Υπάρχουν λόγια που, μόλις ειπωθούν, δεν επιστρέφουν. Μπορεί να ζητήσεις συγγνώμη, μπορεί να μετανοήσεις, μπορεί να προσπαθήσεις να θεραπεύσεις την πληγή· όμως η λέξη που βγήκε από το στόμα έχει ήδη φτάσει στην καρδιά του άλλου.
Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν μας δίδαξε απλώς να προσέχουμε τι λέμε. Μας δίδαξε να ζητούμε από τον ίδιο τον Θεό να γίνει φύλακας του στόματός μας.
Ο Προφητάναξ Δαυίδ προσεύχεται:
«Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.»
Ψαλμός 140, 3
Και αμέσως συνεχίζει:
«Μὴ ἐκκλίνῃς τὴν καρδίαν μου εἰς λόγους πονηρίας…»
Ψαλμός 140, 4
Πρόσεξε το βάθος της προσευχής. Ο Δαυίδ δεν ζητά μόνο να συγκρατήσει τη γλώσσα του. Ζητά πρώτα να μη στραφεί η καρδιά του προς την πονηρία. Γιατί πριν γεννηθεί ο κακός λόγος στα χείλη, έχει ήδη αρχίσει να σχηματίζεται μέσα στην καρδιά.
Και αιώνες αργότερα, η ίδια αλήθεια γίνεται βιωμένη εμπειρία στην έρημο.
Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας, ένας από τους μεγάλους Πατέρες της ερήμου, έλεγε στον εαυτό του:
«Ἀρσένιε, διὸ ἐξῆλθες; λαλήσας, πολλάκις μετεμελήθην· σιωπήσας δὲ οὐδέποτε.»
Γεροντικόν – Ἀποφθέγματα Πατέρων, Ἀββᾶς Ἀρσένιος, ἀπόφθεγμα 40.
Δηλαδή: μίλησα και πολλές φορές μετάνιωσα· σώπασα και ποτέ δεν μετάνιωσα γι’ αυτό.
Δεν είναι δειλία η ευλογημένη σιωπή. Δεν είναι αδυναμία. Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις απάντηση.
Πολλές φορές σημαίνει ότι έχεις απάντηση, αλλά φοβάσαι περισσότερο μήπως πληγώσεις την ψυχή σου και την ψυχή του αδελφού σου, παρά μήπως χάσεις έναν καβγά.
Γι’ αυτό και ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος παραγγέλλει:
«Ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν.»
Ἐπιστολή Ἰακώβου 1, 19.
Πρώτα άκου. Ύστερα σκέψου. Έπειτα προσευχήσου. Και μόνο τότε μίλησε.
Γιατί δεν χρειάζεται κάθε κατηγορία απάντηση. Δεν χρειάζεται κάθε προσβολή ανταπόδοση. Δεν χρειάζεται κάθε αδικία να γεννήσει θυμό. Υπάρχουν μάχες που τις κερδίζεις ακριβώς τη στιγμή που αποφασίζεις να μην πεις εκείνη τη λέξη που θα μπορούσες να πεις.
Όμως η Εκκλησία δεν διδάσκει μια σιωπή άβουλη και φοβισμένη. Υπάρχει και ώρα που η αλήθεια πρέπει να ακουστεί. Στις Πράξεις των Αποστόλων, ο ίδιος ο Κύριος λέγει στον Απόστολο Παύλο:
«Μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ λάλει καὶ μὴ σιωπήσῃς.»
Πράξεις Ἀποστόλων 18, 9.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διάκριση.
Να σωπαίνεις όταν πρόκειται να μιλήσει ο εγωισμός σου. Να μιλάς όταν πρέπει να ομολογηθεί η αλήθεια του Θεού. Να σωπαίνεις όταν ο λόγος σου πρόκειται να πληγώσει. Να μιλάς όταν ο λόγος σου μπορεί να παρηγορήσει, να συμφιλιώσει, να οδηγήσει στη μετάνοια και στην αγάπη.
Η χριστιανική σιωπή δεν είναι κλειστό στόμα. Είναι καθαρή καρδιά.
Και ίσως πριν από κάθε δύσκολη απάντηση να αρκούσε μια μικρή προσευχή:
«Κύριε, αν αυτό που ετοιμάζομαι να πω δεν έχει αγάπη, ταπείνωση και αλήθεια, βάλε Εσύ θύρα στα χείλη μου. Κι αν πρέπει να μιλήσω, δώσε μου λόγο που να θεραπεύει και όχι να πληγώνει.»
Γιατί κάποιες φορές η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να πεις την τελευταία λέξη.
Είναι να αφήσεις την τελευταία λέξη στον Θεό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.