Η συγχώρεση που υπερβαίνει κάθε αρετή.

Η αληθινή κορυφή της πνευματικής ζωής είναι να συγχωρεί ο άνθρωπος τον αδελφό του από καρδιάς και να τον εμπιστεύεται στο έλεος του Θεού, διότι η συγχώρεση υπερβαίνει κάθε άλλη αρετή.

Ο άνθρωπος πορεύεται μέσα στον χρόνο με αδυναμία και πτώση. Σήμερα σφάλλει ο ένας και αύριο ο άλλος, και έτσι φανερώνεται η κοινή μας φύση που έχει ανάγκη ελέους. Ο Θεός δεν παύει ούτε στιγμή να είναι έτοιμος να συγχωρεί, να δέχεται τον μετανοούντα και να τον ανακαινίζει. Αυτή η θεία μακροθυμία γίνεται δρόμος και μέτρο για τον άνθρωπο.

Όταν βλέπουμε το σφάλμα του αδελφού, δεν καλούμαστε να γίνουμε κριτές αλλά συμμέτοχοι στον πόνο του. Να πονέσουμε, να λυπηθούμε, να θρηνήσουμε με ταπείνωση και να σηκώσουμε προσευχητικά το βάρος του ενώπιον του Θεού. Η καρδιά που συμπάσχει γίνεται τόπος χάριτος και εκεί γεννιέται η αληθινή αγάπη ως θυσία.

Καμιά αρετή, καμιά προσευχή, καμιά αγαθοεργία δεν φθάνει στο ύψος αυτής της πράξεως, όταν ο άνθρωπος σταθεί ενώπιον του Θεού και πει με συντριβή και απλότητα Θεέ μου συγχώρεσε τον αδελφό μου για ό,τι μου έκανε. Τότε μιμείται τον ίδιο τον Χριστό, που επάνω στον Σταυρό δεν κατηγόρησε αλλά συγχώρησε.

Η συγχώρεση δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό και τον καθιστά φορέα της αγάπης Του μέσα στον κόσμο.

Σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται να νικήσει τον πόνο με την αγάπη και να μετατρέψει την πληγή σε προσευχή.

Μια ήσυχη μορφή προσευχής μέσα στο φως της ημέρας, όπου η καρδιά μαλακώνει και αφήνει τον άλλον στο έλεος του Θεού.