«Οὐδεὶς ἀπείραστος δυνήσεται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

«Ἔπαρον γάρ, φησί, τοὺς πειρασμούς, καὶ οὐδεὶς ὁ σωζόμενος.» Μέγας Ἀντώνιος Πατρολογία Migne PG. τ. 65, σελ. 77A

Υπάρχουν στιγμές ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀπορεῖ διὰ τί ὁ Θεὸς παραχωρεῖ θλίψεις, πειρασμούς, συκοφαντίας, πολέμους λογισμῶν καὶ δοκιμασίες εἰς τὴν ζωήν του. Ἡ καρδία στενάζει, τὸ σώμα κουράζεται, καὶ ἡ ψυχὴ ζητεῖ λίγην παρηγορίαν μέσα εἰς τὸ σκότος τοῦ πόνου. Ὅμως οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἐβάδισαν τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν, μαρτυροῦν ὅτι οὐδεὶς σώζεται χωρὶς πνευματικὸν ἀγῶνα.

Ὁ πειρασμὸς δὲν εἶναι πάντοτε ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ. Πολλὰκις εἶναι παιδαγωγία, κάθαρσις, ταπείνωσις καὶ προετοιμασία διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Ὅπως ὁ χρυσὸς δοκιμάζεται εἰς τὴν φωτιὰν διὰ νὰ καθαρισθῇ, οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ καθαίρεται μέσα ἀπὸ τὰς δοκιμασίας. Χωρὶς σταυρὸν δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις. Χωρὶς δάκρυα μετανοίας δὲν ἔρχεται ἡ θεία παρηγορία.

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14,22). Οἱ λόγοι οὗτοι τῶν Ἀποστόλων δὲν εἶναι ἀπειλή, ἀλλὰ ἀλήθεια σωτηρίας. Ὁ Χριστὸς δὲν ὑπεσχέθη ἀνετώτερον δρόμον, ἀλλὰ δρόμον ἁγιασμοῦ. Καὶ ὅποιος ὑπομένει μὲ πίστιν, εὐχαριστίαν καὶ ταπείνωσιν, λαμβάνει μυστικῶς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ μέσα εἰς τὴν καρδίαν του.

Μὴ φοβηθῇς λοιπόν τὸν πειρασμόν. Φοβήσου μᾶλλον τὴν ἀμετανοησίαν, τὴν ψυχρότητα καὶ τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι ὁ πειρασμὸς ποὺ ὑπομένεται μὲ προσευχὴν γίνεται στεφάνι. Ἡ θλίψις ποὺ προσφέρεται εἰς τὸν Χριστὸν γίνεται εὐλογία. Καὶ ἡ πληγὴ ποὺ ὑπομένει ὁ πιστὸς μὲ ταπείνωσιν, μεταβάλλεται εἰς πύλην παραδείσου.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μάθῃ νὰ λέγῃ «δόξα σοι ὁ Θεός» μέσα εἰς τὴν δοκιμασίαν, τότε ἀρχίζει νὰ γεύεται τὸ μυστήριον τῆς σωτηρίας.

Ἀφιερωμένο εἰς κάθε ψυχὴ ποὺ ἀγωνίζεται σιωπηλὰ καὶ νομίζει ὅτι ὁ Θεὸς τὴν ἐλησμόνησε. Ὁ Κύριος βλέπει τὸν κρυφὸν πόνον καὶ φυλάσσει τὰ δάκρυα τῶν ὑπομενόντων.

Ἡ σωτηρία δὲν γεννιέται μέσα εἰς τὴν ἀνεσιν, ἀλλὰ μέσα εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ σταυροῦ.