δι' ἀθλήσεως ὤφθης, μεθ' ὧν δυσώπει πάντοτε Χριστόν, ὢ Ἰουστίνε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ - Oι όσιοι Αγιορείτες Πατέρες και οι σύγχρονοι Αγιορείτες

Απολυτίκιον Αγιορειτών Πατέρων

Ήχος Α'.

Τους του Άθω Πατέρας, και Αγγέλους εν σώματι,

Ομολογητάς και Οσίους, Ιεράρχας και Μάρτυρας,

τιμήσωμεν εν ύμνοις και ωδαίς, μιμούμενοι αυτών τας αρετάς,

η του Όρους πληθύς πάσα των Μοναστών, κραυγάζοντες ομοφώνως.

Δόξα τω στεφανώσαντι υμάς.

Δόξα τω αγιάσαντι.

Δόξα τω εν κινδύνοις ημών, προστάτας δείξαντι.

ὑπό Δημητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου

  

Ὅλοι γνωρίζουμε λίγα ἤ περισσότερα πράγματα γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τήν πατρίδα μας τό γεγονός ὅτι τό Ἄγιον Ὄρος βρίσκεται στήν Ἑλληνική ἐπικράτεια, ὡς αὐτοδιοίκητο βεβαίως τμῆμα του. Τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι τό περιβόλι τῆς Παναγίας. Στά ἁγιασμένα χωματά του ἀπό τότε πού τό εὐλόγησε ἡ Κυρία Θεοτόκος μέ τήν φυσική παρουσία της ἐβλάστησαν πολλά εὐωδιαστά πνευματικά ἄνθη. Πρόκειται γιά τούς Ἁγίους ἁγιορεῖτες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι τιμῶνται ἐν συνάξει, ὅλοι μαζί κατά τήν σημερινή Κυριακή, δηλαδή τήν ἑπομένη Κυριακή τῆς Ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων. Περισσότεροι ἀπό ἑκατό (100) εἶναι οἱ γνωστοί καί ἑπώνυμοι ἅγιοι πού ἀσκήτευσαν στό Ἄγιον Ὄρος. Ἀφαλῶς χιλιάδες θά εἶναι στήν μακραίωνη (χιλιόχρονη καί πλέον) ἱστορική πνευματική πορεία του οἱ ἁγιάσαντες καί οὐρανώσαντες τό Ὄρος Πατέρες.

 Πατριάρχες, Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, μοναχοί, ἀσκητές, κυρίως, ἀλλά καί μάρτυρες συγκαταλέγονται μεταξύ τῶν Ἁγίων Ἁγιορειτῶν Πατέρων.

Άγιος Ερμείας 31 Μαΐου

Ο Άγιος Μάρτυς Ερμείας, ζούσε στα Κόμανα της Καππαδοκίας την εποχή του αυτοκράτορα των Ρωμαίων Αντωνίνου Πίου. Είχε από νεαρή ηλικία ενταχθεί στα στρατεύματα του Καίσαρα και γρήγορα ξεχώρισε για την γενναιότητα, την ανδρεία και το αγωνιστικό του φρόνημα, τα οποία αντλούσε από την πίστη του στον Ιησού Χριστό.
Την περίοδο της βασιλείας του Μάρκου Αυρήλιου (138 - 161 μ.Χ.) ξέσπασε μεγάλος διωγμός κατά των χριστιανών, μεταξύ δε των πρώτων που συνέλαβαν, ήταν και ο Ερμείας, αγνοώντας και τις μεγάλες του υπηρεσίες στην πατρίδα αλλά και τα σεβάσμια γηρατειά του. Οδηγήθηκε μπροστά στο Δούκα Σεβαστιανό, ο οποίος τον διέταξε να θυσιάσει τα είδωλα. Ο Άγιος όμως ακλόνητος και ακατάβλητος, αρνήθηκε να προδώσει τον Κύριό του και να θυσιάσει στα μιαρά ειδωλολατρικά ξόανα. Με τη γλυκύτητα δε πού τον διέκρινε, απάντησε στις προτροπές των τυράννων «Θα ήταν πολύ ανόητο σεβαστέ άρχοντά μου να αφήσω το φως και να προτιμήσω το σκοτάδι, να εγκαταλείψω την αλήθεια και να ασπασθώ το ψέμα, να παραιτηθώ από τη ζωή και να προτιμήσω το θάνατο. Θα ήταν λοιπόν παράλογο στο τέλος της ζωής μου να χάσω αυτά τα πολύτιμα αγαθά».
Τότε εξοργισμένος ο άρχοντας, διέταξε αφού τον βασανίσουν σκληρά, να τον ρίξουν στην πυρά. Με την επέμβαση όμως και τη χάρη του Θεού, ο Άγιος εξήλθε σώος και αβλαβής από όλα τα φρικτά βασανιστήρια. Τελικά αποκεφάλισαν χαρίζοντας του το στέφανο της δόξας το 160 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ στρατευσάμενος, τῷ Βασιλεῖ τοῦ παντός, γενναίως διέκοψας, τὰς παρατάξεις ἐχθρῶν. Ἑρμεία πανένδοξε· σὺ γὰρ ἐγκαρτερήσας, πολυτρόποις αἰκίαις, ἤθλησας ἐν τῷ γήρᾳ, ὡς τοῦ Λόγου ὁπλίτης· ὧ πρέσβευε Ἀθλοφόρε, σώζεσθαι ἅπαντας.

Μεγάλη είναι η αξία του Μυστηρίου του Χρίσματος.

Και πρώτα, χριστήκατε στο μέτωπο για ν' απαλλαγείτε από την ντροπή την οποία έφερε παντού μαζί του ο πρώτος παραβάτης άνθρωπος, και για να έχετε ακάλυπτο το πρόσωπό σας και ν' αντικρίζετε τη δόξα του Κυρίου .

Μετά χριστήκατε στ' αυτιά, για ν' αποκτήσετε τ' αυτιά που έλεγε ο Ησαΐας. Και ο Κύριος που πρόσθετε αυτί για ν' ακούω, και για τα οποία ο Κύριος στο Ευαγγέλιο λέγει, όπως όποιος έχει αυτιά για ν' ακούει ας ακούει.

Έπειτα χριστήκατε στην όσφρηση, για να αισθάνεσθε το θεϊκό μύρο και να λέτε: Είμαστε ευωδία του Χριστού για τον Θεό, ανάμεσα σε όλους εκείνους που σώζονται.

Ύστερα από αυτά χριστήκατε στα στήθη, για να φορέσετε τον θώρακα της δικαιοσύνης και ν' αντιστέκεστε στις μεθοδείες του διαβόλου.

Γιατί, όπως ακριβώς ο Σωτήρας, μετά το βάπτισμα του και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, βγαίνοντας στην έρημο αγωνίστηκε εναντίον του διαβόλου, έτσι και σείς, μετά το ιερό βάπτισμα και το χρίσμα, φορώντας την πανοπλία του Αγίου Πνεύματος, ν' αντιστέκεστε εναντίον της δυνάμεως του διαβόλου και ν' αγωνίζεστε λέγοντας: Όλα τα κατορθώνω με τη δύναμη του Χριστού.

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων

 

Ο κόπος που γίνεται θησαυρός.

Ο άνθρωπος πολλές φορές νομίζει ότι οι θλίψεις του χάνονται μέσα στη σιωπή, ότι οι κόποι του μένουν απαρατήρητοι και τα δάκρυά του πέφτουν στη γη χωρίς καρπό. Όμως στην πνευματική ζωή τίποτε δεν χάνεται όταν προσφέρεται στον Θεό με πίστη και ταπείνωση. Κάθε στεναγμός που γεννιέται για την αγάπη του Χριστού, κάθε δοκιμασία που υπομένεται χωρίς γογγυσμό, κάθε αγώνας που δίνεται για τη διατήρηση της καθαρής συνειδήσεως, μετατρέπεται σε πολύτιμο θησαυρό ενώπιον του Κυρίου.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας διδάσκει ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη από τους κόπους μας. Είναι ο Παντοδύναμος Δημιουργός των πάντων. Εκείνο όμως που ευαρεστεί τον Θεό είναι η ελεύθερη προσφορά της καρδιάς μας. Όταν ο άνθρωπος υπομένει τις θλίψεις του με ευχαριστία και εμπιστοσύνη, τότε προσφέρει θυσία αγάπης. Και αυτή η θυσία ανοίγει μυστικά μονοπάτια της θείας χάριτος, τα οποία δεν γνωρίζει ο κόσμος.

Ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». Η οδός των Αγίων δεν ήταν οδός ανέσεως αλλά σταυρού. Μέσα από τις δοκιμασίες γνώρισαν βαθύτερα τον Θεό και έγιναν μέτοχοι των ουρανίων δωρεών Του. Οι κρυφοί θησαυροί του Θεού δεν αποκαλύπτονται στην φιληδονία και την αμέλεια, αλλά στην υπομονή, την προσευχή και την εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά Του.

Ας μη φοβόμαστε λοιπόν όταν ο δρόμος στενεύει και η καρδιά δοκιμάζεται. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο πόνο, ο Θεός ετοιμάζει ευλογία. Εκεί όπου ο άνθρωπος μετρά δάκρυα, ο Θεός μετρά στεφάνια. Και εκεί όπου φαίνεται ότι όλα χάνονται, ανοίγονται οι θησαυροί της Βασιλείας Του για όσους Τον αγαπούν αληθινά.

Η υπομονή στις θλίψεις δεν είναι ήττα αλλά νίκη. Δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη πνευματική. Όποιος μένει πιστός στον Χριστό μέσα στις δοκιμασίες, γίνεται κοινωνός των ανεκφράστων δωρεών Του και κληρονόμος των αιωνίων αγαθών.

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14:22).

Μια στιγμή υπομονής για τον Χριστό αξίζει περισσότερο από πολλές ημέρες ανέσεως χωρίς Αυτόν.

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

Για όλους όσοι αγωνίζονται σιωπηλά, σηκώνουν τον προσωπικό τους σταυρό και συνεχίζουν να ελπίζουν στο έλεος του Θεού.

Μέσα από τις θλίψεις κρύβονται οι θησαυροί του Θεού.

Όσιος Ισαάκιος ο Ομολογητής ηγούμενος Μονής Δαλμάτων 30 Μαΐου

Ο Όσιος Ισαάκιος καταγόταν από την Συρία και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Ουάλη (364 μ. Χ.), που ήταν υποστηρικτής των Αρειανών. Κάποτε οι Οστρογότθοι, παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης, κατασκήνωσαν στη Θράκη και απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Ουάλης αναγκάσθηκε να βαδίσει εναντίον τους.
Ο Ισαάκιος, που ήταν ηγούμενος στη Μονή Δαλμάτων, βγήκε και συνάντησε τον πολέμιο των ορθοδόξων Ουάλη, και αφού έπιασε από τα χαλινάρια το άλογο του, του είπε: «Άπόδος ταις ποίμναις τους αρίστους νομέας και λήψη την νίκην άπονητί ει δε τούτων μηδέν δεδρακώς παρατάξαιο, μαθήσει τη πείρα ότι σκληρόν το προς κέντρα λακτίζειν ούτε γαρ έπανήξεις και προσαπολέσεις την στρατιάν» (Πράξεις των Αποστόλων, κστ' 14). Δηλαδή, δώσε στά ποίμνια τους άριστους ποιμένες και χωρίς κόπους θα πάρεις τη νίκη. Αν, όμως, δεν αποδεχθείς αυτά που σου λέω και δε συμφωνήσεις μαζί τους, θα μάθεις από την πείρα ότι είναι σκληρό πράγμα να κλωτσάς στα καρφιά. Διότι ούτε εσύ πρόκειται να γυρίσεις από τον πόλεμο, και σύντομα θα χάσεις και το στράτευμα. Ο Ουάλης όχι μόνο δεν πείσθηκε από τα λόγια του ηγουμένου, αλλά αφού τον ειρωνεύθηκε, τον έριξε μέσα σε ένα κρημνώδες φαράγγι. Ο Ισαάκιος από θαύμα δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Ο δε Ουάλης έπαθε αυτά που προφήτευσε ο Άγιος ηγούμενος.

Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ., διεξήχθη γύρω από την Αδριανούπολη σφοδρή μάχη, κατά την οποία ο αυτοκρατορικός στρατός κατατροπώθηκε, αφού φονεύθηκαν πολλοί από τους άριστους στρατηγούς του. Ο Ουάλης, καταφεύγοντας εντός αχυρώνος, για να σωθεί, κάηκε ζωντανός, μαζί με τον αρχιστράτηγό του.

Ως ηγούμενος παρευρέθηκε στη Β' Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ., συντελώντας τα μέγιστα στην επιτυχία αυτής.

Προαισθανόμενος το τέλος του, αφού διόρισε διάδοχό του τον Όσιο Δαλμάτιο (τιμάται 3 Αυγούστου), κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ γήρας το 396 μ.Χ.

Η μνήμη του Οσίου Ισαάκιου επαναλαμβάνεται και στις 3 Αυγούστου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Τύπος πέφηνας, τῆς ἐγκρατείας, καὶ ἑδραίωμα, τῆς Ἐκκλησίας, Ἰσαάκιε Πατέρων ἀγλάϊσμα· ἐν ἀρεταῖς γὰρ φαιδρύνας τὸν βίον σου, Ὀρθοδοξίας τὸν λόγον ἐτράνωσας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαο ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

29η Μαΐου, επέτειος της Άλωσης. Γιατί την επέτρεψε ο Θεός; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ.

1. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΝΟΝΙΚΗ  ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ ....ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΕΠΕΣΕ Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΘΑ ΞΑΝΑΠΕΣΕΙ ...Η ΝΕΑ ΠΟΛΗ.....ΕΛΛΑΣ.
2. ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ

29 Μαΐου 1453. Μετά από σκληρή πολιορκία πολλών εβδομάδων, η Πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων! Ο ήχος των σπαθιών και οι ανατριχιαστικές κραυγές απόγνωσης, πόνου, τρόμου και απελπισίας ακούγονται από όλες τις πλευρές της Βασιλεύουσας:

– Παναγίτσα μου, βόηθα μας!

– Χριστέ μου!

– Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μας εγκατέλειψες;

Οι χριστιανοί αδυνατούν να πιστέψουν αυτό που συμβαίνει· νομίζουν ότι βλέπουν ένα κακό όνειρο.

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, για να ευχαριστήσει τους στρατιώτες του, τούς δίνει την άδεια για τρεις ολόκληρες μέρες να κάνουν ό,τι θέλουν! Φωτιές παντού! Οι χριστιανοί βασανίζονται και κατακρεουργούνται! Τα καλντερίμια της Κωνσταντινούπολης βάφονται με χριστιανικό αίμα. Οι γυναίκες βιάζονται ομαδικά! Οι Αγαρηνοί δεν σεβάστηκαν ούτε τα ανήλικα κοριτσάκια! Γι’ αυτούς, οι βιασμοί των «απίστων» γυναικών δεν είναι αμαρτία· ούτε και η παιδεραστία! Προβλέπονται όλ’ αυτά στο «ιερό» τους βιβλίο, το «Άγιο και Υπερουράνιο» Κοράνιο, όπως το αποκαλεί ο Οικουμενικός  Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος!1 

https://youtu.be/b0PSYG30BRY

Άλλωστε, και ο μεγάλος «προφήτης» τους, ο Μωάμεθ, μεταξύ των συζύγων του είχε και ένα κοριτσάκι εννέα (9) ετών, την Αΐσα!

Ο Πορθητής εορτάζει τη νίκη του με ένα πλούσιο γεύμα που παραθέτει στους αξιωματικούς του. Τη χαρά και τα πανηγύρια, όμως, των κατακτητών, θα τα επισκιάσει ένα αναπάντεχο γεγονός: Την ώρα του γεύματος μία τεράστια ανοιχτή παλάμη εμφανίζεται στον τοίχο και προκαλεί φόβο και αναστάτωση στους συνδαιτυμόνες! Ειδικά τον Μωάμεθ τον λούζει κρύος ιδρώτας! «Τι ήταν αυτό; Μούντζα;» αναρωτιέται. Μία φοβερή σκέψη τριβελίζει το μυαλό του και του προκαλεί πανικό: «Μήπως ο Αλλάχ θέλει να μου δείξει ότι αποδοκιμάζει αυτό που έκανα, που κατέλαβα την πρωτεύουσα των βυζαντινών; Μήπως αυτό ήταν σημάδι της οργής Του απέναντί μου;» 

Ο νεαρός Σουλτάνος (21 ετών!) δεν ξεχνά ότι η βιολογική του μητέρα ―η οποία πέθανε όταν ήταν μικρός―ήταν χριστιανή· το ίδιο και η μητριά του, την οποία υπεραγαπούσε! Όλο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι από τη στενοχώρια του. Το πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει, διατάζει να του φέρουν μπροστά του όλους τους ιμάμηδες και τους σοφούς του στρατού του. Αυτοί, όμως, ομολογούν ότι αδυνατούν να εξηγήσουν το όραμα. 

Τότε, κάποιοι τον πληροφορούν ότι στην Πόλη υπάρχει ένας άγιος μοναχός τον οποίο σέβονται και ευλαβούνται πολύ οι χριστιανοί. Λίγες ώρες αργότερα μπροστά στον φοβερό σουλτάνο στέκεται ένας ταπεινός και ρακένδυτος καλόγερος. Το όνομα του Γεννάδιος. «Δώσε μου καιρό μία εβδομάδα για να προσευχηθώ στο Θεό μου και να σου απαντήσω» αποκρίνεται στον Τούρκο. Έτσι, μία εβδομάδα αργότερα λέει στον Μωάμεθ τα εξής φοβερά λόγια: «Με το όραμα αυτό, βασιλιά μου, ο Θεός σού στέλνει ένα μήνυμα: Ότι Αυτός σου έδωσε την Πόλη. Δεν την πήρες εσύ! Αν υπήρχαν έστω και πέντε αληθινοί χριστιανοί στην Κωνσταντινούπολη, δεν θα την κατακτούσες!»2

Ο νεαρός Σουλτάνος εντυπωσιάστηκε από την απάντηση του μοναχού, αλλά και ανακουφίστηκε. Ηρέμησε ψυχολογικά. «Ζήτησε μου ό,τι θες και θα σου το δώσω» τού υποσχέθηκε, ευχαριστημένος. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Γεννάδιος ζήτησε από τον σουλτάνο να φερθούν οι κατακτητές καλά στους χριστιανούς· να μην τους καταπιέζουν. Λίγο αργότερα, «ψήφῳ κλήρου και λαού» ο Γεννάδιος Σχολάριος θα γίνει ο πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετά την Άλωση.




2. ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ «ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ» ΤΗΝ ΠΟΛΗ;

Η αποκάλυψη του Θεού, ότι δηλαδή αν υπήρχαν έστω και πέντε πραγματικοί χριστιανοί στην Πόλη, αυτή δεν θα έπεφτε, είναι παράδοξη. Στη βασιλεύουσα υπήρχαν εκατοντάδες μοναχοί και κληρικοί που προσεύχονταν καθημερινά ζητώντας το έλεος του Θεού. Πώς λοιπόν ο Κύριος λέγει ότι δεν υπήρχαν ούτε πέντε χριστιανοί;

Η μαρτυρία που δεν φαίνεται.

Υπάρχουν ώρες που ο άνθρωπος αισθάνεται εξαντλημένος από τον αγώνα. Η καρδιά βαραίνει, οι δυνάμεις λιγοστεύουν και ο λογισμός ψιθυρίζει πως δεν αξίζει να συνεχίσει. Εκείνη όμως ακριβώς τη στιγμή, όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά, ο χριστιανός καλείται να θυμηθεί ότι η ζωή του δεν ανήκει μόνο στον εαυτό του.

Ο Κύριος είπε: «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων» και πολλές φορές αυτό το φως δεν είναι τα λόγια μας αλλά η υπομονή μας. Είναι η σιωπηλή προσευχή, η ταπείνωση μέσα στη δοκιμασία, η επιμονή στον δρόμο του Θεού όταν όλα γύρω φαίνονται αντίθετα.

Ίσως να μη γνωρίζουμε ποιος μας παρατηρεί. Ίσως μια ψυχή που παλεύει με την απελπισία να βρίσκει δύναμη βλέποντας τη δική μας υπομονή. Ίσως ένας νέος άνθρωπος να μαθαίνει τι σημαίνει πίστη, όχι από όσα ακούει, αλλά από όσα βλέπει. Οι άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η αρετή γίνεται κήρυγμα χωρίς φωνή και η υπομονή γίνεται ομολογία χωρίς λόγια.

«Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται». Η νίκη του χριστιανού δεν βρίσκεται στο να μη δοκιμάζεται, αλλά στο να σηκώνεται κάθε φορά με τη χάρη του Θεού. Δεν είναι η απουσία των πληγών που φανερώνει τη δύναμη της ψυχής, αλλά η μετάνοια, η προσευχή και η εμπιστοσύνη στον Χριστό μέσα από αυτές.

Γι’ αυτό μη μικραίνεις τον αγώνα σου. Κάθε δάκρυ που προσφέρεται στον Θεό, κάθε πτώση που ακολουθείται από μετάνοια, κάθε βήμα που γίνεται με πίστη, γίνεται μαρτυρία για κάποιον άλλον. Και αν ακόμη κανείς άνθρωπος δεν το δει, το βλέπει ο Θεός, ο Οποίος «βλέπει ἐν τῷ κρυπτῷ» και γνωρίζει τους κόπους εκείνων που δεν εγκαταλείπουν τον δρόμο Του.

Κράτα λοιπόν αναμμένο το καντήλι της ψυχής. Μείνε πιστός στον αγώνα. Διότι πολλές φορές μια σιωπηλή καρδιά που ελπίζει στον Χριστό γίνεται η αιτία να αναστηθεί μια άλλη καρδιά που είχε αρχίσει να χάνει την ελπίδα.

«Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν». Κατά τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Η υπομονή σου κηρύττει περισσότερο απ’ όσα λένε τα λόγια σου.

Το “Χάραγμα του Θηρίου”: Το Πρώτο Εμπορικό Τσιπ Εγκεφάλου στον Κόσμο: Η Κίνα Ανοίγει την Πόρτα στη Σύντηξη Ανθρώπου-Μηχανής

Ενώ το Neuralink του Έλον Μασκ κυριαρχεί στα πρωτοσέλιδα, η Κίνα προφανώς έχει αποκτήσει αθόρυβα ένα ιστορικό πλεονέκτημα. Σύμφωνα με την New York Post, η χώρα διαθέτει την πρώτη εμπορικά εγκεκριμένη διεπαφή εγκεφάλου-υπολογιστή στον κόσμο με το τσιπ εγκεφάλου NEO. Αυτό που επίσημα ξεκίνησε ως βοήθημα για τους παράλυτους θα μπορούσε τελικά να εξελιχθεί σε μια από τις πιο σημαντικές τεχνολογίες του 21ου αιώνα.

Επισήμως, η τεχνολογία χαιρετίζεται ως ιατρική ανακάλυψη. Το εμφύτευμα έχει σχεδιαστεί για να βοηθά άτομα με παράλυση να ελέγχουν υπολογιστές, προθέσεις ή άλλες συσκευές απλώς μέσω της σκέψης. Αλλά πίσω από τις ιστορίες επιτυχίας κρύβεται μια εξέλιξη που εκτείνεται πολύ πέρα ​​από την ιατρική.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν τα τσιπ εγκεφάλου μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Τι θα συμβεί όταν η ίδια τεχνολογία χρησιμοποιηθεί μια μέρα και σε υγιείς ανθρώπους σε μαζική κλίμακα;

Ενώ τα smartphones σήμερα παρακολουθούν τις κινήσεις, τις επαφές, τις αγορές και τα ερωτήματα αναζήτησης, οι διεπαφές εγκεφάλου-υπολογιστή θα μπορούσαν στο μέλλον να παρέχουν πρόσβαση στην πιο προσωπική από όλες τις πηγές πληροφοριών — στην ίδια την ανθρώπινη σκέψη.

Η Κίνα όχι μόνο έχει φτάσει σε ένα τεχνολογικό ορόσημο, αλλά μπορεί επίσης να έχει ανοίξει την επόμενη φάση της παγκόσμιας διαμάχης για την εξουσία. Όποιος ελέγχει την υποδομή για τα τσιπ εγκεφάλου, στο μέλλον θα ελέγχει όχι μόνο τα δεδομένα, αλλά ενδεχομένως και την άμεση διεπαφή μεταξύ ανθρώπων και έξυπνων μηχανών.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι ότι η Κίνα έκανε αυτό το βήμα πριν από τις ΗΠΑ. Μόλις πριν από λίγους μήνες, η Neuralink θεωρούνταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης. Τώρα το Πεκίνο έχει το πρώτο εμπορικό σύστημα, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: ο αγώνας δρόμου για την τεχνητή νοημοσύνη δεν τελειώνει στα κέντρα δεδομένων και τους αλγόριθμους — επεκτείνεται μέχρι τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Οι επικριτές το βλέπουν αυτό ως την αρχή μιας εξέλιξης που θα μπορούσε να έχει μακροπρόθεσμες κοινωνικές συνέπειες. 

Ποιος κατέχει τα δεδομένα σε ένα τσιπ εγκεφάλου; Ποιος ελέγχει το λογισμικό; 

Ποιος αποφασίζει για τις ενημερώσεις, τα πρότυπα ασφαλείας ή την πρόσβαση σε νευρωνικές πληροφορίες;

Η ιστορία δείχνει ότι οι τεχνολογίες σπάνια παραμένουν στον αρχικό τους σκοπό. Το διαδίκτυο αναπτύχθηκε για έρευνα και τώρα χρησιμεύει ως παγκόσμιο δίκτυο επιτήρησης και διαφήμισης. Τα smartphones πωλούνταν ως εργαλεία επικοινωνίας και εξελίχθηκαν σε φορητές συσκευές παρακολούθησης. Με τα τσιπ εγκεφάλου, οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι σημαντικά μεγαλύτερες.

Η πραγματική ανακάλυψη, επομένως, δεν είναι ότι ένας παράλυτος ασθενής μπορεί να κινήσει έναν κέρσορα. Η πραγματική ανακάλυψη είναι ότι, για πρώτη φορά, δημιουργείται μια εμπορική υποδομή που επιτρέπει την άμεση σύνδεση μεταξύ του ανθρώπινου εγκεφάλου και των ψηφιακών συστημάτων.

Το κρίσιμο ερώτημα για το μέλλον δεν είναι επομένως αν τα τσιπ εγκεφάλου θα λειτουργήσουν.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: Ποιος θα έχει την εξουσία πάνω στη διεπαφή μεταξύ ανθρώπων και μηχανών;

uncutnews.ch

 https://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B7%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF/

 

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ ..29 ΜΑΙΟΥ.

 

Ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος Παῦλος εἶπε: «Ἠρμοσάμην ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρί, παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ». Ἔκανα τοὺς ἀῤῥαβῶνες σας μὲ ἕναν ἄνδρα, τὸ Χριστό, γιὰ νὰ σᾶς παρουσιάσω παρθένο ἁγνὴ σ Αὐτόν . Δηλαδή, νὰ παρουσιάσω τὶς ψυχές σας ἁγνὲς καὶ καθαρὲς ἀπὸ κάθε πλάνη καὶ ἁμαρτία, ἑνωμένες μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη σὲ μία πνευματικὴ νύμφη, τῆς ὁποίας νυμφίος νὰ εἶναι ὁ Χριστός. 
Μία τέτοια ψυχὴ ἦταν καὶ ἡ παρθενομάρτυς Θεοδοσία. 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Φοινίκη καὶ δὲν εἶχε μόνο παρθενικὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ παρθενικὴ ψυχή. Ἀπὸ ἡλικία 18 χρονῶν, ἔλαμπε γιὰ τὸ ζῆλο καὶ τὴν θερμή της πίστη, ἀνάμεσα στὶς νεαρὲς εἰδωλολάτρισσες γυναῖκες. Αὐτὸ καταγγέλθηκε στὸν ἄρχοντα Οὐρβανό, ποὺ μὲ κάθε δελεαστικὸ τρόπο προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό. Ὅμως ἡ παρθένος Θεοδοσία ἔμεινε ἀμετακίνητη στὸ ἱερό της πιστεύω. Ὁ Οὐρβανός, βλέποντας τὴν ἀδάμαστη ἐπιμονή της, ἐξοργίστηκε καὶ μὲ θηριώδη τρόπο ἔσπασε τὰ κόκκαλά της καὶ πριόνισε τὶς σάρκες της. Ἔπειτα, τὴν πλησίασε καὶ τῆς πρότεινε νὰ ἀλλαξοπιστήσει, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, καὶ αὐτὸς θὰ θεράπευε ἀμέσως τὶς πληγές της. Ἡ Θεοδοσία μισοπεθαμένη ἀπάντησε: «Εἶμαι χριστιανή». Τότε ὁ τύραννος διέταξε καὶ τὴν ἔριξαν στὴ θάλασσα, ὅπου καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα της.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ. ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ! 10 Ιουνίου 1944

 

Έχουν περάσει 79 χρόνια, αλλά οι 223 νεκροί του Διστόμου, στις 10 Ιουνίου 1944, είναι πάντα εδώ για να μας θυμίζουν το χρέος, και την ευθύνη μας. Τόσοι και τόσοι οι εκτελεσθέντες από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ακόμη και μωρά τριών έως έξι μηνών. «Εδώ πονά η σιωπή», έχει γράψει ο Γιάννης Ρίτσος, στο «Επίγραμμα για το Δίστομο», το 1981. Εδώ πονά η μνήμη. 

 

Η Σφαγή του Διστόμου αποτελεί ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κι η Γερμανία ουδέποτε ανέλαβε τήν ιστορική της ευθύνη, ουδέποτε εξέφρασε την έμπρακτη μεταμέλειά της. Κι οι διεκδικήσεις απ’ το γερμανικό κράτος είναι ακόμη μία υπόθεση ανοικτή. Όμως η ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται. Τα ονόματα των εγκληματιών και των υπευθύνων για την ατιμωρησία των περισσοτέρων από αυτούς είναι καταγραμμένα και δεν πρέπει να ξεχαστούν. Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη φρίκη. 

Το ολοκαύτωμα του πυρπολημένου Διστόμου αποτελεί κορυφαίο τεκμήριο της κτηνωδίας του ναζισμού: 218 εκτελεσμένοι. Ανάμεσά τους 114 γυναίκες, 45 παιδιά και έφηβοι, 20 βρέφη. Δεν ξεχνάμε το Δίστομο. Δεν ξεχνάμε την ναζιστική αλλά ούτε καί τήν ντόπια “σπορά” των υπανθρώπων που διέπραξαν εκείνη την κτηνωδία..

Α Θ Α Ν Α Τ Ο Ι !!!

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ..ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ "ΝΕΑΣ ΠΟΛΗΣ" ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΕ ΕΛΛΑΣ.

Ο ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΙΟΣ (1350-1431) ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ… ΣΗΜΕΡΑ!

Είναι πολλοί που βλέποντας την σημερινή κατάσταση του ελληνισμού με την υπόταγή του σε μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση, με την πολιτική διαφθορά, την ηθική διαστροφή της κοινωνίας να νομιμοποιείται και την θλιβερή κατάπτωση του ιερατείου, να θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε μια ανάλογη εποχή προ της αλώσεως της Βασιλίδας.

Το παρακάτω είναι ένα πραγματικά αξιόλογο κείμενο του μοναχού Ιωσήφ Βρυέννιου, που περιγράφει την πνευματική και ηθική παρακμή των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης μερικά χρόνια πριν την Άλωση, με πολλά… επίκαιρα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση για την σημερινή εποχή της μεγάλης κρίσης.

«Αν η εικόνα των τιμωριών, που μας επιβάλλει ο Θεός, προκαλεί αμηχανία και σύγχυση, ας αναλογισθούμε τους παραλογισμούς μας και τότε θα εκπλαγούμε γιατί ακόμη δε μας κτύπησε κεραυνός.

Δεν υπάρχει καμιά μορφή διαστροφής που να μην έχουμε διαπράξει σ΄ όλη μας τη ζωή. Αυτές δε είναι οι αποδείξεις:

Βαπτιστήκαμε άλλοι δι’ απλής και άλλοι δια τριπλής κατάδυσης, και έγινε επίκληση του ονόματος της Αγίας Τριάδας, σε άλλους μία και σε άλλους τρεις φορές.

Οι περισσότεροι από μας όχι απλώς αγνοούμε τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός, αλλά και πως ακόμη να κάνουμε το σταυρό μας ή, κι αν ακόμη το γνωρίζουμε, ντρεπόμαστε να τον κάνουμε.

…Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε το όνομα του Θεού όταν αυτό βλασφημείται, όταν θα έπρεπε να πεθάνουμε γι’ Αυτόν.

Αποδίδουμε το κοινό όνομα τον έχθρων του σταυρού (διαβόλου) ο ένας στον άλλο, και το έχουμε συνέχεια στα χείλη μας. Καθημερινά αναθεματίζουμε και καταριόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους .

Παραπονιόμαστε στο Θεό είτε βρέχει είτε δε βρέχει, είτε κάνει κρύο είτε κάνει ζέστη, πως δίνει πλούτο στον ένα και αφήνει τον άλλο φτωχό, πως πνέει νοτιάς ή έρχεται καταιγίδα από το βοριά και εντελώς απλά μεταμορφωνόμαστε σε αδιάλλακτους δικαστές του Θεού.

ΟΣΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ (28 Μαΐου)

Ο βίος του Οσίου Ανδρέου συντάχθηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, περί τα μέσα του 10ου αιώνος μ.Χ. (956 - 959 μ.Χ.), επί βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου.

Ο Όσιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, καταγόταν από την Σκυθία και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (886 - 912 μ.Χ.). Από παιδική ηλικία είχε πουληθεί ως δούλος σε κάποιον πρωτοσπαθάριο και στρατηλάτη της Ανατολής, ονομαζόμενο Θεόγνωστο, άνδρα ενάρετο και ευσεβή, ο οποίος τόσο αγάπησε τον μικρό Ανδρέα, ώστε τον μεταχειρίστηκε ως υιό του, φροντίζοντας για την επιμελή και θεοσεβή μόρφωση αυτού.

Τον Ανδρέα είλκυαν περισσότερο από κάθε άλλο τα ιερά γράμματα και ιδιαίτερα οι Βίοι και τα Μαρτύρια των αγωνιστών της Χριστιανικής πίστεως. Τέτοιος υπήρξε ο ζήλος του προς αυτά, ώστε αποκλήθηκε «σαλός» (μωρός), διότι ο ζήλος του αυτός τον ωθούσε πολλές φορές στο να υπομένει εμπαιγμούς, ταπεινώσεις και βαριές ύβρεις και να προβαίνει σε διαβήματα που κρίνονται ως ανισόρροπα και εκκεντρικά. Αλλά εκείνος υπέμενε τους εξευτελισμούς, παρηγορούμενος από το ότι πολλές φορές πετύχαινε να επαναφέρει στην ευθεία οδό παραστρατημένες υπάρξεις.

Πατερικό Ανθολόγιο

Η γλυκύτατη μνήμη του Θεού, δηλαδή ο Ιησούς, μαζί με ορμή της καρδιάς και σωστική πικρία, έχει τη δύναμη να διαλύει όλες τις απάτες των λογισμών, τα νοήματα, τους λόγους, τις φαντασίες, τις σκοτεινές εικόνες, και μ' ένα λόγο, όλα τα μέσα με τα οποία παρατάσσεται και ενεργεί με θρασύτητα ο πανωλεθρος διάβολος, αναζητώντας ψυχές να τις καταπιεί.

Ο Ιησούς, όταν προσκληθεί, όλα αυτά τα κατακαίει μ' ευκολία.

Γιατί από κανέναν άλλο δεν μπορεί να προέλθει η σωτηρία μας παρά από τον Ιησού Χριστό, όπως το είπε και ο ίδιος ο Σωτήρας: Χωρίς εμένα, τίποτα δεν μπορείτε να κάνετε.

Πρέπει να οπλιζουμε το θυμό μας μόνο εναντίον των δαιμόνων, οι οποίοι μας πολεμούν μέσω του λογιστικού και έχουν θυμό εναντίον μας.

Άκουσε τώρα και ακολούθησε τον τρόπο του πολέμου που γίνεται όλη την ώρα μέσα μας.

Στη νήψη να συνάπτεις την προσευχή, γιατί η νήψη καθαρίζει την προσευχή, και η προσευχή τη νήψη.

Η νήψη, παρατηρώντας αδιάλειπτα, αντιλαμβάνεται τους λογισμούς που επιχειρούν να μπουν.

Εμποδίζει την είσοδο τους και καλεί σε βοήθεια τον Κύριο Ιησού Χριστό για να διώξει τους πονηρούς εχθρούς.

Η προσευχή πάλι εμποδίζει και αντιλέγει σ' αυτούς ενώ ο Ιησούς που καλείται να βοηθήσει, διώχνει τους δαίμονες μαζί με τις φαντασίες τους.

Όσιος Φιλόθεος ο Σιναΐτης

 

Νηστεία των Αγίων Αποστόλων

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων (αρχίζει πάντα την επομένη των Αγίων Πάντων και λήγει παραμονή της εορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου).

Το πρόγραμμα νηστείας για το διάστημα αυτό διαμορφώνεται ως εξής:

 

Δευτέρα, Τετάρτη & Παρασκευή: Αυστηρή νηστεία (άνευ ελαίου και οίνου) ,εκτός αν συμπέσει κάποια εορτή οπότε υπάρχει κατάλυσις.

Τρίτη & Πέμπτη: Κατάλυσις ελαίου και οίνου.

 

Καθε Σάββατο & Κυριακή: Κατάλυσις ιχθύος.

Μεχρι  24 Ιουνίου όπου εορτάζεται το Γενέσιο του Τιμίου Προδρόμου, κατά το οποίο επιτρέπεται η  κατάλυσις ιχθύος σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη. 

 

Η Εκκλησία μας εισέρχεται από σήμερα στη νηστεία των Αγίων Αποστόλων, μία περίοδο πνευματικής προετοιμασίας που μας οδηγεί στη μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Καλούμαστε να αγωνιστούμε όχι μόνο με τη στέρηση των τροφών, αλλά κυρίως με τη φύλαξη της καρδιάς, τη μετάνοια, την προσευχή και την ταπείνωση.

Η νηστεία δεν είναι ένας θρησκευτικός τύπος ούτε μία εξωτερική συνήθεια. Είναι μέσο θεραπείας της ψυχής. Είναι μία πρόσκληση να ελαττώσουμε ό,τι μας βαραίνει και να δώσουμε περισσότερο χώρο στον Θεό μέσα στη ζωή μας. Όπως διδάσκει η Αγία Γραφή, «ἐπιστρέψατε πρός με ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ὑμῶν ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ» (Ιωήλ β΄ 12).

Οι Άγιοι Απόστολοι, πριν εξέλθουν στο παγκόσμιο κήρυγμα του Ευαγγελίου, προσεύχονταν και νήστευαν. Δεν στηρίχθηκαν στις ανθρώπινες δυνάμεις τους αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η δική μας νηστεία αποκτά νόημα όταν συνοδεύεται από συγχώρηση, ελεημοσύνη, εγκράτεια και συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας.

«Τοῦτο δέ τό γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Ματθ. ιζ΄ 21).

Ας αξιοποιήσουμε αυτές τις ημέρες ως ευκαιρία πνευματικής ανακαίνισης, ζητώντας από τον Κύριο να καθαρίσει τον νου, να φωτίσει την καρδιά και να στερεώσει τα βήματά μας στην οδό της σωτηρίας.

Καλό και ευλογημένο πνευματικό αγώνα.

Αφιερώνεται σε όλους όσοι αγωνίζονται ταπεινά μέσα στον κόσμο, κρατώντας ζωντανή την πίστη και την ελπίδα τους στον Χριστό.

Η νηστεία δεν μικραίνει τη ζωή. Μεγαλώνει την ψυχή.

Πώς ν' αντιμετωπίζουμε τους βλάσφημους λογισμούς;

Για τους βλάσφημους λογισμούς πρέπει ταπεινά να μετανοούμε ενώπιον του Κυρίου, όχι όμως και ν' απελπιζόμαστε νομίζοντας πως είμαστε χαμένοι. Ο Θεός δεν θα μας τιμωρήσει, αφού δεν τους θέλουμε.

Ας τους περιφρονούμε λοιπόν.

Όπως σε όλους μας έτσι και σ' εσάς ο νοητός εχθρός είναι που σπέρνει τέτοιους λογισμούς. Δική του είναι η ενοχή, όχι δική σας.

Μην τα χάνετε, μη λιποψυχείτε, μη δειλιάζεται! Να προσεύχεστε για την απαλλαγή σας απ' αυτόν και να καταφεύγετε συχνά στον πνευματικό σας.

Με την προσευχή και την εξαγόρευση, καθώς και με το ανδρείο φρόνημα σας, γρήγορα θα τρέψετε σε φυγή το δαίμονα της βλασφημίας. Αυτός, βλέπετε, τα πάει καλά μόνο με τις δειλές και ράθυμες ψυχές.

Όταν αντιληφθεί ότι μία ψυχή είναι γενναία, μένοντας απτόητη από τις επιθέσεις του και ακατάπειστη από τις σατανικές υποβολές του, αμέσως εξαφανίζεται.

Το πονηρό πνεύμα της βλασφημίας και ολιγοπιστίας κρύφτηκε. Αλλά μη θαρρείτε πως θα σας αφήσει τόσο γρήγορα. Καθώς έχει βρει τα αδύνατα σημεία σας, θα σας επιτεθεί και πάλι, για να σας χτυπήσει πιο σκληρά, για να σας ταράξει πιο δυνατά.

Όλοι δοκιμάζουμε τέτοιες επιθέσεις. Γι' αυτό δεν πρέπει ούτε για μία στιγμή να καταθέτουμε τα πνευματικά μας όπλα. Πάντα να είμαστε έτοιμοι για την απόκρουση των μοχθηρών δαιμόνων.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 

Αγιορείτες: “Μεταλλάσσεται το Άγιον Όρος – Παραλάβαμε αγιοσύνη, θα παραδώσουμε μάνατζμεντ ξενοδοχείων;”

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026. 

Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.                                                                                                      

          Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.                               

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους,  

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη.  

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ… Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων… !!!  

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά… πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας…) … Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά…  

Ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ εἰδικὰ οἱ διοικοῦντες ποὺ παίρνουν τὶς τελικὲς ἀποφάσεις δὲν ἀντιλαμβανόμαστε τὶς εὐθύνες καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν λανθασμένων ἐκοσμικευμένων ἐπιλογῶν μας…;;;  

Παραλάβαμε ἕνα Ἅγιον Ὄρος ἡσυχαστικό, ἀσκητικό, ὁμολογιακό …!!! Τί θὰ παραδώσουμε στὶς ἑπόμενες γενεὲς μελλοντικῶν Ἁγιορειτῶν ;;;  

Ἁγιοσύνη παραλάβαμε…  

Μάνατζμεντ (διοίκηση ἐπιχειρήσεων ) ξενοδοχείων θὰ παραδώσουμε ;;;  

Τὴ νοερὰ προσευχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», νηστεία, μελέτη παραλάβαμε…  

Ξεναγοὺς-μοναχοὺς σὲ τουρίστες καὶ μονές – μουσεῖα θὰ παραδώσουμε τὸ Ἅγιον Ὄρος ;;; Ἀναλογιστεῖτε οἱ διοικοῦντες ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως στὸ φοβερὸ Βῆμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ…  

Τί θὰ Τοῦ ἀπολογηθοῦμε ;;;  

Εἰδικὰ πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τὸ θλιμμένο πρόσωπο  τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου … θὰ εὐελπιστοῦμε παράδεισο μὲ τὶς σωτήριες πρεσβεῖες τῆς Μητέρας μας Θεοτόκου ἐνῷ καταστρέφεται τὸ Περιβόλι της… ;;; 

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή. 

https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CF%8C%CF%81/

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ, Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ (27 Μαΐου)

Βαρυφορτωμένο ξεκίνησε το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου 1924 το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» από το λιμάνι της Μερσίνας της Μικράς Ασίας με προορισμό την Εύβοια. Δεν μετέφερε μόνο 800 πονεμένους ρακένδυτους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Στο αμπάρι του το πλοίο έκρυβε πολύτιμο θησαυρό. Ήταν ξύλινη (από κυπαρίσσι) λάρνακα με το τίμιο ιερό σκήνωμα του 40χρονου οσίου Ιωάννου του Ρώσου.

Οι τουρκικές αρχές είχαν απαγορεύσει αυστηρά στους Χριστιανούς τη μεταφορά του αγίου από το Προκόπιο. Είχαν μάλιστα σφραγίσει τον ομώνυμο περικαλλή ιερό Ναό του. Αλλά ο πιστός σιδηρουργός του Προκοπίου με άδεια του ευλαβεστάτου ιερέως π. Χαραλάμπους Αβερκιάδη τη νύχτα της 9ης Σεπτεμβρίου τόλμησε και παραβίασε κρυφά τον ιερό Ναό. Και ο τολμηρός Έλληνας και πιστός Μικρασιάτης Παναγιώτης Παπαδόπουλος, που επρόκειτο την επομένη να ταξιδέψει για την Ελλάδα, ανέλαβε να περιτυλίξει με κιλίμια το ιερό Λείψανο. Και με κίνδυνο της ζωής του το πέρασε από το τουρκικό τελωνείο.

Τόσο μεγάλη ευσέβεια και πίστη είχαν οι αγαπημένοι μας Μικρασιάτες πρόσφυγες. Μπορεί να έφθασαν στην μητροπολιτική Ελλάδα μας πάμφτωχοι υλικά, αλλά μας έφεραν τον ζωντανό τους πλούτο της Ορθοδόξου Παραδόσεως και ζωής όχι μόνο με το ήθος και την αρχοντιά τους, αλλά και με τα πλούσια εκκλησιαστικά κειμήλια, τις περίπυστες άγιες εικόνες και προπαντός με τα θησαυρίσματα των ιερών Λειψάνων των Αγίων τους.

Έτσι η Εύβοια χάρις στην πίστη των ευσεβών Μικρασιατών του Προκοπίου της Ανατολής απέκτησε τον θησαυρό αυτό, δηλαδή το ιερό άφθορο Λείψανο του αγίου Ιωάννου του Ρώσου. Σήμερα ευρίσκεται μέσα σε ασημένια Λάρνακα στον ομώνυμο περίλαμπρο Ναό του στο χωριό Νέο Προκόπιο στα βόρεια της νήσου.

Ποιος όμως ήταν ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος;

Στην περιοχή της Ουκρανίας, σ’ ένα χωριό της Μικρορωσίας, εκεί όπου τα ήσυχα νερά του Δνείπερου ποταμού διασχίζουν και ποτίζουν τον μεγαλύτερο σιτοβολώνα του κόσμου, γεννήθηκε γύρω στο 1690 ο Ιωάννης. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς, δίκαιοι και τίμιοι. Δίδαξαν στο παιδί τους από τη μικρή ηλικία τα ιερά γράμματα, την τέχνη της προσευχής και τον δρόμο της θυσίας και της αγάπης και προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους. Ο Ιωάννης τα δεχόταν όλα με ευγνωμοσύνη. Τα εφάρμοζε με πιστότητα.