«Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν.»
Α΄ Ιωάννου 4,7
Δεν αρκεί ο άνθρωπος να λέγει ότι γνωρίζει τον Θεό. Δεν αρκεί να μιλά για πίστη, να προσεύχεται με τα χείλη ή να θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός άφησε ένα γνώρισμα αλάνθαστο, με το οποίο θα φαίνονται οι δικοί Του άνθρωποι:
«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.»
Ιωάννης 13,35
Η αγάπη, λοιπόν, δεν είναι ένα όμορφο συναίσθημα ούτε μια πρόσκαιρη συγκίνηση. Είναι τρόπος υπάρξεως. Είναι σταυρός, υπομονή, συγχώρηση, έλεος, ταπείνωση. Είναι να μάθεις να βλέπεις στον άλλον όχι μόνο αυτό που σε πλήγωσε, αλλά και την εικόνα του Θεού που πολλές φορές κρύβεται κάτω από τα τραύματα και τις αδυναμίες του.
Γι’ αυτό και ο Κύριος δεν είπε απλώς να αγαπούμε, αλλά έθεσε ως μέτρο της δικής μας αγάπης τη δική Του:
«Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.»
Ιωάννης 15,12
Και λίγο νωρίτερα μας καλεί:
«Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ.»
Ιωάννης 15,9
Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το μυστήριο της εν Θεώ ζωής: όχι απλώς να περάσει κάποτε η αγάπη από την καρδιά μας, αλλά να μείνουμε μέσα στην αγάπη του Χριστού. Να ριζώσει εκεί η ψυχή, ώστε, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, να είμαστε «ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι» (Εφεσίους 3,17).
Όμως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι αυστηρός:
«Ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.»
Α΄ Ιωάννου 4,8
Και ακόμη:
«Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν.»
Α΄ Ιωάννου 4,20
Βαρύς λόγος. Μα σωτήριος. Διότι δεν μας επιτρέπει να χωρίσουμε την αγάπη προς τον Θεό από την αγάπη προς τον άνθρωπο. Δεν μπορούμε να γονατίζουμε μπροστά στον Εσταυρωμένο και ύστερα να σταυρώνουμε με τα λόγια μας τον αδελφό μας. Δεν μπορούμε να ζητούμε καθημερινά το έλεος του Θεού και συγχρόνως να κρατούμε κλειδωμένη τη συγχώρηση απέναντι σε εκείνον που μας έφταιξε.
«Καὶ ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔχομεν ἀπ᾽ αὐτοῦ, ἵνα ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ.»
Α΄ Ιωάννου 4,21
Η Εκκλησία το διακηρύσσει αιώνες τώρα μέσα στη Θεία Λειτουργία με λίγες λέξεις που περικλείουν ολόκληρο το Ευαγγέλιο:
«Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν.»
Πριν ακόμη ο άνθρωπος ομολογήσει την πίστη με το στόμα, καλείται να τη μαρτυρήσει με την καρδιά. Γιατί χωρίς αγάπη ακόμη και τα μεγαλύτερα λόγια αδειάζουν από το περιεχόμενό τους. Ο Απόστολος Παύλος το λέγει χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο αυταπάτης:
«Ἐὰν δὲ ἀγάπην μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.»
Α΄ Κορινθίους 13,2
Η αληθινή εν Θεώ ζωή αρχίζει ακριβώς εκεί: όταν το «εγώ» μικραίνει για να χωρέσει ο άλλος. Όταν η καρδιά παύει να ρωτά μόνο «τι μου έκαναν;» και αρχίζει να ρωτά «πώς θα σταθώ εγώ ενώπιον του Χριστού;». Όταν συγχωρεί χωρίς να δικαιώνει το κακό, υπομένει χωρίς να ονομάζει την αδικία αρετή και αγαπά χωρίς να ζητά πάντοτε ανταπόδοση.
Διότι η χριστιανική αγάπη δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη σταυρική. Είναι η δύναμη να μη γίνεις ίδιος με εκείνον που σε πλήγωσε.
«Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται… οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς… οὐ λογίζεται τὸ κακόν… πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.»
Α΄ Κορινθίους 13,4–8
Γι’ αυτό και η ελπίδα του χριστιανού δεν είναι μια αόριστη προσδοκία ότι αύριο όλα θα γίνουν εύκολα. Είναι πρόσωπο. Είναι ο Χριστός. Είναι η βεβαιότητα ότι, όταν μένουμε ενωμένοι μαζί Του, ακόμη και μέσα στη δοκιμασία μπορούμε να έχουμε ζωή που δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες:
«Ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν.»
Ιωάννης 10,10
Η ζωή αυτή ανθίζει εκεί όπου υπάρχει κοινωνία και ενότητα. Ο Ψαλμωδός ψάλλει:
«Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾽ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό.»
Ψαλμός 132,1
Και ο ίδιος ο Χριστός, λίγο πριν από το Πάθος Του, προσεύχεται στον Πατέρα:
«Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν.»
Ιωάννης 17,21
Αυτό είναι το μέτρο. Όχι πόσο δυνατά μιλήσαμε για τον Θεό, αλλά πόσο χώρο Του αφήσαμε να αλλάξει την καρδιά μας. Όχι πόσες φορές είπαμε ότι αγαπούμε, αλλά πόσες φορές η αγάπη νίκησε μέσα μας την υπερηφάνεια, την κατάκριση, τη μνησικακία και την ανάγκη να έχουμε πάντοτε δίκιο.
«Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου…» και «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.»
Ματθαίος 22,37–39
Οι δύο αυτές εντολές δεν χωρίζονται. Ο δρόμος προς τον Θεό περνά από την καρδιά που μαθαίνει να αγαπά και ο δρόμος προς τον αδελφό φωτίζεται μόνο όταν πρώτα αγαπηθεί ο Θεός.
Κράτησε, λοιπόν, σήμερα μία σκέψη μέσα σου:
Αν θέλεις να γνωρίζεις πόσο κοντά βρίσκεσαι στον Θεό, κοίταξε πόση αγάπη χωρά ακόμη η καρδιά σου.
Κι αν διαπιστώσεις ότι έγινε στενή από πληγές, θυμό ή απογοήτευση, μην απελπιστείς. Γύρισε πάλι στον Χριστό. Εκείνος μπορεί να μαλακώσει ό,τι σκλήρυνε, να θεραπεύσει ό,τι πληγώθηκε και να διδάξει ξανά στην καρδιά τον ξεχασμένο δρόμο της αγάπης.
Γιατί στο τέλος, όταν σωπάσουν τα λόγια και περάσουν όλα όσα σήμερα θεωρούμε μεγάλα, θα μείνουν εκείνα που ο Απόστολος ονομάζει αιώνια:
«Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.»
Α΄ Κορινθίους 13,13
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.