Την ζωή μας την έχουμε κάνει παιδικό παιχνίδι· όχι όμως αθώο, αλλά αμαρτωλό.

Γιατί, ενώ γνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας, τον παραμελούμε και ασχολούμαστε με μάταια και άσκοπα ζητήματα.

* Παραδινόμαστε στην απόλαυση των ενδυμάτων, αντί να σκεπάζουμε άνετα και ευπρεπώς το σώμα μας και έτσι να το προστατεύουμε από επιβλαβείς επιδράσεις.

* Παραδινόμαστε στην απόλαυση του χρυσού και του αργύρου, θαυμάζοντάς τα στα θησαυροφυλάκια. Αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνον για τις πραγματικές μας ανάγκες και να δίνουμε τα τυχόν περισσεύματα σε όσους έχουν ανάγκη.

* Παραδινόμαστε στην απόλαυση των κατοικιών μας. Αντί να έχουμε απλώς ασφαλή, άνετη και ευπρεπή στέγη για την προστασία μας από τα στοιχεία της φύσης.

* Παραδιδόμαστε στην απόλαυση των διανοητικών μας χαρισμάτων, του νου και της φαντασίας και τα μεταχειριζόμαστε για να υπηρετήσουμε απλώς την αμαρτία και την ματαιότητα του κόσμου τούτου.

Αντί να χρησιμοποιήσουμε αυτά, προ παντός, για να γνωρίσουμε τον Πάνσοφο Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου για προσευχή· για ικεσία για δοξολογία του Θεού· και για να εσωτερικεύσουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό.

* Παραδινόμαστε στην απόλαυση της γνώσεως της κοσμικής ματαιότητας και για την απόκτηση της γνώσεως αυτής δαπανούμε πολύτιμο καιρό, ο οποίος μας δόθηκε για να ετοιμασθούμε για την αιωνιότητα.

* Παραδινόμαστε στην απόλαυση ωραίων ανθρωπίνων προσώπων και πολλές φορές τα μεταχειριζόμαστε για ικανοποίηση των παθών μας.

* Παραδινόμαστε, τέλος, στην απόλαυση των εαυτών μας, με το να θεωρούμε είδωλα τους εαυτούς μας, ενώπιον των οποίων υποκλινόμαστε (και θαυμάζουμε!). Και, επιπλέον, περιμένουμε (και κάποτε απαιτούμε!) και οι άλλοι να υποκλίνονται).

Ποιός μπορεί, με τρόπο ικανοποιητικό, να περιγράψει και να θρηνήσει τη μεγάλη ματαιότητα και αθλιότητα, στις οποίες εκούσια ρίχνουμε τους εαυτούς μας;

Ποιά απάντηση θα δώσουμε στον αθάνατο Βασιλέα Χριστό, τον Θεό μας, ο Οποίος θα έλθει πάλι για να κρίνει ζώντες και νεκρούς; Και να αποκαλύψει τις κρυμμένες σκέψεις όλων των καρδιών και να λάβει από μας απάντηση και απολογία για κάθε λόγο και έργο μας;

Αλλοίμονο σε μας, οι οποίοι φέρομε το όνομα του Χριστού, δεν ακολουθούμε όμως την διδασκαλία του Ευαγγελίου! Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος μας προσκαλεί συνεχώς κοντά του και μας ενισχύει ποικιλοτρόπως σε αυτή μας την πορεία.

Από το βιβλίο του: «Η εν Χριστώ ζωή»

Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

 

Μ. Βασιλείου, ομιλια προς τους νέους.

Ο Θεός δεν υποτάσσεται στο κακό ή την αμαρτία, δηλαδή στο μη ον. Και ο Χριστός, ως Υιός του Θεού που έγινε άνθρωπος, ούτε αμάρτησε, ούτε ήταν δυνατό να αμαρτήσει. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον άνθρωπο που προήλθε από το μη ον.

Η προέλευση αυτή του ανθρώπου προσδιορίζει και την κατάστασή του μακριά από τον Θεό. Η αμαρτία ως απομάκρυνση από τον Θεό είναι και απομάκρυνση από το ον. Και η μετάνοια ως επιστροφή στον Θεό είναι επιστροφή στο ον.

Αυτό σημαίνει ότι, όποιος αρνείται τον Θεό, αρνείται ουσιαστικά και τον εαυτό του.

Απομακρυνόμενος ο άνθρωπος από τον Θεό εκπίπτει στο μη ον και παραμένει ως ανυπόστατη ύπαρξη. Επιστρέφοντας πάλι στον Θεό επανασυνδέεται με το ον που είναι η πηγή της ζωής.

Η ζωή του Θεού γίνεται δική του ζωή, και ο χρόνος της ζωής του εκδιπλώνεται ως χρόνος τελειώσεως και θεώσεως. Εδώ βρίσκεται και η βασική διαφορά ανάμεσα στον πιστό και τον άπιστο. Δεν είναι διαφορά ηθικής αλλά οντολογικής φύσεως.

Ο πιστός μετέχει στην θεία ζωή, συντονίζεται με την θεία ενέργεια και εκτείνεται προς την θέωση, ενώ ο άπιστος βραχυκυκλώνεται στην ατομικότητά του, απονεκρώνεται και ζει την τραγικότητα του θανάτου.

Η ζωή που πηγάζει από τον Θεό της αγάπης συντονίζει τους ανθρώπους με την θεία αγάπη και τους οδηγεί σε ένωση μεταξύ τους, ενώ η ζωή χωρίς τον Θεό παραδίδεται στην διάσπαση και την διάλυση.

Τέλος η κόλαση, στην οποία καταλήγει ο άνθρωπος που αρνείται τον Θεό, χαρακτηρίζεται από την απουσία της αγάπης και από την κυριαρχία της ταραχής και της διασπάσεως. Το φως του Θεού, που είναι η δόξα και η χαρά των πιστών, γίνεται για τους απίστους σκοτάδι και βάσανος.

Η παρούσα και η μέλλουσα ζωή συνδέονται οργανικά. Η παρούσα ζωή οδηγεί στην μέλλουσα και η μέλλουσα προετοιμάζεται από την παρούσα. Η κοινωνία με τον Θεό κατά την παρούσα ζωή αποτελεί την προϋπόθεση για την διατήρησή της στην μέλλουσα.

Η προοπτική αυτή εισάγει ριζική ανατροπή στην θεώρηση του κόσμου. Τίποτε δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως όντως αγαθό, όταν περιορίζεται στον κόσμο. Τα πλούτη, οι τιμές, η υγεία και αυτή η πρόσκαιρη ζωή δεν αποτελούν σε τελική ανάλυση πραγματικά αγαθά.

Η χριστιανική προοπτική ξεπερνά την προσκαιρότητα και επεκτείνεται στην αιωνιότητα. Όσα εντάσσονται στην προοπτική αυτήν, «αγαπάν τε και διώκειν παντί σθένει χρήναι φαμέν», ενώ τα υπόλοιπα «ως ουδενός άξια παροράν» (*).

Η εκτίμηση των πραγμάτων με εγκοσμιοκρατικά κριτήρια φανερώνει παρανόηση του αληθινού νοήματος της ζωής. Και η παρανόηση αυτή παίρνει τραγικές διαστάσεις, όταν ο άνθρωπος, ενώ πιστεύει στην αιώνια ζωή, αδιαφορεί γι’ αυτήν και προσηλώνεται στην πρόσκαιρη.

Γι’ αυτό και όλα τα πράγματα της καθημερινότητας μπορούν και πρέπει να εντάσσονται στην προοπτική της αιωνιότητας.

(*) Μ. Βασιλείου, Προς τους νέους 2, PG 31,565B.

 

Τι είναι ανθρωπαρέσκεια;

Γράφω σε εσάς που αγαπάτε το Θεό και αναζητάτε τον Κύριο ολόψυχα και αληθινά.

Όσοι προσεύχονται με τον τρόπο αυτό εισακούονται από τον Θεό και ευλογούνται σε όλα τα έργα τους και εκπληρώνονται όλα τα αιτήματα, για τα οποία Τον παρακαλούν.

Όσοι όμως δεν προσεύχονται ολόψυχα, αλλά με δισταγμό, και εργάζονται για να δοξασθούν από τους ανθρώπους, αυτοί δεν εισακούονται από τον Θεό σε όσα Τον παρακαλούν.

Μάλλον Τον εξοργίζουν με τα έργα τους, καθώς έχει γράφει:

Ο Θεός διασκόρπισεν οστά ανθρωπαρέσκων (Ψαλμ. νβ' 6).

Βλέπετε πόσο ο Θεός οργίζεται για τα έργα τους και δεν ικανοποιεί κανένα από τα αιτήματα, που Του ζητούν, και επί πλέον τους εναντιώνεται. Και τούτο διότι δεν εκτελούν με πίστη το έργο τους, αλλά με ανθρωπαρέσκεια. Έτσι η θεϊκή δύναμη δεν κατοικεί μέσα τους και δεν προοδεύουν σε κανένα από τα έργα που επιχειρούν. Γι' αυτό δεν απολαμβάνουν την ενίσχυση της χάριτος ούτε την ανακούφιση και την χαρά της.

Η ψυχή τους πιέζεται από το βάρος όλων των πράξεών τους. Έτσι ζουν οι περισσότεροι μοναχοί.

Δεν έχουν δεχθεί τη χάρη που ενθαρρύνει την ψυχή, που την κάνει να χαίρεται και που της προσφέρει καθημερινά ευφροσύνη και θερμή θεϊκή.

Δεν τους επισκιάζει η Θεία Χάρη γιατί επιζητούν σε όλα τα έργα τους τον έπαινο των ανθρώπων. Όποιος εκτελεί τα έργα του με ανθρωπαρέσκεια είναι βδελυκτός στη Θεία Χάρη.

Άγιος Αμμωνάς

 

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ - ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΕΡΕΤΗΣ

 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΩΝ 1600 ΕΤΩΝ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΌΡΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΑ 1.000 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

 

Εφέτος εορτάζονται αυτά, τα 1.000 τελευταία ένδοξα και σωτήρια χρόνια μοναστικού βίου της ως ανω Πανιέρου Μονής! 

 

Εάν το Άγιον Όρος ως σύμβολο αιώνιο της Ορθοδόξου Πίστεως, αποτελεί την αιθέρια αίσθηση προσέγγισης στα Θεία και τα Επουράνια, τότε η κορυφαία ευλογία που ξεπερνά την κορυφή του Άθωνα αξιωτικά, είναι, ήταν και παραμένει η ζώσα μαρτυρία Ορθοδόξου προσδιορισμού, η μοναδική ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ.  

Αφορά μία από τις 20 Βασιλικές, Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές Μονές του Άθω και δικαίως αποκαλείται η αγκαλιά της Παναγίας, θερμοκήπιο αγάπης, προπύργιο ευαγγελικής αρετής και λιμάνι σωτηρίας των πιστών, ως η θαυμαστή Ιερά Κλίμαξ από γης εις τα Ουράνια! Όπως σε όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους, έτσι και στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου διακόνησαν κατά καιρούς άρχοντες, ηγέτες, πρίγκηπες, αξιωματικοί πολύ σεμνά ακόμα και σε αφάνεια… εις ένδειξιν ταπεινώσεως, μετανοίας και στην απόλυτο υπακοή των Γερόντων των. 

Οι 20 Μονές συνυπάρχουν σε μία θεόθεν αρμονική Ομολογία Πίστεως δια μέσου μίας αφαντάστου κάλλους ιστορικής διαδρομής στο πέρασμα των αιώνων με προκληθέντα άπειρα συναισθήματα και Ορθόδοξα μηνύματα για όλους τους Ορθοδόξους σε ό,τι αφορά την Ιερά Μονή Εσφιγμένου ως λίαν διακριτός Φάρος φαεινός, σταθερά στις παραδόσεις των ιερών στόχων με ανάλογες θυσίες και αγώνες, πλήρης αξιών, πορεύεται πραγματοποιούσα την κορυφαία πατρώα και ζηλωτική «σχολή» της Ορθοδόξου Πίστεως, εξακολουθεί όμως να επενδύει ακαταπαύστως επί 16 αιώνες σε κάθε προσκυνητή που αναπαύεται στην επιλεγμένη του μετάνοια. 

1η  ΠΕΡΙΟΔΟΣ 

Εδώ, με ψυχική, διανοητική και πνευματική έπαρση τόσο κατά την συμπροσευχή όσο και την εν γένει επικοινωνία, στα κυρίως πνευματικά και ιστορικά δρώμενα της Μονής, διατηρείται η μετάνοια όλων μας. Περί το 950μΧ, εγένετο μέγας σεισμός, κατ’ άλλους έκρηξη ηφαιστείου (ή και τα δύο μαζί), με επακόλουθο τσουνάμι, ώστε τα πάντα εξηφανίσθησαν (σαν να τα κατάπιε η γης) καταβροχθίζοντας ολόκληρο το μοναστήρι εκτός από την Αγία Τράπεζα του Ιερού, του κεντρικού ναού – του καθολικού, τότε προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου, όπου σήμερα εξακολουθεί να διαφυλάσσεται με σεβαστή ευπρέπεια η Ακοίμητος Κανδύλα.  

Κατά τον ρούν των 530 περίπου ετών λειτουργίας, από το 420μΧ – 950μΧ, σεπτής υπάρξεως της εν λόγω Μονής, μιας απολύτου πνευματικής ζωής ήτοι από ιδρύσεώς της από την αυτοκράτειρα Αγία και Παρθένον Πουλχερία (399μΧ-10/09/453μΧ) μετά του αδελφού της Θεοδοσίου Β΄, περί το έτος ιδρύσεως 420 μΧ (περίοδος κτίσεως 408μΧ-450μΧ) χάριτι θεία, ως ένα προστάδιο του επουρανίου παραδείσου, μιας απολύτου πνευματικής ζωής. 

Κατά την περίοδο αυτή συνέβησαν πολλά ιστορικά γεγονότα, όπως διωγμοί, κακουχίες, επιδρομές αλλοφύλων, δολοφονίες αθώων πατέρων, καθότι ο παμπόνηρος «εχθρός» δεν ησυχάζει μέχρι σήμερον…! Η αρχική ονομασία της Μονής ήταν του «Εσφαγμένου» από χειρόγραφα περγαμηνής της Μονής Βατοπεδίου, πιθανόν του «εσφαγμένου αρνίου» ή του «εσφαγμένου μοναχού» από Αγαρηνούς ή από έναν Όσιο κτήτορα περιεσφιγμένον κατά την οσφύν. 

Επίσης κατά την αυτήν περίοδον συνέβησαν γεγονότα σφοδρών ερίδων περί εικονομαχίας και επαπειλουμένων εκκλησιαστικών ρήξεων. Εν συνεχεία η θεόθεν αναστήλωσις των ιερών εικόνων από την βασίλισσα Θεοδώρα (815μΧ - 11 Φεβρουαρίου 867μΧ), η οποία δημιούργησε την ημέρα αυτή, την «Κυριακής της Ορθοδοξίας» στις 11/03/849μΧ. Τότε οι πατέρες της Μονής εκλήθησαν να λειτουργούν ομολογούντες εν μέσω διωγμών και δυσοίωνων καταστάσεων.  

Η Παπική λαίλαπα, η αείποτε εχθρευομένη την Ορθοδοξία, προκάλεσε δύο σχίσματα της εκκλησίας στην επιμονή επιβλητικότητος των Λατίνων φονταμενταλιστών του παπικού συστήματος. Με την εκτός ιερών κανόνων αντιαδελφική συμπεριφορά, δημιούργησαν το πρώτο ακακιακό σχίσμα (484μΧ-519μΧ) και το δεύτερο του Φωτίου (867μΧ – 880μΧ) προκαλούντες αφορισμούς, αναθέματα, δογματικές διαμάχες, έριδες για το «πρωτείο» και την περίφημη τεταρτογαμία του Λέοντα ΣΤ΄, καθώς και άλλες θρησκευτικές και πολιτικές διαφωνίες που δεν συνάδουν με τα αιώνια πατερικά κείμενα των Ορθοδόξων. 

2η  ΠΕΡΙΟΔΟΣ 

Ποια είναι η καλύτερη συγγνώμη;

Πόσες φορές δεν έχουμε πληγώσει ή δεν έχουμε πληγωθεί από κάποιον; Κι αφού περνάει η πρώτη αντάρα το επόμενο στάδιο συνήθως είναι το αίτημα συγνώμης. Βέβαια όχι πάντα δυστυχώς!

Χρειάζεται πολλή αγάπη και ταπείνωση για να συγχωρήσεις αυτόν που σε έβλαψε, σε πόνεσε, σε αδίκησε ή σε πρόδωσε. Χρειάζεται ευσπλαχνία για να νιώσεις ότι αυτός που προκαλεί τον πόνο είναι σε πιο δύσκολη θέση από σένα γιατί τον χειραγωγεί ο διάβολος. Χρειάζεται κατανόηση και συμπάθεια αυτός ο άνθρωπος και όχι την οργή μας και την αδιαλλαξία μας. Και σίγουρα χρειάζεται τη συγχώρεση μας. Αυτό όμως που περισσότερο έχει ανάγκη είναι η δική του μετάνοια!

Ένας άνθρωπος που πληγώνει είναι ένας άνθρωπος πληγωμένος. Και τις δικές του πληγές μόνο ο Χριστός μπορεί να τις θεραπεύσει. Αληθινή μετάνοια χωρίς Χριστό δε νοείται. Μια ειλικρινής και από καρδιάς εξομολόγηση είναι το σωτήριο φάρμακο του ιατρού Χριστού. Έτσι όταν ο άνθρωπος αυτός έρθει εις εαυτόν θα αγωνίζεται στο εξής να συμπεριφέρεται κατά Χριστόν και αυτή η αλλαγή της συμπεριφοράς του θα αποτελεί για τους άλλους την καλύτερη συγνώμη. Πολλές φορές οι άνθρωποι ζητάμε συγνώμη αλλά δεν είναι παρά μια ξερή λέξη. Σε λίγο καιρό θα έρθουμε αντιμέτωποι με τις ίδιες εκφάνσεις του εαυτού μας ή των άλλων για τις οποίες είχε ζητηθεί η συγνώμη. Μπορεί και να μη φταίμε… να την εννοούμε εκείνη την ώρα που τη λέμε. Αλλά δεν έχει τη δύναμη, δεν έχει τα όπλα να παλέψει αυτή η συγνώμη για να γίνει ρεαλιστική. Κι αυτό γιατί απουσιάζει η θεία Χάρη! Κι έτσι ο διάβολος μας ξαναρίχνει και απογοητευόμαστε.

Μόνο όταν αγαπάμε, μετανοούμε, συγχωρούμε εν Χριστώ έχουμε και τις πιθανότητες να μείνουμε πιστοί στις υποσχέσεις μας γιατί Τον βάλαμε εγγυητή και θεματοφύλακα της ζωής μας. Χωρίς Εκείνον καμία μάχη δεν μπορούμε να κερδίσουμε με κυριότερη αυτή με τον εαυτό μας! Αν θέλουμε λοιπόν να μας συγχωρέσουν οι άλλοι και να μας ξαναβάλουν στη ζωή τους με την καρδιά τους ας αλλάξουμε συμπεριφορά. Και το πρώτο βήμα γι’ αυτό είναι να καλωσορίσουμε επιτέλους το Χριστό στη ζωή μας. Γιατί Αυτός είναι η Αγάπη, η Χαρά, η Ειρήνη, η Ταπείνωση και φυσικά η Συγχώρεση! Είναι ο μόνος που μπορεί να μας βοηθήσει να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας, τους άλλους αλλά και να συγχωρεθούμε από αυτούς… γιατί τελικά η καλύτερη συγνώμη είναι η βαθιά μετάνοια και η αλλαγή συμπεριφοράς!

 

Μια σπιθα καλου.

 

Ανάσταση στην Γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου 2025

Επί τη ευκαιρία της λαμπροφόρου εορτής της Αναστάσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, εκφωνήθηκε και φέτος απο τον σεβάσμιο Καθηγούμενο της γνήσιας Ιεράς Μονής Εσφιγμένου +Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο, ο πανηγυρικός λόγος της ημέρας, τον οποίο παραθέτουμε βιντεοσκοπημένο. 

Ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία.

Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ’ απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός

Φώτης Κόντογλου

Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία.

Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο, θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα.

Ανήφορος πια δεν υπάρχει.

Μοναχά κατήφορος.

Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ’ απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός.

Κι αν γράφουμε, γι’ αυτούς γράφουμε και για τους ίδιους τους εαυτούς μας που κιντυνεύουμε να αρπα­χτούμε από τα δίχτυα που΄ναι μπλεγμένοι εκείνοι που θέλουμε να δασκαλέψουμε.

Για να καθόμαστε ανύσταχτοι …

 

Το κλάμα του αρχιληστή. Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ.

Αλλά και οι αμαρτωλοί πού ειλικρινά μετανοούν, αξιώνονται του θείου ελέους, όπως φαίνεται από την επόμενη διήγηση.

Στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαυρίκιου (582-602), ήταν στη Θράκη ένας αρχιληστής άγριος και σκληρός, πού οι αρχές δεν μπορούσαν να τον συλλάβουν. Ο αυτοκράτορας, ακούγοντας γι` αυτόν, του έστειλε τον επιστήθιο σταυρό του και του μήνυσε να μη φοβάται. Του συγχωρούσε όλα τα κακουργήματα πού είχε διαπράξει, φτάνει να διορθωνόταν. Ο ληστής κατανύχθηκε. Πήγε στον βασιλιά κι έπεσε στα πόδια του μετανοημένος. Και ο Μαυρίκιος, όπως είχε υποσχεθεί, τον συγχώρησε.

‘Ύστερ’ από λίγες μέρες ο ληστής αρρώστησε. Επειδή η κατάστασή του όλο και χειροτέρευε, τον έβαλαν στο νοσοκομείο του Αγίου Σαμψών. Τη νύχτα, στον ύπνο του, είδε το φοβερό κριτήριο του Κυρίου. Ξυπνώντας, κατάλαβε ότι πλησίαζε το τέλος του και άρχισε να προσεύχεται με δάκρυα:

— Φιλάνθρωπε Κύριε, Εσύ που έσωσες τον όμοιό μου ληστή, στείλε και σ’ έμενα το έλεός Σου. Σου προσφέρω το επιθανάτιο κλάμα μου. Όπως δέχτηκες εκείνους πού ήρθαν την «ενδεκάτη ώρα», μολονότι τίποτα το σπουδαίο δεν έπραξαν, δέξου και τα δικά μου λιγοστά δάκρυα. Βάπτισέ με σ’ αυτά και καθάρισέ με από τίς αμαρτίες μου. Τίποτε’ άλλο μη μου ζητήσεις, γιατί δεν έχω καιρό- οι δανειστές πλησιάζουν γιά ν’ απαιτήσουν τα χρέη μου. Μην αναζητήσεις μέσα μου κανένα καλό- δεν πρόκειται να βρεις. Νυχτώθηκα πια, και με πρόλαβαν οι ανομίες μου. Αναρίθμητα είναι τα κακουργήματά μου. Όπως δέχτηκες τον πικρό κλαυθμό τού αποστόλου Πέτρου, έτσι δέξου και τον δικό μου, Φιλάνθρωπε, και ρίξε τα δάκρυά μου πάνω στο χρεόγραφο των αμαρτημάτων μου. Σβήσε τα όλα με το σφουγγάρι της ευσπλαχνίας Σου.

’Έτσι προσευχόταν γιά μερικές ώρες ο ληστής, σκουπίζοντας μ’ ένα μαντήλι τα δάκρυά του, ώσπου παρέδωσε το πνεύμα.

Γιατί ο Θεός δημιούργησε (αν και γνώριζε εκ των προτέρων) αυτούς που επρόκειτο να αμαρτάνουν και να μη μετανοούν;

Του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

Ο Θεός από αγαθότητα δημιουργεί εκ του μηδενός τα δημιουργήματά Του και είναι προγνώστης αυτών που θα συμβούν.

Αν βέβαια δεν επρόκειτο να υπάρχουν, ούτε θα επρόκειτο να είναι κακοί και ούτε θα τους γνώριζε εκ των προτέρων. Διότι η γνώση αναφέρεται σ’ αυτά που υπάρχουν και η πρόγνωση αναφέρεται σ’ αυτά που οπωσδήποτε θα συμβούν, προηγείται δηλαδή η ύπαρξη και μετά ακολουθεί η καλή ή κακή ύπαρξη.

Αν όμως – παρ’ όλο που επρόκειτο να δημιουργηθούν χάρη στην αγαθότητα του Θεού – τους εμπόδιζε να δημιουργηθούν το ότι επρόκειτο να γίνουν κακοί εξ αιτίας της δικής τους προαίρεσης, τότε το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού.Ο Θεός λοιπόν τα δημιουργεί αγαθά όλα όσα δημιουργεί, γίνεται δε ο καθένας καλός ή κακός εξ αιτίας της δικής του προαίρεσης.

Λοιπόν αν και είπε ο Κύριος: ¨Συνέφερε τω ανθρώπω εκείνω, ει ουκ εγεννήθη¨ (Ματθαίος 26/κς: 24) το έλεγε όχι επικρίνοντας την δημιουργία του, αλλά την κακία που προστέθηκε στο δημιούργημά Του εξ αιτίας της δικής του προαίρεσης και απερισκεψίας.

Διότι η απερισκεψία της γνώμης του αχρήστευσε την ευεργεσία του Δημιουργού, όπως ακριβώς αν κάποιος, αφού δεχτεί πλούτο και εξουσία από έναν βασιλιά, θα καταδυναστεύσει τον ευεργέτη του, αυτόν ο βασιλιάς, αφού τον υποτάξει όπως του αξίζει, θα τον τιμωρήσει, αν τον δει να παραμένει μέχρι τέλους στην εξουσία του τυράννου.

 

- Ευλόγησον γέροντα! Που πηγαίνεις;

Παρουσιάστηκε κάποτε ο Διάβολος σε έναν Μοναχό, ο οποίος είχε 40 χρόνια άσκηση και του είπε:

- Που θα με πας!... 30 χρόνια ζωής έχεις ακόμα.

Δεν κατόρθωσα στα 40 χρόνια που ασκητεύεις εδώ, να σε βάλω στο χέρι.

Αλλά στα επόμενα 30 χρόνια που θα ζήσεις ακόμα, δεν θα με γλυτώσεις!

Θα σε πιάσω!

Αυτό είπε ο Διάβολος και εξαφανίστηκε.

Ε, αυτό ήταν αρκετό να βάλει τον Μοναχό σε λογισμό και να πει:

''30 χρόνια ακόμη, ε;

Πω, πω!

Άραγε να υπάρχει κανένας στο χωριό μου, από τους συγγενείς μου και τους γνωστούς μου;

Δεν κατεβαίνω μέχρι το χωριό, να κάτσω 2 - 3 μέρες, να τους δω και ξαναγυρίζω, εφόσον έχω 30 ακόμα χρόνια μπροστά μου;

Εξάλλου θα μπορέσω να τους βοηθήσω...''.

Καταλάβατε;

Ο Σατανάς ήθελε να τον βγάλει όχι μόνο από τον τόπο του, αλλά και από τον τρόπο του.

Έτσι ο Μοναχός την άλλη μέρα το πρωΐ πήρε το σακκουλάκι και κατηφόρισε για να πάει στο χωριό του.

Ο Θεός είδε ότι πλανήθηκε και ότι ξεγελάστηκε από τον δεξιό λογισμό της φιλοσυγγενείας που τον υπέβαλλε ο Διάβολος και τον λυπήθηκε.

Και έστειλε Άγγελο στο δρόμο του, ο οποίος τον σταμάτησε και του είπε:

- Ευλόγησον γέροντα! Που πηγαίνεις;

- Ο Κύριος παιδί μου! Να, μέχρι το χωριό μου πηγαίνω...

- Γύρισε πίσω στο ασκηταριό σου, γέροντα!

Εγώ είμαι Άγγελος που με έστειλε ο Κύριος για να σου πω, ότι σε γέλασε ο Διάβολος.

Όταν άκουσε αυτό ο γέροντας, έπεσε από τα σύννεφα και συγκλονισμένος και μετανιωμένος έκλαψε πικρώς.

Γύρισε πίσω στην καλύβα του και μετά από 3 μέρες πέθανε!

Τα 30 χρόνια του Σατανά, ήταν 3 μέρες στο λογαριασμό του Θεού.

Αυτός είναι ο Σατανάς...

Μας κλέβει το παρόν και μας υπόσχεται το μέλλον...!!!

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

1. Πάλι σήμερα ἔχουμε χαρμόσυνες εἰδήσεις, πάλι ἔχουμε μηνύματα 

ἐλευθερίας, πάλι ἔχουμε μία ἀνάκληση ἀπὸ τὴν πτώση καὶ μία ἐπάνοδο στὴ ζωή, μία ὑπόσχεση 

εὐφροσύνης καὶ μία ἀπαλλαγὴ 

ἀπὸ τὴ δουλεία.

Ἕνας ἄγγελος συνομιλεῖ μὲ τὴν Παρθένο, γιὰ νὰ μὴν ξαναμιλήσει ὁ διάβολος μὲ γυναίκα. Λέει ἡΓραφή· «Τὸν ἕκτο μήνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲ μία παρθένο, ποὺ ἦταν μνηστευμένη μὲ ἕναν ἄνδρα». Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν παγκόσμια σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, νὰ φέρει στὸν Ἀδὰμ τὴ βέβαιη ἀποκατάστασή του. Στάλθηκε ὁΓαβριήλ, στὴν παρθένο, γιὰ νὰ μεταβάλει τὴν ἀτιμία τοῦ γυναικείου φίλου σὲ τιμή. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν νυμφικὸ θάλαμο, ὥστε νὰ εἶναι ἀντάξιος γιὰ τὸν ἀμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ συντελέσει νὰ νυμφευθεῖ τὸ πλάσμα μὲ τὸν πλάστη.

Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὸ ἔμψυχο παλάτι τοῦ βασιλιᾶ τῶν ἀγγέλων. Στάλθηκε ὁ Γαβριὴλ στὴν παρθένο ποὺ ἦταν ἀρραβωνιασμένη μὲ τὸν Ἰωσήφ, ἀλλὰ ποὺ προοριζόταν γιὰ τὸν Ἰησοῦ, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Στάλθηκε ὁ ἀσώματος δοῦλος σὲ ἀμόλυντη παρθένο. Στάλθηκε ὁ χωρὶς ἁμαρτίες σ’ αὐτὴν ποὺ δὲν θὰ γνώριζε τὴ φθορά. Στάλθηκε ὁ λύχνος, γιὰ νὰ ἀναγγείλει τὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Στάλθηκε ὁ ὄρθρος, ποὺ ἔρχεται πρὶν ἀπὸ τὸφῶς τῆς ἡμέρας. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ διαλαλήσει αὐτὸν ποὺ βρίσκεται στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα καὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ δείξει αὐτὸν ποὺ κάθεται σὲ θρόνο ἀλλὰ καὶ σὲ σπηλιά. Στάλθηκε ἕνας στρατιώτης, γιὰ νὰ διατυμπανίσει τὸ μυστήριο τοῦ μεγάλου βασιλιᾶ. Χαρακτηρίζω μυστήριο αὐτὸ ποὺ γίνεται κατανοητὸ μὲ τὴν πίστη καὶ δὲν ἐξερευνᾶται μὲ τὴ φιλομάθεια, πρόκειται γιὰ μυστήριο ποὺεἶναι ἄξιο προσκυνήσεως καὶ ὄχι σχολαστικῆς ἐξετάσεως, δηλαδὴ γιὰ μυστήριο ποὺ εἶναι ἀντικείμενο θεολογικῆς ἔρευνας καὶ ὄχι γιὰ κάτι ποὺ ὑπόκειται σὲ ἀκριβῆ μέτρηση.


2. « Τὸν ἕκτο μήνα στάλθηκε ὁ Γαβριὴλ στὴν παρθένο». Ποιὸν ἕκτο μήνα; Ποιόν; Ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἐλισάβετ δέχθηκε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα, ἀπὸ τότε ποὺ συνέλαβε τὸν Ἰωάννη. Ἀπὸ ποῦ τὸ συμπεραίνουμε αὐτό; Τὸ ἀποκαλύπτει ὁ ἴδιος ὁ ἀρχάγγελος ὅταν λέει στὴν Παρθένο· « νά, ἡ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου καὶ αὐτὴσυνέλαβε γιὸ στὰ γεράματά της. Κι αὐτὸς εἶναι ὁ ἕκτος μήνας τῆς ἐγκυμοσύνης της, αὐτῆς ποὺ θεωροῦνταν στείρα». Ὁ ἕκτος μήνας λοιπὸν εἶναι ὁ ἕκτος μήνας ἀπὸ τὴ σύλληψη τοῦ Ἰωάννη. Ἔπρεπε λοιπὸν ὁ στρατιώτης νὰ φθάσει πρῶτος, ἔπρεπε ὁ ἀκόλουθος νὰ προηγηθεῖ, ἔπρεπε νὰ προπορευθεῖ αὐτὸς ποὺ θὰ ἀποκάλυπτε τὴ δεσποτικὴ παρουσία.

Το πάθημα του διακόνου

ΚΑΘΕ φορά που ο Aγιος Επιφάνιος, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντίας της Κύπρου (4ος αι.), πρόσφερε την αναίμακτη θυσία και έλεγε το «ποίησον τον μεν αρτον τούτον… », αν δεν έβλεπε κάποια οπτασία, δεν ολοκλήρωνε τη θεία λειτουργία. Τι είδους οπτασία ήταν άραγε αυτή;

Πιθανόν να ήταν η κίνηση του ξύλινου περιστεριού, που κρεμόταν πάνω από την Αγία Τράπεζα στους ναούς της εποχής εκείνης. Ίσως πάλι να ήταν κάποια άρρητη ενέργεια της εμφάνισης του Άγίου Πνεύματος την ώρα του καθαγιασμού, πράγμα που συνέβαινε και σε άλλους άξιους λειτουργούς.

Σε μία λειτουργία του ο άγιος Έπιφάνιος επανέλαβε τρεις φορές την ευχή του καθαγιασμού, αλλά δεν είδε την οπτασία.

Κι ενώ παρακαλούσε με δάκρυα Το Θεό να του φανερώσει την αιτία, έριξε μία μάτια στο διάκονο, που στεκόταν αριστερά του, κρατώντας το ριπίδιο, και παρατήρησε πώς είχε στο μέτωπο λέπρα. Κατάλαβε αμέσως πώς εκείνος ήταν η αιτία.

Πήρε λοιπόν από τα χέρια του το ριπίδιο και του είπε με πραότητα: «Πήγαινε, παιδί μου, στο σπίτι σου και μη μεταλάβεις σήμερα».

Ύστερα επανέλαβε την ευχή, κι αμέσως είδε την οπτασία! Μετά την απόλυση κάλεσε το διάκονο, για να τον εξετάσει και να πληροφορηθεί την πνευματική του κατάσταση. Εκείνος τότε ομολόγησε, πώς την προηγούμενη νύχτα είχε συνευρεθεί με τη γυναίκα του. Με την αφορμή αυτή ο άγιος κάλεσε όλους τους κληρικούς και τους νουθέτησε:

“Όσοι, παιδιά μου, αξιωθήκατε να λάβετε το χάρισμα της ιεροσύνης, πρέπει να φυλάτε τον εαυτό σας καθαρό από κάθε μολυσμό «σαρκός και πνεύματος», για νά τελείτε άξια τα θεία Μυστήρια.